Οταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούν – με χίλιους τρόπους, είπε Ο ποιητής…
Λοιπόν έχει κατά μέρος δίκιο, αλλά και άδικο.
Ο πρώτος τρόπος για να πονέσεις έναν άνθρωπο είναι να τον ξέρεις επιφανειακά και να πεταλουδίζεις στο περιβάλλον του.
Φυσικά χρειάζεται και τρελλό κάλο στο μυαλό, να μήν επικοινωνείτε καθόλου.
Από την άλλη υπάρχει κι η κατηγορία των ανθρώπων που γνωρίζεις πολύ καλά.
Τί κάνεις όταν έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο; Είτε είναι οι γονείς σου, οι φίλοι σου, οι ερωτικοί σου σύντροφοι;
Δε σε νοιάζει να σε βρίσει ο ξένος, τον βρίζεις κι εσύ.
Δε σε νοιάζει να σου πεί ψέμματα ο ξένος, του λες κι εσύ άλλα τόσα.
Δε σε νοιάζει να σε θάψει ο ξένος, τον θάβεις χειρότερα.
Δε σε νοιάζει να σε παρεξηγεί ο ξένος, εσύ τον έχεις ήδη παρεξηγήσει.
Τί γίνεται σε όλες αυτές τις σχέσεις που θές απαιτείς να ξέρουν έστω και τα βασικά για σένα; Και τελικά δε ξέρουν τίποτα;
Το κάνουν από αφέλεια, από βλακεία ή από ντεκαπαρισμένη ρίζα;
Και βρίσκομαι με μοναχά έναν μόνο άνθρωπο να ξέρει τα πάντα για μένα, και ένα σωρό άλλους που απλά αναπνέουν για να συνδιαλέγομαι για τα βασικά.
Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, καλά σαράντα…