Die Verbannten Kinder Evas

Come, be happy and sit near to me, 
Shadow-wested, shadow-wested misery, 
Unwilling silent bride 
Mourning in thy, in thy robe of pride 

Come, be happy and sit near to me, 
Sad as I may seem, sad as I may seem to thee 
I'm happier far than thou, 
Lady whose imperial brow is endiademed with woe 

Hasten, hasten to the bridal bead 
Underneath the, underneath the grave 'tis spread 
In gloom may our love hide 
I may rest with my eternal bride 

Kiss me, kiss me, oh thy lips are cold 
'Round my neck, around my neck thin arms, thin arms enfold 
They're soft but chill and dead 
And thy tears upon my head like points of frozen lead 

Clasp me 'till our hearts, till our hearts be grown 
Like two shadows, two shadows into one 
'Till this dreadful transport may 
Like a vapour fade away 

We may dream in that eternal sleep 
That we are not the kind of those, who weep 
Even as pleasure dreams of thee 
Thou majest dream of her with me

Αχ Δύσκολη Νύχτα

I know just how to whisper,
And I know just how to cry;
I know just where to find the answers;
And I know just how to lie.
I know just how to fake it,
And I know just how to scheme;
I know just when to face the truth,
And then I know just when to dream.
And I know just where to touch you,
And I know just what to prove;
I know when to pull you closer,
And I know when to let you loose.
And I know the night is fading,
And I know that times gonna fly;
And Im never gonna tell you everything
Ive got to tell you,
But I know Ive got to give it a try.
And I know the roads to riches,
And I know the ways to fame;
I know all the rules
And then I know how to break em
And I always know the name of the game.

But I dont know how to leave you,
And Ill never let you fall;
And I dont know how you do it,
Making love out of nothing at all
(making love)
Out of nothing at all,
(making love)
Out of nothing at all,
(making love)
Out of nothing at all,
(making love)
Out of nothing at all,
(making love)
Out of nothing at all
(making love)
Out of nothing at all.

Every time I see you all the rays of the sun
Are streaming through the waves in your hair;
And every star in the sky is taking aim
At your eyes like a spotlight,
The beating of my heart is a drum, and its lost
And its looking for a rhythm like you.
You can take the darkness from the pit of the night
And turn into a beacon burning endlessly bright.
Ive got to follow it, cause everything I know, well its nothing till I give it to you.

I can make the run or stumble,
I can make the final block;
And I can make every tackle, at the sound of the whistle,
I can make all the stadiums rock.
I can make tonight forever,
Or I can make it disappear by the dawn;
And I can make you every promise that has ever been made,
And I can make all your demons be gone.

But Im never gonna make it without you,
Do you really want to see me crawl?
And Im never gonna make it like you do,
Making love out of nothing at all.

(making love)
Out of nothing at all

Forsaken

 

I feel the coldness in my heart
I wish that you could be with me
I wish you could heal my endless pain
And take me away from all my fears
But I'm trapped in my world of doubts
I'm not free to follow you
I know you would give everything you got
And you would handle me with care

I will never forget the moment
when you looked into my eyes
When I touched your skin
for the first time,
I felt heaven in my hands

|

So I tried to close my eyes
And I'm dreaming me away
In my dreams you hold me tight
In my dreams you're always here
I never want to wake up again
Don't want to face reality
You're so far away from me
But you will always be in my dreams

 

BlutEngel

In My Dreams

Demon Kiss LTD Edition

Αγαπημένη μου Lara Croft…

 Οταν σε γνώρισα, ήσουν τετράγωνη. Τετράγωνο κεφάλι, τετράγωνα μπούτια, τετράγωνος πισινός.

Εγινες κόμικ, έγινες ταινία, έγινες Τζολί, και τώρα μία ξενέρωτη βλαμμένη. Τα παιχνίδια σου όμως, πάντα με συγκινούσαν.

Μου ‘σπαγαν τα νεύρα με τη πάρτη σου όμως το “Μα ποιός είμαι – η Lara Croft” κάθε φορά που έκανες ατσούμπαλο duck-roll και στεκόσουν με το’να πόδι τεντωμένο πυροβολώντας χαιρέκακα, μέχρι σήμερα που πατάω να ανέβεις τη γαμημένη Λέτζα (ledge) κι εσύ κάνεις κατακόρυφο.

