Καλά, χάθηκα γιατί δε ξέρω τί να γράψω. Plus, σήμερα έχει γενέθλια μία κακιά μορφή του παρελθόντος μου.
Δε γαμιέται...
Despite the beautiful plumage, Elusive has ceased to be and have joined the bleedin' choir invisible.
Με αυτή την ανακοίνωση, στο επίσημο σάϊτ, οι Elusive ανακοινώνουν λίγο – πολύ, το τέλος της gothic rock μπάντας που αγαπήσαμε όλοι.'
Έχοντας τρεις δίσκους στο ενεργητικό τους, οι Tommy, Jans και Christian χωρίζουν τους δρόμους τους.
Εγώ σαν φαν έχω πέσει σε βαριά κατάθλιψη, καθώς τους ακολουθώ τουλάχιστον 5 χρόνια τώρα φανατικά και έχοντας βρεθεί σε 4 λάϊβ τους, εδώ στην Αθήνα.
Κλείνοντας με ένα βίντεο, από τα πιό καινούργια τους, θα τους ευχηθώ πολύ καλή τύχη στις χωριστές σταδιοδρομίες τους – εμείς θα ‘μαστε εκεί.
Οι ήχοι αλλάζουν. Γίνονται απόμακροι, και η νύχτα αρχίζει και βουϊζει. Ακόμα δεν έχω βρει τη πηγή του βουητού. Αλλά είναι ενοχλητικό που εμφανίζεται μόνο την άνοιξη. Τα πουλιά κελαηδούν διαφορετικά, η αντιλιά με πεθαίνει και τη μισώ, και μέρα με τη μέρα ξυπνάω με χειρότερη αίσθηση πανικού.
Είναι τα φαντάσματα από τις εμπειρίες;
Οτι τέτοια εποχή πάντα κάτι γινόταν και η αρωματοregistry μου βαράει νότες στο πίσω μέρος του μυαλού μου;
Ο ήλιος ανεβαίνει απειλητικά πάνω από το κεφάλι μου και ξέρω πως τους επόμενους 6 μήνες θα αγκομαχήσω και απλά θα επιβιώσω μετρώντας τις μέρες για τον επόμενο χειμώνα.
Προσπαθώ να αποφύγω τούτα που θα με κάνουν να νοσταλγήσω, όμως δε μπορώ να κυκλοφορώ με μανταλάκι στη μύτη και τάπες στα αυτιά.
Υποφέρω.
Πού είναι ο χειμώνας, γαμώτο μου;
Οι Ελληνες την έχετε αυτή τη μαλακία!
Οχι μόνο ο Θανών δεδικαίωται αλλά και ο αποχωρών!
Αντί να πούμε μπράβο, γειά σου και στα τσακίδια, ειδωλοποιούμε έναν άνθρωπο που από τα 150 γκολ που έχει σημειώσει, τα 120 είναι πέτσινα πέναλτι!
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά εξυμνούμε την Ντιβίστικη και Νταηλίδικη συμπεριφορά του προς τους διαιτητές και τους παράγοντες! Δεν είσαι ο Τζωρτζ Μπέστ, είσαι ένα πλάσμα που είναι σαν να έχει βγεί από σειρά με εξωγήϊνους ή κομπάρσος για λευχαιμία στο E.R!
Κι όταν κρεμάσεις – επιτέλους – τις γόβες PUMA, θα πούμε ΑΜΗΝ όσοι σε βλέπαμε να κάνεις σαν πυροβολημένο σε κάθε επαφή, να κάνεις 5-6 βήματα ζεϊμπέκικου μέχρι να πέσεις εντός περιοχής και να κερδίσεις το πέναλτι, να το παίζεις και πολύ βαρύς γκόμενος στους παράγοντες.
Θα πούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ και θα σε χαιρετήσουμε μουτζώνοντας.
Στον διάολο να πας εσύ και το συνάφι σου.
To βίντεο αφιερωμένο στους άρρωστους προσωπολάγνους. Είναι το καλύτερο παράδειγμα για αυτό το μίασμα του ποδοσφαίρου.
Je regardais ton cou et ses rivières brisées
Elles creusent comme un couteau nos chairs martyrisées
Je sais que rien n'arrête ses conquêtes meurtrières
S'écrasent sur les rochers les vagues de nos poèmes
J'ai tenu dans ma main des océans glacés
J'ai vu mourir des loups et des oiseaux blessés
J'ai vu des corps brûler et des empires tomber
La mer se déchaîner et puis tout emporter
Nos vies sont si fragiles qu'elles brûlent comme l'alcool
A peine un pied par terre que la mort colle nous bottes
Je n'ai rien à pleurer ni même à regretter
J'attends le cou brisé devant des jouets cassés
Nous étions déjà si seuls, nous nous sentions désarmés
Je me souviens de tes pleurs et rien pour te consoler
Nous avions longtemps parlé, nous nous sentîmes oubliés
Sous nos pieds fanaient les fleurs, et tout s'est terminé…
Dernière Volonté
Μετά από το τμήμα ανδρικού μπάσκετ, το οποίο ναι μεν έχει πάντα ραντεβού με τουλάχιστον έναν τίτλο ετησίως – μου έχει σπάσει τα νεύρα, δε, με τα τελευταία καμώματα – το τμήμα γυναικείου βόλλεϋ έχει πάντα τέτοια εποχή τη παράδοση να μας κάνει υπερήφανους και χαρούμενους!
Καιρός για μερικούς άντρακλες γραψαρχίδες να τις μιμηθούν.
Μπράβο ρε γυναικάρες!
Template and Posts, are Copyrighted by The Prince Of The City.
This blog is proudly powered by Blogger.com