Το Αιώνιο Χάσμα Των Αγεφύρωτων Σχέσεων

Οταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούν – με χίλιους τρόπους, είπε Ο ποιητής…

Λοιπόν έχει κατά μέρος δίκιο, αλλά και άδικο.

Ο πρώτος τρόπος για να πονέσεις έναν άνθρωπο είναι να τον ξέρεις επιφανειακά και να πεταλουδίζεις στο περιβάλλον του.

Φυσικά χρειάζεται και τρελλό κάλο στο μυαλό, να μήν επικοινωνείτε καθόλου.

Από την άλλη υπάρχει κι η κατηγορία των ανθρώπων που γνωρίζεις πολύ καλά.

Τί κάνεις όταν έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο; Είτε είναι οι γονείς σου, οι φίλοι σου, οι ερωτικοί σου σύντροφοι;

Δε σε νοιάζει να σε βρίσει ο ξένος, τον βρίζεις κι εσύ.

Δε σε νοιάζει να σου πεί ψέμματα ο ξένος, του λες κι εσύ άλλα τόσα.

Δε σε νοιάζει να σε θάψει ο ξένος, τον θάβεις χειρότερα.

Δε σε νοιάζει να σε παρεξηγεί ο ξένος, εσύ τον έχεις ήδη παρεξηγήσει.

Τί γίνεται σε όλες αυτές τις σχέσεις που θές απαιτείς να ξέρουν έστω και τα βασικά για σένα; Και τελικά δε ξέρουν τίποτα;

Το κάνουν από αφέλεια, από βλακεία ή από ντεκαπαρισμένη ρίζα;

Και βρίσκομαι με μοναχά έναν μόνο άνθρωπο να ξέρει τα πάντα για μένα, και ένα σωρό άλλους που απλά αναπνέουν για να συνδιαλέγομαι για τα βασικά.

 

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, καλά σαράντα…

Απόδραση

Μερικές φορές ο εαυτός μου ονειρεύεται δίχως να κοιμάται.

Κοιτάζω τα αυτοκίνητα, τον κόσμο, το χλωμό νταβαντούρι στα μπαρ, κλείνω τα μάτια κι είμαι στη πόλη της καρδιάς μου, νύχτα, να ζώ σε ένα μικρό διαμέρισμα τύπου Τζόϋ από τα Φιλαράκια, σε κάποιο Δυτικό δρόμο στη Νέα Υόρκη.

Μισώ τον κόσμο γύρω μου, είναι βλάκας, όμως εγώ τη βρίσκω στη πόλη που δε κοιμάται ποτέ. Στο Μπρόντγουεϊ, και τα γυρίσματα στους δρόμους. Να τρώω ντόνατς στο Σέντραλ Παρκ κι έπειτα τηγανίτες σε κάποιο Diner, κατά τις 3, ίσως και 4, το πρωϊ.

Κι έπειτα με τυφλώνει ο Αττικός Ηλιος κι ανοίγω τα μάτια μου στο χάος.

Θα μπορούσα ποτέ να τα καταφέρω;

Μία μέρα τη φορά…

Κάπως έτσι…

…εγκαθίσταται το τίποτα μέσα στη καρδιά σου.

Δε τρώς, δε πίνεις, αφήνεις το βλέμμα σου να χάνεται στον βόμβο του πλήθους που σε προσπερνά.

Δείχνεις τα δόντια σου, ξέροντας πως κάποιος από αυτούς μπορεί να σε αφανίσει – με τον τρόπο του. Ή τον δικό σου.

Πνιγμένος στη μίζερη ζωή σου, βλέπεις τις μέρες να περνούν και να μή μπορείς να ευχαριστηθείς τίποτε. Το νερό όταν διψάς, το φαγητό όταν πεινάς, και την αγκαλιά όταν νιώθεις μόνος.

Δε βγαίνει φωνή.

Και σβήνεις τα μάτια στο χάος των αιώνων.

Και σιωπάς.

Μειώνοντας Τους Παράγοντες Άγχους Στη Ζωή Μας

- Βάλτε OPERA BROWSER. Γρήγορος, και καλύτερος από ότι ο Firefox που με το που ανοίγει, τρώει τη RAM. Είναι λίγο πίσω στα plug-ins μπατ χου κέρς.

- Μή προσπαθήσετε ΠΟΤΕ να κάνετε αφρόγαλα με οικιακή μηχανή εσπρέσσο.

-Μή βάλετε ΠΟΤΕ ampi-pur στο μπάνιο. Θα ψεκάσει όταν δε το περιμένεις και θα σου κόψει τα ήπατα.