Λατρεύω τα 50 mm Caliber Pistols σου και τη στολή κατάδυσης. Το “ινδιάνικο” κοτσάκι για μαλλί και το πολύ φλογερό σου χούμορ. Γουστάρω που είσαι λαίδη και relic hunter και τα τελευταία 12 χρόνια θα πάθω κάτι αν δε βγάλω τον καινούργιο τίτλο σου σε μία μέρα.

Στρογγύλευες, και μαζί με αυτό η ιστορία της ζωής σου κωλοτραβιότανε από μαλλί και κωλότριχες, μα εμένα δε με ένοιαζε, ήθελα να παίζω μόνο Lara Croft. Ηλίθια σε ανέβαζα και ανισόρροπη σε κατέβαζα που πάθαινα τενοντίτιδα στο κάθε τελευταίο Boss στις πίστες.

Μα εμένα δε με νοιάζει. Για μένα θα ‘σαι πάντα τετράγωνη, ατσούμπαλη, μα και μορφωμένη, έξυπνη, θα ξανα-εφεύρεις το φερμουάρ και τη φωτιά για τους κοινούς θνητούς και τα θανατηφόρα σου gadgets θα μου προκαλούν χειρότερες τενοντίτιδες. Θα είσαι για πάντα ένα τετράγωνο μοντέλο της Αντζελίνα Τζολί, κι εγώ ένα 10 χρονο ΜΑΖΟΧΙΣΤΙΚΟ παιδάκι που θα βλέπει στον ύπνο του πως κάνει grapple από τοίχο σε τοίχο προσπαθώντας να φτάσει το γαμήδι το relic που ποιός ξέρει ποιός το άφησε τέρμα θεού και δίχως πρόσβαση;

“I’ ll make my own path” θα πεί αυστηρά η Λαίδη και θα προσπαθήσει να φτάσει τα άφταστα.

Η πιό σέξι και ποιό αναγνωρίσιμη γυναίκα στον κόσμο, είναι ξανά εδώ, με νέο τίτλο (για PS2, PS3 θα κυκλοφορήσει μέσα Ιανουαρίου 2009), το Underworld, και ξέρω πως θα το πάρω στάνταρ.

Θα τη βρίσω, θα τη καψαλίσω στις λάβες, θα την πετάξω από τις σκάλες, θα ξεσκονίζει το σορτσάκι της κάθε φορά που θα αφήνω το χειριστήριο. Μόλις τελείωσα το Anniversary. Ελπίζω το επόμενο να ‘ναι καλύτερο. Για την ώρα κατέβασα 50 αγγλικά τεύχη με το κόμιξ της Lara Croft. Σχέση αγάπης και μίσους για μία γυναίκα που θα ‘πρεπε να ναι πρότυπο για όλες.

Αγαπημένη μου Lara Croft, σε περιμένω.

Στα ράφια των καταστημάτων, μαζί με την τέλεια Ducati σου και τα φανταστικά πιστόλια, έτοιμοι να ξαναβρούμε την Ατλαντίδα, το Εξκάλιμπερ, το Χαμένο Artifact, κι ελπίζω – αλήθεια ελπίζω – να μή πεθάνεις όσο ζω (αν συμβεί θα κάνω load).

Το βρισίδι που σου ρίχνω, μου ανανεώνει τα κύτταρα.

Με αγάπη,

Raider Since Tomb Raider I

ΥΓ: Θα θέλατε ένα εκτενές Tomb Raider Cover Story?

Ψηφίστε στο poll του blog πάνω αριστερά.

Αχ τί πάθαμε πάλι...

..I prefer to remain silently in love.

Επιστολή σε έναν παπά - Για τον Τζίζους ρε γαμώτο.

Αγαπημένε μου Τραγόπαπα.

Δε πιστεύω στον Θεό σου, και θέλω να το κάνουμε λιανά από τώρα. Δε μπορείς να με πείσεις, καθώς και δε μπορείς να μου μιλήσεις. Καθόλου. Γιατί οι παπάδες είστε σαν τους Κουμμουνιστές. Λέτε το ίδιο πράμα, ότι και να σας πούνε.

Τραγόπαπα, λοιπόν, θέλω να σου πώ κάποια πράγματα που με εκνευρίζουν. Στην εκκλησία σας.

