Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι
μια ιαχή μακρυσμένη --
τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,
τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...
Κώστα Καρυωτάκη
"Βράδι"
[Ελεγεία Και Σάτιρες - 1927]
Μόλις έχει τελειώσει το ματς Αρης - ΑΕΚ.
Η ομάδα που υποτίθεται είναι η Πρωταθλήτρια στα γήπεδα, μαζεύει τις τεσσάρες σαν να τανε δραχμούλες: Με τις χούφτες!
Ετσι κάπως σκέφτηκαν κι οι οπαδοί του Αρη, φωνάζωντας πολύ εύστοχα και ρυθμικά:
Πούντοι πούντοι, οι πρωταθλητές.
Εμ... δε δίνεις δικαιώματα αεκάκι μου... Ούτε κανά γαμάτο αποτέλεσμα πήρες φέτος, ούτε έχεις και δικαίωμα να μιλήσεις για διαιτησίες... Οπότε άσε τα σουρεαλιστικά περί πρωταθλημάτων, γιατί είδες τί μπορεί να πάθεις...
Πούντοι οι Πρωταθλητές; Οέο;
Εδώ είναι το επεισόδιο 16 από τη παροχή του VEOH.TV.
Εδώ εξηγώ σε προηγούμενο ποστ μου πώς να το κατεβάσετε, καθώς και να δείτε τα link για προηγούμενα επεισόδια.
Κάνοντας κλικ στη label "Μαύρα Μεσάνυχτα" Θα δείτε όλα τα ποστ που έχουν να κάνουν με αυτό.
Περίληψη από το site της σειράς:
Ο Θράσος έχοντας πλέον στο χέρι του το δαχτυλίδι του Αποστόλη επιχειρεί να το παίξει αφεντικό. Δείχνει να τα καταφέρνει καλά εκπλήσσοντας και τον ίδιο του τον εαυτό. Η Σιλβή όμως δεν πρόκειται να το δεχτεί έτσι εύκολα. Τον γεμίζει αμφιβολίες και υποψίες που αφορούν στη Λένα και στον συχωρεμένο τον Αποστόλη. Εν τω μεταξύ ο Σερέτης παίζει άγριο παιχνίδι...
↓↓↓Εδώ μιά μικρή γεύση... ↓↓↓
Και το σχόλιό μου όπως πάντα...
Ρε κορίτσι μου αφού το βλέπεις, πούτσο θέλει να σου ρίξει και να κλείσει τα "Μεσάνυχτα". Τί τη παλεύεις!? Δεν ακούς τη γιαγιά Αγγέλα που στα πε μιά χαρά;
Κι άντε ντύσου πάλι σαν άνθρωπος! Αμάν ρε Πέννυ!
Κι η Γιούλικα όπως πάντα δίνει ρέστα μπροστά σε αυτό το μικρό ατάλαντο και υδροκέφαλο στρουμφάκι...
Apropos of sleep, that sinister adventure of all our nights, we may say that men go to bed daily with an audacity that would be incomprehensible if we did not know that it is the result of ignorance of the danger.
-Charles Baudelaire
Πάσχω από όλα εκτός από Ναρκοληψεία και Υπνοβασία.
Μαγεύομαι από τους μύθους γύρω από τον Υπνο, από τα όνειρα και το υποσυνείδητο... Αιώνια έφηβος, να ψάχνω πληροφορίες, να καταριέμαι που ήμουν σκατένιος μαθητής και δε μπόρεσα ποτέ να γίνω νευρολόγος - ερευνητής ύπνου, αρκούμαι στο να βγαίνω για περιπέτειες, κάθε νύχτα, σε εξπρεσσιονιστικά όνειρα που εναλλάσουν τα κάδρα του Φελίνι με κείνα του Μουρνάου, και τελειώνουν με τα κάγκελα της Αρτ Νουβώ να κλείνουν πίσω από τη πλάτη μου, καθώς εγώ θα ανοίγω τα μάτια μου.