-Τρώτε πάντα σε χάρτινα πιάτα. Για φασίνα είμαστε τώρα;

-Μή βλέπετε ALTER. Τα ενδιάμεσα διαφημιστικά για τους μαλάκες μουσικούς είναι unbearable.

-Μή προσπαθήσετε να καταλάβετε τον κόσμο ενός γέρου ή ενός μωρού βλάκα. Τσάμπα κόπος.

- Μή κάνετε add ανθρώπους που δε σας απαντούν στο MySpace. Επίσης κρίμα. Εδώ προσπαθούμε να γλιτώσουμε τη real κατάσταση, θα πάμε στη Virtual;

- Πάντα να έχετε τα μάτια σας ανοιχτά στη μπλέ οθόνη. Fuck kernel32.dll!

- Μή προσπαθείτε να πείσετε κάποιον που δε πείθεται.

- Μή τρώτε τα νύχια σας. Εθίζεστε και τελειώνουν γρήγορα. I know.

 

Αυτά πάνω κάτω είναι η σημερινή μου μέρα.

 

Και είναι και 14 Φεβρουαρίου.

 

Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα.

Weird

Κενό.

Κενό.

Εμπρός;

Χμ.

Ενα

Ενα Δυο

ΕΝΑ ΛΕΜΕ.

Σκατούλες.

Το δωμάτιο είναι άδειο.

Το κεφάλι μου βαρύ.

Πάω να πάρω Nurofen και να πέσω κατίχαμα.

Κάποιοι Πρέπει Να Ωριμάσουν. Πολύ.

Διαβάζω τους φίλους bloggers, προσπαθώ και μπαίνω στο DigMe να βρώ καινούργιους ανθρώπους, να διαβάζω περισσότερο, να σχολιάζω παραπάνω.

Εχουν πήξει οι aggregators με τα τρωκτικά, τα press-gr και τα συναφή.

Πού είναι οι καθημερινοί bloggers που δεν είναι reporter-wannabies;

Είναι βαρετό αυτό το πράγμα, πας γράφεσαι στους aggregators, να μάθει ο κόσμος κι ο κάθε περαστικός πως “έγραψα κάτι σήμερα και πιστεύω είναι καλό για να θέλω να το μοιραστώ μαζί σου”, και καλύπτεσαι από 1000 post του Τρωκτικού, 100 του Πρέζα, 200 του κάθε παπάρα που επειδή έχει blog μπορεί να το παίζει Ευαγγελάτος, και σε επισκιάζουν.

Από την άλλη, έχεις και το κάθε καθικάκι να μπαίνει χωρίς να διαβάσει, επειδή είναι κωλώστρα σαν παπί ή σαν κοτόπουλο, τσούπ 1/5 στα αστεράκια. Ρε βλήμα, ρε μπάζο του κερατά – αντί να φτύσεις το μαστάρι της μάνας σου και να αποκτήσεις αντίληψη για να κρίνεις σωστά, τί κόλλημα έχεις φάει και μπαίνεις στο κάθε μπλογκ και θάβεις τα άρθρα; Τέτοια παιδεία σου έδωσε ο πατέρας σου, κομπλεξάρα προβληματικέ; Αλλά τί λέω, για να μπαίνεις στου καθένα τον προσωπικό χώρο και να απλώνεις τη παροιμιώδη μαλακία σου δίχως λόγο, όχι δεν έχεις παιδεία. Έχεις αρκετή βλαμμάρα όμως, ώστε να γίνει κι έκθεμα μία μέρα.

Ήμουν το μόνο άτομο που δε σχολίασα τη Πετρούλα. Πάω στοίχημα ότι ο κουφιοκέφαλος “1/5” τη παρακολουθεί μετά μανίας.

Το τί διάβασα… Οτι η Πετρούλα είναι η μοναδική που λέει τον καιρό κι έρχεται σε οργασμό, ότι το ΣΤΑΡ το ‘χει γαμήσει… Εγώ θα ‘λεγα πως δε μας έφτανε το ελλεϊνό δελτίο ειδήσεων έχουμε και τον καιρό. Καλύτερα θα ‘ναι από STAR να το κάνουν Entertainment Tonight να το τελειώνουμε.

Εγώ θα ρωτούσα κάτι άλλο. Όσοι βλέπουν αυτό το δελτίο καιρού, μετά θυμούνται τί καιρό θα κάνει αύριο;  Όχι…; Το περίμενα.

