Αχ.. Αγάπη μου…!

Είσαι εκεί ρε παιδί μου, όποτε προσπαθώ να διελευκάνω το χάος του μυαλού μου, πετάγεσαι και γίνεσαι κι εσύ ένα από τα νούμερα και τις σελίδες του παρελθόντος και του παρόντος μου.

Και μου αρέσει.

Λατρεύω τη φωνή σου. Αυτή την άρθρωση που τόσο με έχει δέσει στα παλιά.

Τα απαλά σου μαλλιά, ένα μεταξένιο ρούχο…

Το βλέμμα, τα μάτια σου, μία θάλασσα το καθένα τους.. Κοιτούν υπεροπτικά, ξέρεις πως ότι και να κάνεις θα τα καταφέρεις.

Γυρνάς τη πλάτη, φεύγεις μπρος γρήγορα – σαν να μή θες να με κοιτάξεις που τρέχω ξοπίσω σου.

Και πηδάς από τον γκρεμό.

Και μου περιστρέφεις τ’ άντερα κάθε φορά, μία από ενθουσιασμό και μία από τσατίλα.

Γιατί ρισκάρεις, κι αυτό σε θρέφει.

Σου αρέσει να με κοιτάς ενώ έχεις λαχανιάσει – μία στάλα ιδρώτας γλυστράει στο μπράτσο σου.

Ναι.

Με θέλεις.

Να με αποφύγεις από τις φωτιές και από τα αγκάθια, τις λάσπες και τους άδειους γεμιστήρες.

Μα θα με βρείς μπροστά σου, ξανά. Να σε πασπατεύω από γωνία σε γωνία, αγκομαχώντας να ανοίξω τη θήκη σου και να σε βάλω στη θέση σου. Εκεί που ανήκεις.

Τί να κάνεις όμως…

Ετσι είναι όταν παίζεις Λάρα Κροφτ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(ΟΚ, πόσο σας ξενέρωσα; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ)

Αγαπημένη μου Lara Croft…

 Οταν σε γνώρισα, ήσουν τετράγωνη. Τετράγωνο κεφάλι, τετράγωνα μπούτια, τετράγωνος πισινός.

Εγινες κόμικ, έγινες ταινία, έγινες Τζολί, και τώρα μία ξενέρωτη βλαμμένη. Τα παιχνίδια σου όμως, πάντα με συγκινούσαν.

Μου ‘σπαγαν τα νεύρα με τη πάρτη σου όμως το “Μα ποιός είμαι – η Lara Croft” κάθε φορά που έκανες ατσούμπαλο duck-roll και στεκόσουν με το’να πόδι τεντωμένο πυροβολώντας χαιρέκακα, μέχρι σήμερα που πατάω να ανέβεις τη γαμημένη Λέτζα (ledge) κι εσύ κάνεις κατακόρυφο.

Λατρεύω τα 50 mm Caliber Pistols σου και τη στολή κατάδυσης. Το “ινδιάνικο” κοτσάκι για μαλλί και το πολύ φλογερό σου χούμορ. Γουστάρω που είσαι λαίδη και relic hunter και τα τελευταία 12 χρόνια θα πάθω κάτι αν δε βγάλω τον καινούργιο τίτλο σου σε μία μέρα.

Στρογγύλευες, και μαζί με αυτό η ιστορία της ζωής σου κωλοτραβιότανε από μαλλί και κωλότριχες, μα εμένα δε με ένοιαζε, ήθελα να παίζω μόνο Lara Croft. Ηλίθια σε ανέβαζα και ανισόρροπη σε κατέβαζα που πάθαινα τενοντίτιδα στο κάθε τελευταίο Boss στις πίστες.

Μα εμένα δε με νοιάζει. Για μένα θα ‘σαι πάντα τετράγωνη, ατσούμπαλη, μα και μορφωμένη, έξυπνη, θα ξανα-εφεύρεις το φερμουάρ και τη φωτιά για τους κοινούς θνητούς και τα θανατηφόρα σου gadgets θα μου προκαλούν χειρότερες τενοντίτιδες. Θα είσαι για πάντα ένα τετράγωνο μοντέλο της Αντζελίνα Τζολί, κι εγώ ένα 10 χρονο ΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟ παιδάκι που θα βλέπει στον ύπνο του πως κάνει grapple από τοίχο σε τοίχο προσπαθώντας να φτάσει το γαμήδι το relic που ποιός ξέρει ποιός το άφησε τέρμα θεού και δίχως πρόσβαση;

“I’ ll make my own path” θα πεί αυστηρά η Λαίδη και θα προσπαθήσει να φτάσει τα άφταστα.

Η πιό σέξι και ποιό αναγνωρίσιμη γυναίκα στον κόσμο, είναι ξανά εδώ, με νέο τίτλο (για PS2, PS3 θα κυκλοφορήσει μέσα Ιανουαρίου 2009), το Underworld, και ξέρω πως θα το πάρω στάνταρ.

Θα τη βρίσω, θα τη καψαλίσω στις λάβες, θα την πετάξω από τις σκάλες, θα ξεσκονίζει το σορτσάκι της κάθε φορά που θα αφήνω το χειριστήριο. Μόλις τελείωσα το Anniversary. Ελπίζω το επόμενο να ‘ναι καλύτερο. Για την ώρα κατέβασα 50 αγγλικά τεύχη με το κόμιξ της Lara Croft. Σχέση αγάπης και μίσους για μία γυναίκα που θα ‘πρεπε να ναι πρότυπο για όλες.

Αγαπημένη μου Lara Croft, σε περιμένω.

Στα ράφια των καταστημάτων, μαζί με την τέλεια Ducati σου και τα φανταστικά πιστόλια, έτοιμοι να ξαναβρούμε την Ατλαντίδα, το Εξκάλιμπερ, το Χαμένο Artifact, κι ελπίζω – αλήθεια ελπίζω – να μή πεθάνεις όσο ζω (αν συμβεί θα κάνω load).

Το βρισίδι που σου ρίχνω, μου ανανεώνει τα κύτταρα.

Με αγάπη,

Raider Since Tomb Raider I

ΥΓ: Θα θέλατε ένα εκτενές Tomb Raider Cover Story?

Ψηφίστε στο poll του blog πάνω αριστερά.