Είστε Ρατσίστες, Ομοφοβικοί, Μισογύνηδες, Ψεύτες και Καπηλευτές.

Τί εννοώ; Θα σας εξηγήσω. Και το οτι μιλώ στο πληθυντικό, πολύ μεγάλη χάρη σας κάνω.

Αρχικά, θα διαχωρίσω την άποψή μου για τον Χριστό. Δεν έχω τίποτα εναντίον του. Τον πάω. Εσείς τον μισήτε - ή μάλλον τον φοβάστε. Γιατί αν ήσασταν όλοι εσείς ΟΝΤΩΣ Χριστιανοί, θα ζούσαμε σήμερα έναν κόσμο που περιέγραφε ο John Lennon στο Imagine.

Όμως αυτό δεν έγινε ποτέ. Του στήσατε μιά μαλακισμένη εκκλησία, που δεν αντιστοιχεί πουθενά στα λόγια του Τζίζους.

Σήμερα άκουσα έναν συνάδελφό σας τράγο (Mentez Goat) να ξεστομίζει πως όταν παντρεύεσαι εκτός εκκλησίας είσαι Πόρνη (masculine/feminine δεν έχει σημασία).

Θα παραθέσω μόνο τις πράξεις αυτού που το όνομά του φέρει η εκκλησία σας.

Εκανε παρέα με αποβράσματα, και γιατί όχι, αποβράσματα σαν εμένα, γιατί ξέρει πως εμείς έχουμε την ανάγκη για βοήθεια, έπινε ότι έβρισκε, κι αν δεν έβρισκε, δεν έτρωγε, κοιμόταν στα στάχια, και δε παραπονιόταν, ήταν ήρεμος και σεβόταν ακόμη και τους εχθρούς του, δε δεχόταν εκκλησίες και χρήματα, ιδιοκτησίες, σύνορα, σεξουαλικότητα, φόβο. Δίδασκε αληθινή αγάπη. Ανιδιοτελή κι αληθινή αγάπη.

Εσείς, θέλετε να αλλάξετε τα αποβράσματα, φοβάστε τους ομοφυλόφυλους, τους γάμους στα Δημαρχία, το σεξ, τρώτε από τον λαό, κοιμάστε σε πουπουλένια κρεβατάκια, πίνετε πάλι από τον λαό, παραπονιέστε για όποιον δε μιλάει τα ίδια με σας, δεχόσαστε εκκλησία και αληθινή θρησκεία μοναχά τη δική σας, κι ούτε καν δέχεστε άλλα Χριστιανικά παρακλάδια όπως οι Καθολικοί και Πρωτεστάντες, δε θέλετε να κάψετε τους Νεκρούς, όταν πηδιέστε εσείς είναι καλά και με τη παπαδιά μπορείτε να κάνετε όσα παρα φύσιν θέλετε, αλλά όταν τα κάνω εγώ χωρίς βέρα είμαι για Κόλαση, φοβάστε την ελευθερία, θέλετε να έχετε την ίδια εξουσία με δημοσιογράφους και Πολιτεία, σας ρωτούν για πράγματα που ΔΕΝ σας αφορούν, μπλέκεστε σε μία κουβέντα μόνο και μόνο για να αλλάξετε τη γνώμη στον συνομιλητή σας, και μή ξεχάσουμε - όλα τα Μυστήρια κι οι Παραδόσεις σας είναι Παγανιστικές και παρμένες από τα πιό apocrypha βιβλία που τόσο δημοκρατικά κάψατε στον Μεσαίωνα.

Το έχετε καταλάβει ότι μισήτε τις γυναίκες; Α ΞΕΧΑΣΑ, Η ΜΑΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΟΛΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ.

Γυναικονήτες. Απαγόρευση κοινωνίας στην έμμηνο ρήση η οποία σας έφερε στη ζωή ρε Τραγόπαπες, απαγόρευση εισόδου γυναίκας στην... αγία Τράπεζα. Με αυτά τα μυαλά, πιό πολύ αγία είναι η Citi Bank. Και να ρωτήσω και κάτι. Η μόνη γυναίκα που σέβεστε λέει είναι η Μαρία του Τζόζεφ. Αν δε ξέρατε ποιά είναι αυτή η γυναίκα, θα τη λέγατε βρωμιάρα που έχει περίοδο και που από αυτή τη περίοδο ήρθαμε όλοι στη ζωή; Εκτός της Ευας - Αδαμ, που δεν έχουν αφαλό. Αρα δεν ήρθαν από μήτρα. Ακου κάτι παραμυθάκια ρε φίλε. Αυτά δε κοιμίζουν ούτε νυσταγμένο βούβαλο. Ούτε καν τη Μαγδαληνή δε θεωρείτε άξια, και έχετε βγάλει τη βρώμα και τη ψευτιά πως ήταν πουτάνα.