Αυτή η ψεύτικη ελπίδα και χαζοχαρά για τον Ομπάμα έχει αρχίσει και μου τη δίνει στα νεύρα. Αλλος Μεσσίας μας βρήκε.

Είναι ένα άτομο σε ένα σάϊτ που μπαίνω να παίξω. Μία χοντρή. Με την οποία δε θυμάμαι πως αρχίσαμε να μιλάμε. Γνωστοί θα ‘λεγα. Από τη μεριά μου. Ρε πούστη, δε με ενδιαφέρει η ζωή σου. Καθόλου όμως; Χέστηκα; Δε με νοιάζει αν δυσκολεύεσαι στο χέσιμο, αν ο δικός σου ο φυλακόβιος σου λέει πρόστυχα στο τηλέφωνο, δε με νοιάζει αν είσαι άνεργη και παίρνεις επίδομα αναπήρου. Δε με νοιάζει, δε με νοιάζει, δε με νοιάζει. ΧΕΣΤΗΚΑ.

Αυτός ο βλάκας της Τελλάς, με το Tellas You Are Beautiful I love you πρέπει επιτέλους να θυμηθεί και την επόμενη ατάκα της ταινίας.

Είσαι βλάκας. Είσαι βλάκας.

Να σκεφτόμαστε λίγο πριν χρησιμοποιήσουμε ατάκα από Ελληνική ταινία, δεν είναι κακό. Προλαμβάνει τον εμπαιγμό.

Ο Τσίπρας του τΣΥΡΙΖΑ, μήπως αποσκοπεί σε γάβρικες ψόφους; Λέω γω τώρα.

Γιατί τέτοιο attitude δε μπορώ να το δικαιολογήσω αλλιώς.

Αγοράκι, άντε ψευτο-αριστερέ φτιάξε το κοκκοράκι και άντε βγάλε και το φρύδι κάπου στη μέση. Οι άνθρωποι έχουν φρύδια. Όχι φρύδι.

Παπάρα.

 

 

 

 

Τα ‘πα κι ησύχασα.

Το κυνήγι της πάπιας πότε αρχίζει, ξέρει κανείς;

Η Ζωή Είναι Σκατά VS Η Ζωή Είναι Πολύχρωμη

Βαρέθηκα τις μαλακίες που διαβάζω στα blogs από τον απανταχού ναρκωμανή από την πολλή αγάπη και τα λουλουδάκια, να λένε πως ότι και να σου τύχει, η ζωή είναι όμορφη.

Μα είναι ηλίθιοι, ή δεν αισθάνθηκαν ποτέ τον πόνο στ’ αλήθεια; Είναι σαν εκείνους που βγαίνοντας από την εφηβεία τους ξέχασαν τα προβλήματά της και ξάφνου όλα είναι ωραία;

Αυτοί οι υπέρμαχοι του “Ποτέ δεν είναι αργά” και του “Η ζωή είναι γεμάτη χρώμα και αγάπη”, έχουν κοιτάξει γύρω τους; Δεν καταλαβαίνουν την συνεχή πάλη των πλασμάτων της Γης για επιβίωση, όπου το πιό αθώο ζώο (φυτοφάγο) γίνεται βορά στα δόντια του δυνατότερου (σαρκοφάγο);

Το αίμα, την επιβίωση, όλα έτοιμα τα ‘χουν; Δεν έκαναν ποτέ κακό στον εαυτό τους, δεν έκλαψαν ποτέ;

Ή μήπως είναι τόσο brainwashed που νομίζουν πως το σκότος και το έρεβος δεν υπάρχει και το αποφεύγουν σαν να πρόκειται να χαθεί η ανούσια ύπαρξή τους στις σκιερές γωνίες;

Ναι, γελούμε, ζούμε, τρώμε, φχαριστιόμαστε. Για πόσες στιγμές;

Ισως να ‘χω εγώ το πρόβλημα και να πιστεύω πως η Ζωή είναι μιά συνεχής αλυσίδα δουλείας και επιβίωσης και πως ΚΑΠΟΙΕΣ μόνο στιγμές αξίζουν να αισθάνεσαι χαρούμενος. Ή μάλλον, ικανοποιημένος.

Δεν υπάρχει ευτυχία.

Τη σκότωσαν οι χαζοχαρούμενοι.

Από το να κουνιόμαστε κάθε 3 και 5, προτιμώ να υιοθετήσω μία ταραντούλα.

Ναι. Η αραχνοφοβία μου είναι μηδενική μπροστά στον θυμό και το ξέσπασμα της φύσης.