Λένε πως αυτές οι δισλειτουργίες, πάνε κληρονομικά. Α ρε μάνα-πατέρα τί μου κάνατε!
Το πρώτο μου ήταν ανέκαθεν η παράλυση ύπνου. Με λίγα λόγια πρόκειται απλά περί ... εγκεφαλικής παρεξήγησης - αφού ενόσω βρίσκεσαι σε REM και το μυαλό σου έχει κλείσει τα νεύρα της κίνησης του σώματος (δε θα ταν και πολύ sic να κάνεις ότι περπατάς στον ύπνο σου και να το κάνεις κι εσύ κανονικά), με λίγα λόγια παραλύεις επίτηδες και μπαίνοντας στον κόσμο των ονείρων σου, ο εγκέφαλός σου ξυπνάει απότομα - αφήνοντάς σε παράλυτο με παραισθήσεις, με παρακρούσεις, και τρόμο. Με λίγη εκγύμναση βέβαια, μπορείς να αρχίσεις να σκέφτεσαι κοιμάμαι, δεν είναι αλήθεια, ονειρεύομαι - ας κουνήσω το δάχτυλό μου, μπορείς να το πολεμήσεις - όμως ποτέ να το ξεπεράσεις εκτός κι αν θες να πέσεις στα drugs τα οποία βέβαια δε θα σε αφήσουν να ανοίξεις τα μάτια σου.
Υπναγωγεία, Αϋπνία, Lucid Dreams, και έπειτα οι μύθοι για τη Μόρα, τα Incubus και τα Succubus, τα ψυχικά βαμπίρ, τη Lilith και κατά πόσο ευθύνεται...Κι οι Εφιάλτες... Κάθε βράδι... Να μή μιλήσω για το αίσθημα τρόμου, που δε το εύχομαι σε κανέναν (ναι ναι ου, για κάμποσους θα γούσταρα πολύ να το παθαίνανε).
Ο Κάφκα κρατούσε ημερολόγιο Ονείρων (Träume: "Ringkämpfe jede Nacht"), καθώς και αρκετοί άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες.
Κι εγώ το σκέφτομαι μερικές φορές.
Λένε πως σε βοηθά να αποχωρίζεσαι από το συνειδητό στο ασυνείδητο, ή ακόμα και να καταλάβεις γιατί τα βλέπεις όσα βλέπεις.
Πάλι χτές το παθα. Αλλά δεν ήταν παράλυση αυτή τη φορά, ήταν τύπου Λάμια/Μόρα/Λίλιθ ετσέτερα...
I sensed the wretched spectres of the drowned staring across from some distant shore...
[Sopor Aeternus & The Enseble Of Shadows]
Κάπως έτσι ήταν, οι πνιγμένοι στιβαγμένοι εκεί, να αιμορραγούν τα μαλακωμένα χέρια τους από τις αρθρώσεις. Αυτό δεν ήταν το σοκαριστικό. Το ΣΟΚ ήταν που άκουγα έναν τύπο να κλαίει μανιακά θρηνόντας για τον καθένα από αυτούς και τις οικογένειές τους, αλλάζοντας τη φωνή του, και στοιβάζοντάς τους όλους άψυχους μπροστά στα πόδια μου.
Οι Ινδιάνοι λέγαν, πως αν καταγράψεις το όνειρο που σε βασανίζει, θα λυτρωθείς. Μπορώ να πώ πως πιάνει περισσότερο από τις Ονειροπαγίδες. Αν και με έχουν βοηθήσει αρκετά. Ή εγώ αυθυποβάλλομαι ώστε να με βοηθούν. Το να καταλήξω να πρωταγωνιστώ στον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες δε θα μου άρεσε. Τουλάχιστον τώρα παίζει να κοιμηθώ χωρίς να μου πάρει ο Κρούγκερ το κεφάλι. Χεχεχ.
Κοιμήθηκα μία ώρα απόψε. Αλλά θα κοιμηθώ με μαχαίρι κοντά μου σήμερα... Για όσους δε ξέρουν τα παγανιστικά δεισιδαιμονικά των Βαλκανίων, ένα μαχαίρι θα σου χρησιμεύσει να "κόψεις" τη Μόρα και να τη διώξεις. Μέχρι το επόμενο βράδι.