Είστε ψεύτες και καπηλεύεστε τα λόγια ενός ανθρώπου που στη τελική ΑΓΑΠΗ δίδασκε. Γιατί ήταν μάγκας και είδε τη ζοφερή μιζέρια γύρω του. Το έρεβος που έχει ανάγκη από ελπίδα. Τη φτώχια. Την αμωρφοσιά.

Ο Ιησούς είπε πως Μόνο όταν φτάσεις στην υπέρτατη βαθμίδα γνώσης, θα φτάσεις στον παράδεισο.

Εσείς είπατε και πράξατε ως άλλοι Ρωμαίοι Καίσαρες, Πίστευε - και μή ερεύνα. Ενώ ο Ιησούς, έλεγε Πίστευε και μή - Ερεύνα.

Ο Μεσαίωνας ήταν απλά μιά αφορμή για τον μισογυνισμό σας, καθώς κάηκαν κατά χιλιάδες. Χωρίς λόγο. Μόνο επιδή κάποιος.. αρχιδοφόρος, σας είπε πως η κυρά Κούλα είναι μάγισσα και το κατάλαβε επειδή έβαλε τριμένο μπαχάρι στο Σουτζούκι.

Κάψατε τους παγανιστές, τους Μάγιανς, τον κάθε ανεξάρτητο λαό χωρίς να εξετάζουμε την βαρβαρότητά τους, κάνατε.. Σταυροφορίες. Οι Σταυροφορίες ήταν απλά ένα φροντηστήριο στον κάθε λαό ντε και καλά να αναγνωρίσει τον Θεό σας.

Απαγορέψατε τη λέξη Ελληνας. Επειδή ήμασταν παγανιστές - δωδεκαθεϊστές. Και 1000 χρόνια μετά λέτε πως η Ελλάδα ήταν κατ' εξοχήν Ορθόδοξη. Ημαρτον.

Δε θέλω να σας ξανακούσω ποτέ ξανά. Είστε άξιοι της μοίρας σας. Είστε και καλά τσομπάνηδες όταν χτυπάτε τις καμπάνες. Αυτό έκανε κι ο Νώε όταν ήθελε να καλέσει τα ζώα. Και για μένα δεν είναι βρισιά να είμαι ζώον (Ζωή + Ον) , όμως η έννοια που δίδετε εσείς στα ζώα, είναι τουλάχιστον σκατένια.

Το να λέτε για τα πλάσματα του Θεού σας, πώς δεν νιώθουν, δε σκέφτονται, και απλά λειτουργούν με ένστικτο φυτού μή σας πώ και όσης ζωής έχει το χώμα είναι προσβολή προς τον Δημιιουργό σας.

Κι όταν λέτε πως ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος με αγάπη, δείτε τις πιό άγριες φύσεις που σνομπάρετε, να δείτε πως το πιό αθώο είδος (φυτοφάγα) είναι το μεγαλύτερο θύμα, στους πιό δυνατούς (σαρκοφάγα). Ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος από αδικία και από αίμα.

Και αν κάποτε ο Ιησούς επιστρέψει, εγώ θα μαι μαζί του, γιατί θα σηκώσει ξανά κοντάρι για να γκρεμίσει εσάς και την εκκλησία που φτιάξατε στο όνομά του. Θα είμαι εκεί κι εγώ,  το απόβρασμα, ο Αθεος, ο Δωδεκαθεϊστής.

Και κείνη τη μέρα το αίμα σας θα γράψει στα χρυσά των μητροπόλεών σας πως ένας Χίπης κι ένας Γκοθάς σας γάμησαν στο ξύλο και μετά πήγαν για μπύρες και γυναίκες.

Εμένα οι Φίλοι μου... My Friends...