Ομολογώ πως χέστηκα πάνω μου, αλλά το μελετάω μέρες τώρα...

Και η σκατογλωσσιά μου δε σταματάει εκεί!!

Κρατούσα ένα ασημένιο αλογάκι από μπουμπουνιέρα και σκεφτόμουν να το βάλω στον τοίχο πάνω από το κρεββάτι. Μπά, άμα κουνήσει θα κάνει θόρυβο και θα με ταράξει.

Μα γιατί δε λέω τα 6 νούμερα του λόττο;

Επειτα έφτιαχνα κάτι μπιμπελοκεροκαταστάσεις γυάλινες. Τα δύο από τις γυάλινες θήκες ρεσώ, τις ακούμπησα πάνω σε κάτι DVD. Λες, άάάάμα κουνήσει να γλυστρίσουν;

Κι άν σου κάτσει;

Και δεν είναι η πρώτη φορά. Εχω βαρεθεί να μελετάω πράγματα, καταστάσεις κι ανθρώπους και να μου βγαίνουν φάντηδες.

Μή σου πώ κι όλας πως μετά το 1999, χέζομαι μόνο στην ιδέα του σεισμού. Τί κάνει η φύση αντ' αυτού; Κανονίζει (από κει που χε η Αθήνα να κουνηθεί - κι αυτό όχι από δικό της ρήγμα - από το 1981 - άάάάντε και το 1995 με το Αίγιο - ) να μας υπενθυμίζει πως ακόμα κι αν είσαι 200 km απο κάάάάποιο επίκεντρο, θα το νιώσεις. Μή σε αφήσει ήσυχο για λίγο.

Τον Ιανουάριο είχαμε το Λεωνίδιο (άλλο χέσιμο από κεί).

Και σκέφτομαι εγώ τώρα, ως φοβικός άνθρωπος με τα 1000 κόμπλεξ: Αράχνες ή Σεισμοί;

Αράχνες.

Αυτές, τουλάχιστον, βλέπεις πού στα διάλα πάνε - και κυρίως το βλέπεις είναι δυνατό ρήμα στη σύγκριση - και φυσικά μπορείς να τις σκοτώσεις.

Ρημάδω φύση.

Εγώ σε σέβομαι μέχρι φόβου.

Τρεις ώρες ύπνος σε 3 μέρες. Δε θα κοιμηθώ πάλι. Ακόμα. Νομίζω δηλαδή. Βόλτες στο myspace κι άγιος ο Θεός (?).

Plus του ότι το iPOD μου ήθελε reset γιατί άρχισε να κάνει τη ντισκομπάλα κι αναβόσβηνε.

Plus του ότι το πρωϊνό μου ραντεβού χτές κρεμάστηκε από έναν άθλιο τεχνικό ο οποίος δεν είχε τελειώσει τη δουλειά του για να αρχίσω εγώ τη δική μου.

Αλλά, ξέρω τί φταίει.

Συνάντησα ένα γκαντεμόσκυλο καθηγητή μου στο δρόμο.

Κάτι ξέρω εγώ που κλείνομαι σπιτάκι μου με τις γατούλες μου.

Κάτι ξέρω.

Shatter the mirrors so that he can never be called back from the blessed silence of his sacred vault…

Πρέπει να είμαι όσες ταινίες τρόμου παρακολούθησα στα νιάτα μου, εκεί στην πρώϊμη εφηβεία.

Και σίγουρα είμαι μέρος των ιστοριών που διάβαζα καλυμμένες με κάποια Ελληνική Γραμματική στο Γυμνάσιο.

Στη καλύτερη, Ο μυστηριώδης ξένος. Ή ο Τζουλς του Γιος του Αιματος (Fiest Of Blood).

Και, προφανώς, πρέπει να αρχίσω τις Επικλήσεις. Γιατί αύριο θα μοιάζω στον Τζακ Νίκολσον όπως ήταν στη Λάμψη: Μαλλί κατσιασμένο, απαίσιο πουκάμισο και το μάτι να γυαλίζει.

Κι όλο περνάει ο καιρός, κι ο ύπνος γίνεται βαρύς, ασήκωτος. Συγνώμη, demon… Δε μπορώ να γράψω για παιδιά. Δε μπορώ να σκεφτώ καθαρά.

Κι όλο οι ώμοι βαραίνουν.

Κι η μουσική γίνεται συνέχεια πιό άνοστη.

Οι ταινίες όλες τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο.

Τα παράθυρα του μυαλού μου έκλεισαν και να μάθω πλέον, δε μπορώ τίποτα.

Δε μπορώ να συνεχίσω, είναι unbearable.

