Δρόμος

Τώρα μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια.
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζώνει.
Μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.

Μ' είδαν, προσπέρασαν
όσοι αγαπάω.
Μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.

Πόσο τ' ανέβασμα
του άχαρου δρόμου!
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ' όνειρό μου:

Μόλις και φαίνονται
οι άσπρες εικόνες.
Τ' άνθη, χαμόγελα
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια.
Ηλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ' αστέρια

Είναι και ανάμεσα
σ' όλα η Αγάπη:
Στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπη.

Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι, παλάτια.
Κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια...

 

Κώστας Γ. Καρυωτάκης

“Δρόμος”

-Νηπενθή 1921-

Τα Περιοδικά Μοιάζουν Με Blogs…

Τρία περιοδικά “ένθετα” Κυριακάτικων εφημερίδων διάβασα σήμερα, και μπορώ να πώ ότι τα τελευταία χρόνια, έχει αλλάξει τρομακτικά η “φύση” τους.

Από κεί που στα πρώτα τους βήματα ήταν κανονικά περιοδικά, με τρισέλιδα και λοιπά, ξαφνικά κάθε άρθρο πιάνει το πολύ μισή σελίδα, γιατί η άλλη μισή είναι ή λευκή, ή πήχτρα στις φωτογραφίες. Την ImageBank και το ImageStock το ‘χουνε ξετινάξει.

Και είναι πολύ λίγοι οι αρθρογράφοι αυτών των περιοδικών που γράφουν ένα δικό τους ρεπορτάζ. Συνήθως είναι το ρεζουμέ κάποιας άλλης πηγής, κάπου από το ίντερνετ, από κάποιο μπλογκ, ή από κάποιο βιβλίο…

Δε με ευχαριστεί αυτό. Δε γίνεται να παίρνεις με 3 € μιά φουσκωμένη (μή πώ Hyperφουσκωμένη) εφημερίδα και το ένθετο να κάνει ούτε καν για προσάναμμα κι αυτό γιατί είναι ιλλουστρασιόν το χαρτί.

Η Φήμη Κι η Διχόνοια, Δυό Μικρές Αδερφούλες…

Μιά φορά κι ένα και καιρό, ήταν δυό μικρές αδερφούλες. Η Φήμη, Κι η Διχόνοια.

Η Φήμη, ήταν όσο γριά είναι κι η ανθρώπινη κοινωνία. Και αντιπροσώπευε τις φήμες, κι όχι την φήμη ως κάτι δημοφιλές. Η Διχόνοια, ήταν κλειστή στον χαρακτήρα της – ζούσε μόνο όσο είχε τροφή από τους γύρω.

Κι οι δύο τους, ζούσανε σαν ξενιστές, από άλλους ανθρώπους – και τρεφόντουσαν από την κακοήθεια, την ζήλεια και την ανωριμότητα.

Τρυπώναν από τις σκιές στα μυαλά των ανθρώπων, στα αυτιά τους, και τους έκαναν να αισθάνονται πώς τα φίδια τους ζώνουν.

Οπλιζαν τα χέρια και το στόμα των ανθρώπων με λόγια βαριά, με παράνοια τους γύρω, τους έδιωχναν μέσα στο σκότος και στη δυστυχία, τους έκαναν να πουν μεταξύ τους λόγια βαριά και να ακούν με δυσπιστία την ανωριμότητα και τη λάγνη αγένεια.

Πόσοι μπόρεσαν να σκεφτούν και να τις διώξουν;

Και πόσους τους εχώρισαν από τους φίλους, για χάρη των εχθρών;

Εγώ είμαι ο Πρίγκηπας.

Εγώ είμαι ο Νόμος.

Εγώ κι η Σέκτα μου.

Και δε χωρούν αυτές οι δυσκοίλιες κοινωνίες εκεί μέσα.

Δε Βρέχει Πιά...

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι·
απόψε η λαγκαδιά στα μάγια μένει.
Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι.

Κώστα Γ. Καρυωτάκη
"Χαμόγελο"
(Ο Πόνος Του Ανθρώπου Και Των Πραγμάτων)
1919

Βροχή, Ποδόσφαιρο και Παράνοια

Μόλις έχει τελειώσει ο αγώνας Σκουλίκια – Παναθηναϊκός με αποτέλεσμα 1-2. Ποιοτική μπάλα δε παίξαμε, τύχη όμως κι αποτελεσματικότητα είχαμε. Κυρίως η αποτελεσματικότητα είναι που με χαροποίησε ιδιαίτερα. Ομως στο 82’ τί έχασε αυτός ο Ζιλμπέρτο ρε παιδί μου!! Με τους 2 τελευταίους παίχτες του άρη στα πόδια του, καταφέρνει να κάνει το πλασέ και μαζί καταφέρνει να μή τελειώνει το παιχνίδι εκεί και να καρδιοχτυπάμε στο τέλος. Ρε Ζιλμπέρτο, εγώ φορώντας τακούνια, ζαρτιέρες, ζουρλομανδία και με δεμένα μάτια το βαζα μέσα.

Ο Σαλπιγγίδης δε το χανε ρε αυτό το γκόλ και παίρνει και λιγότερα λεφτά από σένα, κι ούτε Champions League έχει σηκώσει. Δηλαδή, άμα το μεγαλύτερό σου όνομα δε μπορεί να σκοράρει σε τέτοια φάση, τί να πώ… Κάτι δε πάει καλά! Και μή πεταχτεί κανείς να πεί πως φταίει το ότι είναι αμυντικογενής γιατί θα ξεράσω. Εχουμε δεί τί γκολ μπορεί να βάλει ο Σίλβα.

Κατά τ’ άλλα ο καιρός επιτέλους μου κάνει το χατίρι και κρυώνει..

Η microsoft αποφάσισε να βγάλει το Windows Live σε Beta III το οποίο βέβαια στους υπολογιστές που δεν είναι δικοί μου, μπορώ να επιλέξω τα προγράμματα που θέλω να κάνω update. Δηλαδή μόνο το Windows Live Writer και το Windows Live Mail. Όοοοοχι, πρέπει να βάλω λέει και τον MSN Beta. Ρε άει στ’ αρχίδια μας…

Και σα καλό παιδί delete στο file και τέλος.

Και παρεμπιπτόντως, δεν αντέχω να ξαναδώ τον Ναυαγό. Ναι, ωραία ταινία… Ναι, καλές ερμηνείες… ΑΛΛΑ ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ το χουμε δεί 99,1 φορές!!!

Τέσπα…

Γιατί ο Αντωνιάδης Ονειρεύεται Τον Κυργιάκο...

...Αφού με την Εθνική μιά χαρά τα ρούφηξε από τον Ιμπραήμοβιτς;

Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου...

Η Χασογκολιά τιμωρεί.

ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΥΡΙΟΙ ΜΟΥΝ, ΚΛΕΪΤΟΝ και ΛΟΙΠΟΙ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΙΞΑΤΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΑΤΕ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ.

ΑΙΣΧΟΣ.

ΣΤ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ Η ΚΑΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΜΟΥΡΙΝΙΟ ΝΑ ΦΑΕΙ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ 60 ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΡΩΣ ΔΥΟ ΚΑΙ ΧΑΝΕΙΣ.

ΕΛΕΟΣ.