Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Down Once More To The Dungeon Of My Black Despair…

Δεν αντέχω άλλο την Τιβί. ΟΧΙ καθόλου. Προτιμώ να κατεβάζω σειρές στο veoh.com παρά να βλέπω TV.

Ολα στην Ελλάδα είναι πουλημένα. Δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, κι ούτε αυθόρμητη παρέμβαση.

Ολα τα δελτία ειδήσεων χρυσώνουν κάτι τύπους σαν Τράγκα και Μακρή, Λιαρέλη και δε ξέρω ποιόν άλλον, αρχίζουν να πλακώνονται και να λένε αερολογίες, κι όταν ο τηλεοπτικός χρόνος τελειώνει, “Σας ευχαριστώ όλους, ας περάσουμε σε άλλο θέμα”.

Εχει καταλήξει η Ελλάδα να ‘χει Βουλή μόνο για να λασπολογεί ο ένας ενάντια στον άλλο, κι όχι να σκέφτονται το καλό της χώρας, ή του πολίτη.

Βαρέθηκα κάθε 3 χρόνια να πηγαίνω να ψηφίζω το τίποτα.

Γιατί μόλις βγεί το Α’ κόμμα, το Β’ θα αρχίσει να τη λέει στο Α’, το Α’ να τη λέει στο Β’, κι όλη η λοιπή χώρα να είναι ένα μπουρδέλο!!!

Τζίζες δηλαδή, έλεος, βαρέθηκα τη κάθε βλακόφατσα να βγαίνει στη τηλεόραση και να αραδιάζει κανά κιλό ορίτζιναλ μαλακίας και να φεύγει.

Αχ τα ‘πα και ξεθύμανα.

Εσείς τί κάνετε βρε παλιόπαιδα??

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ DIABLO III!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!!!!!!!!

ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΝΕΟ DIABLO !!!

ΣΗΜΕΡΑ ΕΓΙΝΕ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ BLIZZARD!!!

Το πιο ξενερουά είναι πως στο επίσημο site βλέπω μόνο 2 Classes ηρώων.

ΔΕ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΧΑΡΗΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Μουσικές Ανασκαφές [Τρέμε Σλίμμαν]

Η Δαιμόνισσα με κάλεσε να καταγράψω την πορεία μου στη μουσική (η οποία κράτησε πολλάάάά χρόνια και πέρασε από τα χίλια κύματα).

Γεννήθηκα τη πιό όμορφη δεκαετία που θα μπορούσα να γεννηθώ – αυτή των Eighties.

Ετσι, με ένα κούρεμα με χαίτη και ουρίτσα στα 2 μου χρόνια, ξεκίνησα να κάνω επιλογές!

Το 1987 λοιπόν, είχα πάθει μεγάλη πόρωση με Pet Shop Boys. Τί Rent και τί Go West, ο ύμνος ήταν πάντα ένας: It’s A Sin.

Βέβαια μου άρεσε το “Sledgehammer”, μάλλον επειδή είχε 2 κοτόπουλα να χορεύουν! Από την άλλη ήξερα τους Alphaville, τους BeeGees και τα πρώτα μου Αγγλικά τα έμαθα με το "Hazy Shade Of Winder" των Bangles.

Μιά εποχή είχα φάει μέγα κόλλημα με Oldies. Βλέπε, Salvador Adamo, Christophe, Albano & Romina Power, Aphrodite's Child και τέτοια. Και το αγαπημένο μου από τη φάση oldies που κράτησε συμβαδίζοντας με την Eightίλα είναι αυτό: Runaway από τον Del Shannon.

Μετά, κάπου το 1993 έμαθα το punk. Sex Pistols, Offspring, Nofx, και new wave καταστάσεις όπως Sting, The Police, Bauhaus. Μεγάλες πορώσεις που κρατούν μέχρι σήμερα: Cranberries - Zombie, Nirvana - Smells Like Teen Spirit, και οι αγαπημένοι μου Offspring με Self-Esteem και Keep Em Seperated.

Η πόρωση με τους Offspring κράτησε μέχρι το 2002 που έφυγε ο Ron, ο drummer και ξενέρωσα. Ολοι τους οι δίσκοι, δεσπόζουν στη δισκοθήκη μου original και πολυακουσμένοι.