Μα, δε τελειώνει ποτέ η ζωή;

Κατόπιν Εορτής…

• Οι φιλόσοφοι, φιλοσοφούν βολεμένα…
• Οι μουσικοί γράφουν παγερά
• Οι λογοτέχνες κλέβουν καταστάσεις
• Οι υπολογιστές παίρνουν ΑΤΑ
• Το ράδιο έγινε οπτικό
• Οι πολιτικοί λασπώνονται σαν γκόμενες
• Το ντονέρ καταργήθηκε
• Οι babaloo κάνουν από 20δρχ, 0.50 €
• Τα ταξίδια γίναν διαδυκτιακά
• Οι ποιητές αυτοκτόνησαν
• Οι Bloggers πολιτικοποιήθηκαν
• Οι καραμέλες λιώνουν γρηγορότερα
• Η Coca-Cola έγινε flat
• Τα κινητά βαράνε ΝΕΣΚΑΦέ
• Η Σάλμα έβαλε βύζους
• Ο Κυριακίδης έγινε σκηνοθέτης
• Η Ματσούκα ποιοτική
• Η Ντενίση desperate housewife
• Ο Mark πέθανε
• Το ίδιο κι ο James
• Τα βιβλία έγιναν pdf
• Το φαγητό έγινε χαπάκια
• Το τσιγάρο συνδέθηκε με USB
• Οι φίλοι έγιναν κίτρινα πρόσωπα
• Η γλώσσα έγινε δημοτική
• Το βούτυρο έγινε μπούτυρο
• Το ψέμα έγινε αλήθεια

Ο Θάνατος έγινε γιορτή

Κι ο θρήνος μας, περίσσεψε.

Βροχή, Ποδόσφαιρο και Παράνοια

Μόλις έχει τελειώσει ο αγώνας Σκουλίκια – Παναθηναϊκός με αποτέλεσμα 1-2. Ποιοτική μπάλα δε παίξαμε, τύχη όμως κι αποτελεσματικότητα είχαμε. Κυρίως η αποτελεσματικότητα είναι που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Ομως στο 82’ τί έχασε αυτός ο Ζιλμπέρτο ρε παιδί μου!! Με τους 2 τελευταίους παίχτες του άρη στα πόδια του, καταφέρνει να κάνει το πλασέ και μαζί καταφέρνει να μή τελειώνει το παιχνίδι εκεί και να καρδιοχτυπάμε στο τέλος. Ρε Ζιλμπέρτο, εγώ φορώντας τακούνια, ζαρτιέρες, ζουρλομανδία και με δεμένα μάτια το βαζα μέσα.

Ο Σαλπιγγίδης δε το χανε ρε αυτό το γκόλ και παίρνει και λιγότερα λεφτά από σένα, κι ούτε Champions League έχει σηκώσει. Δηλαδή, άμα το μεγαλύτερό σου όνομα δε μπορεί να σκοράρει σε τέτοια φάση, τί να πώ… Κάτι δε πάει καλά! Και μή πεταχτεί κανείς να πεί πως φταίει το ότι είναι αμυντικογενής γιατί θα ξεράσω. Εχουμε δεί τί γκολ μπορεί να βάλει ο Σίλβα.

Κατά τ’ άλλα ο καιρός επιτέλους μου κάνει το χατίρι και κρυώνει..

Η microsoft αποφάσισε να βγάλει το Windows Live σε Beta III το οποίο βέβαια στους υπολογιστές που δεν είναι δικοί μου, μπορώ να επιλέξω τα προγράμματα που θέλω να κάνω update. Δηλαδή μόνο το Windows Live Writer και το Windows Live Mail. Όοοοοχι, πρέπει να βάλω λέει και τον MSN Beta. Ρε άει στ’ αρχίδια μας…

Και σα καλό παιδί delete στο file και τέλος.

Και παρεμπιπτόντως, δεν αντέχω να ξαναδώ τον Ναυαγό. Ναι, ωραία ταινία… Ναι, καλές ερμηνείες… ΑΛΛΑ ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ το χουμε δεί 99,1 φορές!!!

Τέσπα…

Καθημερινότητα, Σάλμα, και Γκούμας

Πέρασε κι η 11η Σεπτεμβρίου… Ξαφνικά οι καφετέριες άδειασαν, τα λεωφορεία…

Τί να συνέβη…

Μα! Πώς δε το σκέφτηκα…

Αρχίσαν τα σχολεία και βρήκαμε την ησυχία μας!!