Άσχετα με το τί αισθανόμαστε σε αυτή τη πραγματική Second Life κι όχι σαν εκείνο το χαζοπαίχνιδο για χοντρούς και χοντρές που σταφιδιάζουν μέσα στη κλανιά τους γιατί έχουν κόμπλεξ και δε μπορούν να βγούν έξω, το παιχνίδι με τον εγκέφαλο είναι πάντα ενδιαφέρον...
Και αρκετά... Καφκακικό θα έλεγα, μόνο που ακόμα κι ο Κ. θα είχε αντιδράσει με λιγότερη υστερία κρίνοντας από τα ντεσιμπέλ της πρωϊνής μου κραυγής για να ξυπνήσω. Και το χειρότερο; Είχα τη γάτα μου στα πόδια και νόμιζα προς στιγμήν πως παίζω στο Μάτι της Γάτας του Στήβεν Κίνγκ.
Αλλά τί να κάνουμε.
Ετσι είναι.
Η ομορφιά βρίσκεται στα περίπλοκα, και στις κλειστές πόρτες του εγκεφάλου μας.
Εχω μία ελπίδα μέσα μου πάντως, πως με όσα περνάω με τον Υπνο μου, ίσως κάποτε καταφέρω κι εγώ να γράψω κάτι τέτοιο - κι ίσως να το σκηνοθετήσω.
Για τους Αγγλομαθείς, μία νουβέλλα τρόμου...
Λέϊντις εντ Τζέντλεμένε (αλά Μπουγάς):
by
Howard Philips Lovecraft.
Όνειρα γλυκά...
Από το www.sportdog.gr με τα αποτελέσματα να είναι σε εξέλιξη, ώρα 04:54 π.μ - 5/5/2008.
Α ρε κακομοίρηδες...
Οι άνθρωποι γύρω, περπατούν - ακούς κάθε λογής σκέψεις, κι ίσως κάθεσαι κι εσύ στο κάθισμα ενός λεωφορείου να κοιτάς παρατηρώντας τους άλλους.
Με τη σειρά τους, οι άλλοι κοιτούν κι εσένα. Αηδιασμένοι κι ίσως φοβισμένοι. Δε το χωρεί το άδειο τους κεφάλι πως το έρεβος έχει το πιό άγριο κι όμορφο φως.
Σε κοιτούν - περπατάς από δίπλα τους - κι εκείνοι στρίβουν αδιάντροπα το κεφάλι τους προς το μέρος σου, κοιτάζοντάς σε περιπαικτικά ίσως - για να σε παρατηρήσουν περισσότερο και να ζυγίσουν τη διαφορετικότητά σου.
Το πώς μυρίζεις, το πόσο καπνίζεις, τί καπνίζεις, τί σκέφτεσαι, τί νιώθεις, αν είσαι καταθλιπτικός ή απλά καθυστερημένος, Σατανιστής ή Λιακοπουλικός, τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, και ποιά είναι αυτή η όμορφη γκόμενα δίπλα σου, κι αυτός ο γκόμενος πώς της κρατάει το χέρι...
Και έπειτα, στον δρόμο, θα σε σπρώξουν κι ίσως σε κλωτσήσουν, ή ακόμα μπορεί να φωνάξουν μέσα στα αυτιά σου, ή να βήξουν μπροστά στη μύτη σου, σαν εσύ να μήν είσαι εκεί - σαν εσύ να μήν ήσουν ποτέ εκεί...
Ψάχνουν να βρούν μία ρωγμή στο παράθυρό σου για να χυθούν μέσα σου σαν ιός, να βρουν τους πιό κρυφούς σου πόθους, να γίνουν μέρος τους, κι έπειτα να προσβάλλουν τα κύτταρά σου με τον πιό διαστροφικό πόνο...
Ετσι ώστε να μή μείνει κανένα φρικιό γύρω...