Κάπου εκεί έγινα punkιό για τα καλά.

Επειτα κάπου ξύπνησε μία πιό metal φλέβα μέσα μου. Η οποία όπως αποδείχτηκε έπειτα, δεν ήταν ούτε καν metal. Κι αυτό γιατί οι μόνοι μεταλλάδες που άκουγα ήταν οι Iron Maiden και σόλο καρριέρα του Bruce Dickinson (αχ κείνη η συναυλία στο Λυκαβυττό το 2001 αξέχαστη).

Και λέω πως ήμουν μούφα μέταλλο διότι δεν ήξερα ούτε καν τους AC/DC, Anthrax, Judas Priest, Kiss, και άλλους τέτοιους. Κι η αλήθεια είναι πως ούτε καν Helloween άκουγα.

Κι ένα πρωϊ αναρωτήθην, τί μουσική ακούω βρε παιδί μου;

Ανακάλυψα πως έχω καλή "κλασσική παιδεία", αφού δώσε μου κλασσική μουσική και τη ψυχή μου πάρε, με κόλλημα να πηγαίνω κάθε χρόνο 2-3 φορές να δώ όπερα/οπερέττα στη Λυρική, και καμεράτες στο Μέγαρο. Ανακάλυψα, δε, πως έχω πολύ καλές γνώσεις στις δεκαετίες 1950-1990. Κι έπειτα, πώς σκατά ένας μεταλλάς αναλώνεται όλη μέρα ακούγοντας PUNK????!

Και γύρω στα 15 μου, ανακάλυψα το Gothic. Η φυσική γέννησή του από τους βασικότερους μουσικούς σταθμούς των 80s, συνάμα με το μπουρδούκλωμα της γενικότερης φιλοσοφίας του, με τα ίδια κολλήματα που έχω κι εγώ, με τον ίδιο τρόπο που νιώθω, έγινα Gothάκι. Δηλαδή εντός μου, πάντα ήμουν. Μουσικά τα πρώτα μου ακούσματα ήταν Opeth, Elusive, Sopor Aeternus, Blutengel, Savior Machine, My Dying Bride (Death αλλά who cares), κι ότι άκουγα ψάχνοντας στο net.

Σήμερα ακούω Gothic με όλα τα παρακλάδια του. Rock, Electro, Medieval, Epic Goth, Darkwave. Μαζί με Eighties, Post Punk, New Wave και πολύ λίγο Symphonic (Power) Metal, είναι η ζωή μου. Η φιλοσοφία μου. Η διάθεσή μου. Το καλό με το gothic είναι πως πιάνει όλες τις γκάμες. Ερωτισμό, μελαγχολία, χαρά. Απελπισία, ελπίδα, μάχη.

Εμείς φοράμε δαντελωτά φουλάρια, κι οι emo φορούν γραβάτες με σκελετούληδες. Pathetic να μή ξέρεις τις ρίζες σου. Και ειδικά τώρα που εμείς του 1978-1986 γεννημένοι θεωρούμαστε Elders, έχει μιά μαγκιά.

Από Ελληνικά βέβαια όχι πολλά πράγματα. Διάφανα Κρίνα φανατικά.

More Info για τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες εδώ!

Κάποια από τα αγαπημένα μου τραγούδια, στο flash player που ακολουθεί.


MusicPlaylist

Οποιος γουστάρει, παίζει. Οποιος δεν θέλει, κάθεται και απολαμβάνει τα βιντεάκια και τα τραγουδάκια!

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2008

Multi-Post ----/----<@

Father into your hand I comend my spirit


Father into your hand why have you forsaken me

in your eyes
Forsaken me in your thoughts
Forsaken me in your heart


Forsaken me


Trust in my self righteous suicide
I cry when angels deserve to die
In my self righteous suicide


I cry when angels deserve to die

prod_547_14017

Μετά από τους υπέροχους στίχους των System Of A Down – έτσι για να θυμηθούμε και λίγο τα νιάτα μας… Η Demon με κάλεσε σε ένα πολύ ωραίο παιχνιδάκι, το οποίο θα το ετοιμάσω αύριο με το καλό.

Τρέχω και δε φτάνω.