Και παρά κάτι τρεχάματα με το απελPCία μου που και γι αυτό δεν έκανα και ποστ τόσο καιρό, μπορώ να πω πως επανήλθα τζιτζάτα.

Διαβάζοντας τα ποστάκια σας από τον RSS μου, παρατηρώ πως κι εσείς αρχίσατε να πέρνετε ενέργεια για τα blogάκια σας.

Οπως όλοι ξέρετε, έχω μιά πολύ καλή μου φίλη στη blogόσφαιρα, την οποία τη ξέρω και προσωπικά, το μικρούλι μου 2.Die.4 το οποίο έχει αναπτύξει ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από την Salma Hayek. Και φυσικά πλέον την αποκαλεί “Βυζιά συν τη Σάλμα Χάγιεκ”. Πως να μή στηρίζεται το φόρεμα με τούτα; Και αμα πάει να παίξει στη Campari άραγε θα της χαρίσουν κι εκείνης ένα ζευγάρι, και άλλα τέτοια. Obsession την έχει πιάσει. Ακόμα και στον ύπνο της τα βλέπει. Εχει μάθει κάθε πιθανή τους καμπύλη και κάθε πιθανό G (ταχύτητα της γήϊνης βαρύτητας) που μπορεί να υποφέρει η ρώγα της ανά στροφή του σώματός της. Δηλαδή, έχει αρρωστήσει τόσο πολύ που την έκανε και add στο myspace.

Επιτέλους κι όλας (κι ο peslac θα συμφωνήσει μαζί μου), αρχίσαν τα πρωϊνάδικα και τα μεσημεριανά τηλεπεριοδικά.

Επιτέλους έμαθα ότι χρειαζόμουν για την σχέση του Γιάννη Παπαμιχαήλ με τους γονείς του, και φυσικά έμαθα τα λοιπά και παρελλειπόμενα του γάμου της Γωγώς Τζολί και του Τραϊανού Πιτ (και πρίν με κράξετε κατά ομάδες, δε το λέω εγώ, η Λαμπίρη το πε προχτές).

Δηλαδή, δεν άντεχα μόνο με τον Ακη Παυλόπουλο και την Κάτια Μακρή όλο το καλοκαίρι κάτι μου έλειπε.

Και ξάφνου, να σου κι ο Λιάγκας με τηλεπαιχνίδι!

Κι έλεγα τί έλειπε από τα απογεύματά μου, τί έλειπε, τί έλειπε.

Μακρίδης και Λιάγκας!

Σύν του ότι το Fort Boyard θα συνεχίσει για 4η; 5η χρονιά. Μα αλήθεια, ποιός κάθεται και το βλέπει δεν έχω ιδέα. I fail to follow.

Μή σας πώ πως περιμένω ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ τη νέα καθημερινή πατάτα του Mega. Ναί κείνο κεί το πράμα που έχει για trailer κάτι βαρύγδουπα emo ύφη και βλέμματα… Από κείνες τις σειρές που ακόμα και το “Καλημέρα” ακούγεται σαν casus beli με την Τουρκία.

Αμ το άλλο.

Οι ηλίθιες διαφημίσεις.

Πάρτε για παράδειγμα αυτή με τον Richard. Τί πάει να πεί ΠΟΙΟΝ ΡΙΤΣΑΡΝΤ? Τον Γκήρ, αγαπημένες μου φίλες.

Και είναι (ή μάλλον δηλώνει) Βουδιστής. Τί να πώ μάλλον πρέπει να κάνουμε δώρο στον κύριο του Hollywood ένα θεολογικό λεξικό (ναι γέλα 2.die.4) μπας και καταλάβει τι πρεσβεύει ο Βουδισμός. Εκτός κι αν νομίζει πως Βουδισμός είναι το ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο Κώλος μας, το οποίο φυσικά δεν ισχύει.

Τέλος, άφησα το καλύτερο.

Οπως φίλοι μου Παναθηναϊκοί καταλάβατε, δεν ασχολείθην ούτε με την πρόκριση στο ΤσουΛου, ούτε και με τη πλαστή ήττα που πάθαμε με το αεκ. Γιατί άμα ασχολειθώ ειδικά με το τελευταίο, δε θα τελειώσουμε ούτε σήμερα, ούτε αύριο. Εχουμε ακόμα 28 αγωνιστικές, κι αυτοί φέρθηκαν και χειρότερα από ότι οι γάβροι με αυτά τα κομπλεξικά Ευρώπη θέλατε; ΝΑ! . Τί να πώ εγώ τώρα; Οτι είναι κομπλέξες; Ναι ναι ΝΑ, μάθαμε τώρα, μας τιμωρήσατε, πωπω… Αντε νικήστε και ποτέ στην Ευρώπη και τα λέμε χανουμάκια… Ελεος δηλαδή, οι Τούρκοι περισσότερο σεβασμό έχουν…