Μου πήρε καιρό...

Να καταλάβω πως δεν είχα τύχη με τους πραγματικούς φίλους, αυτούς που μπορείς να έχεις μπροστά σου και να τους κρατήσεις το χέρι. Κι αυτό γιατί κάθε χέρι που με κράτησε, έπειτα από κάμποσο, με δάγκωσε.

Γνωρίζοντας πολλά άτομα μέσα από το νετ, και θέλοντας να κρατηθώ σε αυτή την απόσταση, από κείνη της σχετικά ανιδιοτελούς σχέσης, θέλω να αφιερώσω αυτό το ποστ σε όλους εκείνους που μιλάμε καθημερινά...

Γιατί εμένα οι φίλοι μου είναι κίτρινα προσωπάκια...

**********************************************************

It took me some time to understand...

...That I didnt have much luck with real friends, those who you can touch and have in front of you, holding your hands together. And that's because after sometime, they, who hold my hand, they turned their true face and bit me.

Knowing lots of people through the net, and wanting to be held behind the screens, having this relationships with all the matter of distance, I 'd like to dedicate this blog post to them; to them who I talk everyday...

Because my friends are just yellow smilies...

Γλυκόπικρα

Πόσες φορές σκέφτομαι...

Τους δαίμονες που με κλείνουν στον εαυτό μου και μου τρώνε το κεφάλι κάθε ώρα που περνάει...

Οταν δε μπορώ να κοιμηθώ...

Και κοιτάω την τηλεόραση, δίχως να παρακολουθώ...

Σαν φυτό, που τρέφεται από φαντάσματα

Που δε μπορεί να πιστέψει το καλό όταν συμβαίνει, λόγω καχυποψίας

Και οι φορές

Οι φορές που με πλήγωσες είναι περισσότερες από τις καλύτερές μου αναμνήσεις

Κι οι μνηστήρες δε κουράζονται ποτέ τη Πηνελόπη να τη περιμένουν

Αλλίμονο

Αλλίμονο στον Οδυσσέα

Που για να τους συνθλίψει

Θα 'πρεπε να κάνει

Επίθεση Αυτοκτονίας.

Ήσουν ο Μεσσίας μου, και θα είσαι πάντα..

Η βροχή πέφτει...

Οι δρόμοι είναι τόσο κρύοι και άδειοι

Κατευθύνομαι σε άλλον έναν εφιάλτη

Ψάχνω τη Λύτρωση

Δε ξέρω που να πάω να κρυφτώ

-

Θέλω να γίνεις ο Σωτήρας μου

μπορείς να σπάσεις αυτό το κελί από πάγο

είσαι το μοναδικό άτομο που μπορείς να με σώσεις

Το βλέπω στα μάτια σου

Θέλω να γίνεις ο Σωτήρας μου

Πάρε με στην Αιωνιότητα

Είσαι ένας άγγελος δίχως φτερά

και μόνο εσύ μπορείς να με ελευθερώσεις

-

Βλέπω όλα εκείνα τα κενά πρόσωπα

που δεν έχουν στο βλέμμα τους αισθήματα

που κανείς δε νοιάζεται για τον πόνο,

είμαι ένα αβοήθητο παιδί

και ξαπλώνω για να κοιμηθώ -

Εύχομαι να μπορούσα να κοιμηθώ για πάντα

Στο άγγιγμα του χεριού του Θανάτου

-

Θέλω εσένα για να με σώσεις

Να με σώσεις από αυτόν τον πόνο

Σε παρακαλώ μικρέ μου άγγελε

Μή με αφήσεις να πεθάνω ξανά

-

Θέλω εσένα για να με σώσεις

Να με σώσεις από αυτόν τον πόνο

Σε παρακαλώ, μή με αρνείσαι,

Μή με αφήσεις να πεθάνω ξανά...

14 Φεβρουαρίου, Μέρα Των Βλαμμένων

  

Και μαζί σε αυτούς τους βλαμμένους, να 'μαι κι εγώ.

 

Αυτό το τραγούδι, ήθελα να το ζήσω κάποτε, το ήξερα το τραγούδι πρίν σε γνωρίσω.

 

Τώρα, σχεδόν πέντε χρόνια εδώ, θέλω να στο χαρίσω, τη μέρα της Παγκόσμιας Βλαμμάρας.