Μέσα μου, αποφάσισα και σε ποιόν θα δίνω σημασία και σε ποιόν όχι. Δε θα απολογιθώ ποτέ ξανά σε κανέναν – Ούκ αν λάβης παρά του μή έχοντος – και θα κοιτώ χωρίς πολλά πολλά να κάνω κουβέντες καθημερινές. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζουν τα ποιό κουφά μου σώψυχα, άνθρωποι που προδίδουν με μεγάλη ευκολία το παραμικρό. Αλλά, έτσι είναι όταν οι περισσότεροι άνθρωποι χειραγωγούνται για πλάκα. Πιόνια, καρφιά και χαρακτήρες που θαρρούν πως σε ξέρουν καλύτερα απ’ όλους. Επίσης επίκαιρο βέβαια είναι πώς πχ επειδή εγώ ξέρω ποιά είναι η Γαρμπή και ο Ρουβάς, δε με κάνει σκυλά. Καθώς κι όποιος έχει ακουστά τους Bauhaus και τους Dreadful Shadows, δεν τον κάνει γκοθά. Διά ταύτα θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή.

Αντε γιατί γίναμε και πολλές που λέει μιά παλιά μου συμφοιτήτρια.

Και στη τελική, άμα κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως με ξέρουν τόσο καλά, τότε να έρθουν να μου πούν και μένα καμμιά απάντηση στις ερωτήσεις μου.

Ξέρω, ξέρω, μιζέρια. Το καλοκαίρι φταίει κι η φυλακή του μυαλού μου.

Το μόνο σίγουρο είναι πως εκτιμάς κάτι/κάποιον μόνο όταν το/τον/την χάσεις. Το μόνο σίγουρο…

Κι οι παρώντες ίσως εξαιρούνται.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Νεύραααααααααααα

Με τον υπολογιστή μου εδώ και 2 μέρες τσακωνόμαστε.

Εχω όλα τ' άλλα έχω και τα γινάτια του.

FUCK!

Σάββατο, 21 Ιουνίου 2008

Είσαι πιό έξυπνος από μία Αμερικανίδα ξανθιά; [Vid]

ΠΑΟ vs Λοιποί Ξεφτίλιδες: 3-0

Τον Ιανουάριο ήταν ο Σπυρόπουλος.

Μέσα σε 2 βδομάδες τώρα τον Ιούνιο, ο Κλέϊτον και ο Χριστοδουλόπουλος.

Μέσα από τα χέρια των ξεφτίλιδων.

Η Νέα Εποχή ξεκίνησε.

Και τα λεφτά απέδειξαν στη περίπτωση του Λάζαρου, είναι πιό βαριά από κάθε άλλη φανέλα.

Ακόμα κλαίτε στο λιμάνι; Κρίμα, με έπιασε σύγκριο.

Ας είχατε το δικό μας το κεφάλαιο να μή σας γαμεί του χρόνου ο κάθε “πιθανός” σας στόχος…

Κι όταν ο Πάμπλο υπογράψει, εγώ θα τρελλαθώ………

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2008

Χμμμ....

Τελικά, οι άνθρωποι μας περιβάλλουν εξ ανάγκης, μας ξέρουν λιγότερο απ' όλους... Και μετά, χτυπιούνται πως νομίζουν το σωστό...

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2008

Painkiller

Τελικά μισώ τον εαυτό μου, αμέ.

Πάντα τον μισούσα.

Αυτόν τον σκυφτό εξυπνάκια που μιλάει μέσα στο κεφάλι μου και που με μισεί κι εκείνος.

Είναι η φάση που σηκώνεις τα χέρια σου, κι έπειτα βίαια τα αφήνεις να σε χτυπήσουν λεύθερα στα πλάγια, απογοητευμένος, απελπισμένος, ανύμπορος, κι αδύναμος.

Η αυτοκαταστροφή μάλλον δεν είναι κουσούρι που το αποκτάς, αλλά πιό πολύ γεννιέσαι μ’ αυτό.

Δεν ανακατεύουν πολλοί το κόκκινο κρασί με το αψέντι και τα αναλγητικά, πιστεύω.

Είναι μιά πάλη μέσα μου, συνέχεια, με διάρκεια άσχημη, σφοδρή, μάταιη.

Γεμάτη φόβο, πανικό, θάμπος, και δάκρι.