Φυσικά, σήμερα εγώ τη περίμενα τη 3άρα, τη ρίξαμε, τέλος… 3 εύκολοι βαθμοί μόνο που κατά τη γνώμη μου Μάτος και Ιβανσιτς θα πρεπε να είναι σε βασικό σχήμα κι όχι σαν backups για τους άλλους επειδή θα έχουμε το ματς με την Ιντερ.

Βέβαια υπήρξαν 2-3 σημεία όπου η διαιτησία πάλι έκανε ομορφιές, αλλά τέσπα. Κερδίσαμε με 3 καθαρά γκολάκια και σε ρυθμό προπόνησης και πάμε για το Ονειρο.

Ο Γιάννης Γκούμας μας έχει μάθει σε επιθετικές ασύλληπτες εμπνεύσεις, όπως και στο εντός έδρας με την Rangers, και σήμερα ξαναέβαλε την υπογραφή του με μιά πολύ καλή εμφάνιση την οποία τη σφράγισε με αυτό το φανταστικό γκολ.

Εμείς θα τα ξαναπούμε σύντομα! Να προσέχετε όλοι και να είστε καλά.

ΚΑΙ ΜΗ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ…

Τον Οκτώβριο… ΜΑΥΡΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ!!! YAY!

Painkiller

Τελικά μισώ τον εαυτό μου, αμέ.

Πάντα τον μισούσα.

Αυτόν τον σκυφτό εξυπνάκια που μιλάει μέσα στο κεφάλι μου και που με μισεί κι εκείνος.

Είναι η φάση που σηκώνεις τα χέρια σου, κι έπειτα βίαια τα αφήνεις να σε χτυπήσουν λεύθερα στα πλάγια, απογοητευμένος, απελπισμένος, ανύμπορος, κι αδύναμος.

Η αυτοκαταστροφή μάλλον δεν είναι κουσούρι που το αποκτάς, αλλά πιό πολύ γεννιέσαι μ’ αυτό.

Δεν ανακατεύουν πολλοί το κόκκινο κρασί με το αψέντι και τα αναλγητικά, πιστεύω.

Είναι μιά πάλη μέσα μου, συνέχεια, με διάρκεια άσχημη, σφοδρή, μάταιη.

Γεμάτη φόβο, πανικό, θάμπος, και δάκρι.

Κάθε γέλιο να σου βγαίνει πικρό.

Και η δυστυχία σου να σου φέρνει την ευτυχία.

Η δειλία, την γενναιότητα.

Και την ελευθερία σου, η αγχόνη.

Διαβάζω πάντα τα blogάκια σας, κι ας μην αφήνω πάντα comment. Είμαι εδώ.

Απλά οι αναρτήσεις μου θα ‘ναι λίγο κώλος, όσο κώλος νιώθω δηλαδή.

Συγχωρέστε με…

Die Summer, Die!..Να βρούμε την υγειά μας.

Και η γκρίνια κατά του καλοκαιριού συνεχίζεται.

Το σιχαίνομαι γιατί όλοι βγαίνουν έξω. Λες κι αν βγουν τον χειμώνα θα λιώσουν ή θα πάθουν κατάθλιψη.

Και τα πιτσιρίκια που τελειώνουν με τα σχολεία; Αυτό κι αν είναι pain in the ass φίλε.

Παντού σαγιονάρα και κάπρι με αναμαλλιασμένα κεφάλια. Ανδρες - γυναίκες.

Γυφτιά και μουφοκαμπριολέ να κολλάνε στις κοπέλες που κάθονται στις στάσεις των λεωφορείων.

Κι όταν μπείς στα λεωφορεία, έχεις μία τεράστια μπουτίκ από αξύριστες αρρενωπές μασχάλες που βρωμάνε και ζέχνουνε, και τριχωτές γάμπες με χαμηλή καλτσούλα και παππούτσι νούμερο 55 από κάτω.

Μή ξεχάσω τις γκόμενες με τα αλυσιδένια στριγκ που δε διακόπτουν τη θέα στα τατού που κάνανε στον κόκυγα απάνω.

Απο την άλλη, είμαι εγώ κι άλλοι κάμποσοι που όταν μπαίνει καλοκαίρι χαιρόμαστε μόνο για τη νύχτα και για τις ντομάτες.