 

Και να σου πώ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

 

Και πως θα είμαι εδώ.

 

Ετσι κι αλλιώς... L' Amore, Non Muore Mai...

My Beloved, Do You Know?

Ηταν βράδι και παίζαμε με τη φωτογραφική μηχανή.

Φωτογραφίες αυθόρμητες, ανάμεσα σε γέλια και σε χτύπους της καρδιάς που βαρούσανε τους τοίχους σαν να παίζεις ένα τεράστιο μπάσσο.

Ηταν από κείνες τις στιγμές που θές να πατήσεις το γκάζι στο αμάξι σου και να ανοιχτείς κάπου μακριά, ένα ηλιοβασίλεμα που οι σκιές των δέντρων να χορεύουν χαμηλά, κι η μουσική από τα ηχεία σου θα κάνουν τα περιστέρια και τα χελιδόνια να πετούν ξαφνιασμένα πάνω από το κεφάλι σου.

Ξέρεις, εκείνες τις στιγμές που θές κάποιος να πατήσει παύση για να ευχαριστηθείς γιά πάντα τα αρώματά της, τους ήχους της, την ανάσα της.

Κι η ανάσα της στιγμής τελειώνει τόσο σύντομα... Και δε μένει παρά μόνο μία ανάμνηση κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού.

Κι είσαι περήφανος/η εκείνη την ώρα, η καρδιά σου αδημονεί να γεμίσει από συναισθήματα πρωτόγνωρα.

Ομως γιατί νιώθεις τα χέρια σου παγωμένα; Είναι η ανησυχία του να πιέσεις τον εαυτό σου, αυτές τις σκηνές να τις θυμάται κι αύριο και μεθαύριο;

Οι εποχές περνούν πιό σύντομα κι από το μούδιασμα των χειλιών μετά από ένα ζεστό φιλί των εραστών, κι εσύ δε ξέρεις που να πατήσεις, σε ποιά από όλες σου τις θύμησες;

Μετανιώσατε ποτέ τις επιλογές σας;

Κοίταξες ποτέ τα σύννεφα να δείς αν οι καμπύλες των φτιάχνουν τη μορφή του/της;

Κι άραγε θυμάσαι το πρώτο σας φιλί, το πρώτο σας φλέρτ, το πρώτο σ' αγαπώ;

Η αγάπη είναι τόσο ψεύτικη που δε πεθαίνει ποτέ, όπως κάθε κακή ανάμνηση, όπως κάθε πόνος.

Πιστεύουμε πως θα ήμαστε πάντα μαζί;

Μα! πώς!

Οταν ο ένας μιλάει κι ο άλλος ατενίζει;

Ενιωσες άραγε, ποτέ την ασχήμια, που όταν έχεις πλέξει κάποια πράγματα στον νού σου (όπως, "με ακούς για πάντα;" "μπορώ να σου μιλάω για ότι με απασχολεί" ή ακόμα και πιό ανόητα πράγματα, "για να είμαστε μαζί, με θεωρεί τον τύπο της και ποτέ δε θα με απογοητεύσει, θα είναι εκεί για να με υπερασπιστεί" - και τελικά προτιμά να υπερασπιστεί πιό πολύ την αφίσσα ή το τάπερ, παρά εσένα);

Γράφουμε πράγματα γύρω από αυτό το καταραμένο συναίσθημα, ποίηση, λογοτεχνία, μουσική... Είναι η αρχή των πάντων αν το καλοσκεφτείς. Κι όμως οι πιό ευτυχισμένοι έρωτες περιορίζονται σε κείνους που απλά ο ένας από τους δύο πέθανε πριν η σχέση βουλιάξει στη πρώτη κρίση ξενέρας.

Τί ναρκωτικά μου λές και μαλακίες... Η απόλυτη εξάρτηση είναι η αγάπη. Συνήθως από τη μία πλευρά.

Το χειρότερο είναι πριν κοιμηθείς, να κλείνεις τα μάτια και να θυμάσαι αυτές τις στιγμές, και ξάφνου να καίνε τα βλέφαρα και ένα δάκρυ να κυλάει καυτό στο μαξιλάρι σου.

Είμαι παθών.

Αλλά ίσως να έχω και λίγη τύχη μέσα σε όλα.