Κάθε γέλιο να σου βγαίνει πικρό.

Και η δυστυχία σου να σου φέρνει την ευτυχία.

Η δειλία, την γενναιότητα.

Και την ελευθερία σου, η αγχόνη.

Διαβάζω πάντα τα blogάκια σας, κι ας μην αφήνω πάντα comment. Είμαι εδώ.

Απλά οι αναρτήσεις μου θα ‘ναι λίγο κώλος, όσο κώλος νιώθω δηλαδή.

Συγχωρέστε με…

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

Περί Δηλώσεων Κλέϊτον… Χεχ!

Καλά, το ξέραμε πως κανείς από τους γαβροχανούμηδες δε θα βγεί να μιλήσει (και εγώ μετά βίας προσπαθώ να μή πέσω από τη καρέκλα μου γελώντας), αφού ο Σίλβα υπέγραψε 4ετές με τον χειρότερο εχθρό τους (και κλασσικό κλέφτη παιχτών), τον ΠΑΟ.

Εγώ γουστάρω τρελλά! Ιανουάριο ο Σπυρόπουλος, τώρα ο Σίλβα, εντάξει…

ΕΤΣΙ ΧΤΙΖΕΤΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΚΥΡΙΟΙ… Χωρίς πολλά εξώφυλλα γεμάτα με λίστες στόχων… Τσού-κου τσού-κου… Και νά ο Χ,Ψ,Ω στόχος σας με τη πράσινη φανέλλα… Εχετε σκεφτεί ποτέ πως κάνετε ρεπορτάζ scouting για τη Πανάθα, δηλαδή απορώ…!

Τέλος πάντων, όλο “Κλείνει Κλέϊτον” είναι τα Αριστα Εκλεκτά Κοτόπουλα, όλο τον άλλο κλπ… Ελεος είναι η πιό ηλίθια οπαδική εφημερίδα που έχω δεί… Με τόσα κλεισίματα, δε πάτε να κάνετε ρεζερβέ πουθενά, πιό πολλούς θα κλείνετε…

Και ακολουθούν οι δηλώσεις του Πράσινου πλέον Σίλβα! Εμένα μ έψησε πάντως. Δεν ήμουν τόσο Hot στην μετακίνησή του σε εμάς, όμως τα παρακάτω, με έψησαν.

Απολαύστε.

"Για μένα είναι ό,τι το καλύτερο που υπέγραψα στον Παναθηναϊκό. Είναι μία πολύ μεγάλη ομάδα, η οποία θα παίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ και έχει στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Σε μία τέτοια ομάδα ήθελα να παίξω".

"Ακόμα και τότε που έφθασα κοντά στον Ολυμπιακό και μετά κοντά στην ΑΕΚ, μέσα μου πίστευα ότι εγώ τελικά θα πάω στον Παναθηναϊκό".

"Έχει κάτι που δεν το έχει καμία από τις δύο άλλες ομάδες που μου έκαναν πρόταση. Στον Παναθηναϊκό χτίζεται κάτι νέο και από τη συζήτηση που έκανα με τους ανθρώπους του κατάλαβα τις μεγάλες φιλοδοξίες που υπάρχουν. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι στον Παναθηναϊκό κάτι μεγάλο γεννιέται. Έρχονται μεγάλες ημέρες".

"Όταν παίζεις σε μεγάλη ομάδα, πρέπει να αντέχεις την πίεση. Και να σου πω και κάτι. Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έχει μείνει μακριά από τους τίτλους τα τελευταία χρόνια ήταν ένα κίνητρο παραπάνω για μένα να έρθω. Ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα για την κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος. Τα άσχημα βρίσκονται πίσω, τα καλά έρχονται. Θα δουλέψουμε όλοι μαζί, όπως πρέπει, και πιστεύω ότι θα ξαναφέρουμε την ομάδα στην κορυφή".

"Ο στόχος μου είναι να βγαίνω από το γήπεδο νικητής και ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει στην κορυφή της βαθμολογίας, εκεί που είναι η φυσική του θέση. Και ασφαλώς σε αυτή την πρώτη χρονιά θέλω να πάμε καλά και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αρχικά να πετύχουμε την πρόκριση στους ομίλους και στη συνέχεια να πάμε και πιο ψηλά".