Δε μπορώ τόσο κόσμο, δε μπορώ τον κάυσωνα, και ακόμα χειρότερα, μισώ το φώς της μέρας.

Πάλι τα 'πα και ξεθύμανα.

ΨΟΦΟΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΡΕ.

(Πάντα επίκαιρο.)

Μαμά; Τί είναι ο Θάνατος;

Μαμά, τί γινόμαστε όταν πεθαίνουμε;

Μαμά; Τί είναι ψυχή;

Μαμά; Υπάρχει Θεός;

Μαμά, γιατί γερνάμε;

Μαμά; Αν κολλήσω γρίππη, θα πεθάνω;

Μαμά; Οι άνθρωποι με κοιτούν και ψιθυρίζουν όταν τους προσπερνώ...

Μαμά; Τα παιδάκια με κοροϊδεύουν, και γελούν μαζί μου..

Μαμά; Μπορώ να ζήσω για πάντα;

Μαμά; Υπάρχει αθανασία;

Μαμά; Με τί μοιάζουν οι νεκροί;

...

Μαμά;

...

Δε μ' ακούς μαμά;

άΝΘΡΩΠΟΙ

Οι άνθρωποι γύρω, περπατούν - ακούς κάθε λογής σκέψεις, κι ίσως κάθεσαι κι εσύ στο κάθισμα ενός λεωφορείου να κοιτάς παρατηρώντας τους άλλους.

Με τη σειρά τους, οι άλλοι κοιτούν κι εσένα. Αηδιασμένοι κι ίσως φοβισμένοι. Δε το χωρεί το άδειο τους κεφάλι πως το έρεβος έχει το πιό άγριο κι όμορφο φως.

Σε κοιτούν - περπατάς από δίπλα τους - κι εκείνοι στρίβουν αδιάντροπα το κεφάλι τους προς το μέρος σου, κοιτάζοντάς σε περιπαικτικά ίσως - για να σε παρατηρήσουν περισσότερο και να ζυγίσουν τη διαφορετικότητά σου.

Το πώς μυρίζεις, το πόσο καπνίζεις, τί καπνίζεις, τί σκέφτεσαι, τί νιώθεις, αν είσαι καταθλιπτικός ή απλά καθυστερημένος, Σατανιστής ή Λιακοπουλικός, τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, και ποιά είναι αυτή η όμορφη γκόμενα δίπλα σου, κι αυτός ο γκόμενος πώς της κρατάει το χέρι...

Και έπειτα, στον δρόμο, θα σε σπρώξουν κι ίσως σε κλωτσήσουν, ή ακόμα μπορεί να φωνάξουν μέσα στα αυτιά σου, ή να βήξουν μπροστά στη μύτη σου, σαν εσύ να μήν είσαι εκεί - σαν εσύ να μήν ήσουν ποτέ εκεί...

Ψάχνουν να βρούν μία ρωγμή στο παράθυρό σου για να χυθούν μέσα σου σαν ιός, να βρουν τους πιό κρυφούς σου πόθους, να γίνουν μέρος τους, κι έπειτα να προσβάλλουν τα κύτταρά σου με τον πιό διαστροφικό πόνο...

Ετσι ώστε να μή μείνει κανένα φρικιό γύρω...

Και έτσι, στο ημίφως ακούστηκε η καρδιά σου...

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Καθώς μιλούσα με το μικρούλι 2.Die.4, ανέφερε πώς σήμερα (σαν εποχή) έχουμε κατάθλιψη χωρίς λόγο.

Της απάντησα πως Εγώ ξέρω γιατί την έχω, εκείνη δε ξέρω πού με βρήκε.
Και μου είπε: Λες να βάζει αγγελίες;

Και το αποτέλεσμα είναι αυτό:

Γλυκιά, περιποιητική, η γυναίκα των ονείρων σας, αβίαστα και άμεσα, ξέρει από ποδόσφαιρο, σπορ, μαγειρεύει, συγυρίζει, ακούει τη μουσική σας, ψάχνει χώρο για διαμονή.

Περισσότερες πληροφορίες στο:
http://www.κατάθλιψη-ψάχνει-ξενιστή.com

Δε ξέρω αν εσάς σας φάνηκε αστείο, αλλά εμείς λυθήκαμε.

Οταν νιώθω πως είμαι σκατά, βάζω ένα torrent 4GB και το παρακολουθώ μέχρι να κατέβει.

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

 

Κώστα Καρυωτάκη

ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ

Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα

And when the thorns get into my heart I am gonna bleed to die.