Ισως η Αιωνιότητα, να με βλέπει, να εκτιμήσει κάποτε τα αισθήματα ενός από το τελευταίο Club των Αθεράπευτα ρομαντικών. Ισως να μου χαϊδέψει τις πληγές, να μου φερθεί ζεστά για την όποια συνοχή, ζεστασιά, εξάρτηση, κι ηλιθιότητα ένιωσα πριν πεθάνω σε βαθιά γεράματα, άνθρωπος πετυχημένος και ανάμεσα στους άγνωστους, γνωστός.

Ή άγνωστος μέσα στους αγνώστους.

Αλήθεια λέω, θα προσπαθήσω να γράφω καταστάσεις στα αρχίδια μου. Βαρέθηκα να πονάω, με κουράζει να νιώθω loser. Πρέπει να μάθω πιά, πως άν κάποιος πρέπει να πιστέψει σε μένα, αυτός θα είναι ο εαυτός μου.

Μη βιαστείτε να βάλετε κομμέντιο Μα ποιός σε γάμησε έτσι...

Κανείς δε με γάμησε. Εγώ με γαμάω. Κανείς άλλος δε φταίει στα λάθη μας, παρά μόνο εμείς...

Αλλά θα συνεχίσω να ακούω μελωδίες στον νού μου, νιώθωντας ψευδώς τα χείλη σου στα χείλη μου.

Και το βράδι (ποιό βράδι, ξημέρωμα γράψε) θα κλείσω τα μάτια μου, θα έχω ξαπλώσει με τη πιό ζεστή μου κουβέρτα και θα αγκαλιάσω το μαξιλάρι μου, ελπίζοντας να ζήσω μια όμορφη ημέρα στο όνειρό μου, που με περιμένει.

Γιατί τη βλακεία που αφήνει πίσω του ο έρως, μόνο με αχαλίνωτα όνειρα την απαρνιέσαι.

Κάντε κλικ στο play γιά νά ακούσετε το κομμάτι.Δεν είναι εμφανές από feedburner mail subscription.

Αν η νοσταλγία ήταν δολλάρια, θα ήμουν ο Μπιλ Γκέϊτς.

Θυμάμαι το χαμόγελό σου και το γέλιο σου.

Τα μάτια σου που έπαιζαν σαν σε αργή κίνηση καθώς γελώντας εκείνα κοίταζαν την ομορφιά του κόσμου.

Θυμάμαι το άγγιγμά σου - γρήγορο - και σαν να φοβόταν τις δεσμεύσεις...

Η φωνή σου, όταν γελούσες - δε ξέρω αν το ξέρεις - ήταν δυνατό και σπαρακτικά αισθησιακό.

Θυμάμαι τις φορές που σε γύρισα σπίτι σου και περίμενα στη γωνία, μήπως με κοιτάξεις από το παράθυρό σου.

Θυμάμαι πόσο γλυκά φιλούσες τα μάγουλά μου κι έπειτα μου ευχόσουν καλημέρα.

Πόσο παραπατούσα τότε κοιτάζοντάς σε.

Κι όταν σε περίμενα να φανείς, που κάπνιζα τρελλαμένα, ακούγοντας ίσως Savatage στο diskman μου.

Άραγε...

Κράτησες το cd που σου χα γράψει με τόση αγάπη τα τραγούδια που μου ζήτησες;

Θυμάμαι την ανάσα σου - εκείνο το βράδυ, στην εκδρομή, που μιλούσαμε ενώ γύρω η πόλη είχε πέσει νεκρή στον ύπνο. Κι εγώ, που είχα πιεί αρκετά για να απαντήσω στις ερωτήσεις σου.

Νοσταλγικά, κοιτώ τις φωτογραφίες.

Πάντα παραμένεις εκεί, ίδια στους καιρούς, μόνο με χρώματα θαμπά - να κοιτάς τον φακό πάντα γελώντας.

Πόσο μου λείπει αυτό το γέλιο.

Κι εκείνη η εποχή που κανείς δεν ήξερε τί ήθελε και τί όχι.

Κι όσα γράμματα σου γράψω, πάντα θα πέφτουν σε έναν τενεκέ, για να εκτιμήσω εγώ και κάποιος άγνωστος.

Κι εσύ, ήσυχα στο κάδρο σου, φαιδρά, θα χαμογελάσεις.