"Αυτό που θέλω να τους πω είναι να περιμένουν πολλά από μένα. Και αυτό που μπορώ να τους υποσχεθώ είναι ότι θα τα δώσω όλα στο γήπεδο. Θα κάνω τα πάντα για να πανηγυρίσουμε όλοι μαζί τις νίκες".

 

Πηγές: Sportday (XAXAXAXAAXXAXAAXXA) και www.contra.gr

König und Scheiße [The King Is Dead, Long Live The King]

Βασιλιάς και σκατά, λοιπόν.

Αναφέρομαι στην Εθνική Ελλάδος.

Ναι, το ξέρω, δε θα το σηκώναμε (κάθε μέρα δε κοιμάται ο Θεός), όμως θα ‘θελα να πώ τη γνώμη μου πάνω σε αυτό.

Herr Otto, σε ευχαριστούμε. Αλήθεια, κανείς μας δε πίστευε στο θαύμα – όμως μή ξεχνάμε κάποια βασικά σημεία.

  • Δε μας υπολόγιζαν. “Ποιά Ελλάδα;”, σκεφτόντουσαν. Τώρα θα είναι αλλιώς από δω και εμπρός γιατί καλώς ή κακώς, σηκώσαμε και μία κούπα από το πουθενά, και θα μας μελετούν περισσότερο.
  • Τα κολλήματα του Οττο. Ρε παιδιά, υπάρχει διαφορά να παίζει ο 24χρονος. Κι αλλιώς ο 28χρονος που είναι σήμερα. Ασε που τα κολλήματα του Οττο μας έχουνε πάει πίσω 1000 χρόνια. Εϊτε κάνει είτε όχι ένας παίχτης (βλ. Χαριστέας, Κατσουράνης, Γκέκας κ.ά.) ο Οττο θα τον βάλει να παίξει. Κι ας έχει πχ. ο Σαλπιγγίδης βγάλει για τη πλάκα του 30 γκολ.
  • Πού είναι η ανανέωση; Κι ας μη πώ μόνο για ΠΑΟ που είναι η ομάδα μου και που στη τελική έχει κι έναν Νίνη, έναν Δημούτσο, τον Σπυρόπουλο (μεγαλύτερος). Να πούμε για τον ΠΑΟΚ πχ. Να πούμε για τον Αρη. Πού είναι η ανανέωση; Πού πάμε με τον Λυμπερόπουλο;

Η Εθνική μας σε αυτούς τους αγώνες, απέδειξε 2 πράγματα.

1. Η ομάδα του Euro 2004, ήταν βασισμένη στον Παναθηναϊκό – και σε έμψυχο υλικό αλλά και σε σύστημα. Ρωτήστε τον Οττο, το ‘πε και Live.

2. Αποδείχτηκαν τα παλτά που πέταξε ο ΠΑΟ στα σκουπίδια, γιατί τα πέταξε.

Ο Λυμπερόπουλος έχει να βγάλει γκολ 100 χρόνια, ο Μπασινάς γέρασε κι αυτός και πάει, και να μή μιλήσω για τον Αντωνάκη, που παραλίγο να βρεθεί στα επίσημα από την … εμπνευσμένη έξοδό του.

Σόρρυ ρε παιδιά, αλλά έτσι είναι.

Και να πώ και κάτι, αν ο Οττο έλεγε, κατεβάζω τα τσικό. Θα ‘ταν πολύ καλύτερα ακόμα και με τα ίδια αποτελέσματα. Γιατί τώρα ξεφτιλίστηκε η ίδια ομάδα που παραπρόπερσι αποθεώθηκε. Και δε της αξίζει.

Εχει κολλήματα ο άνθρωπος. Σαν τον Πεσέϊρο ένα πράμα.

Και να σας πώ και κάτι καλοί μου αναγνώστες;

Περίμενα μετά το κάζο της Σουηδίας να αντιδράσουμε. Αντιδράσαμε, αλήθεια. Ομως κανείς δε θυμάται αποδόσεις και αντιδράσεις σε ένα ματς. Θυμάται το αποτέλεσμα. Κι ας έχει γύρει το γήπεδο κατά σου, αν κερδίσεις, θα μείνει αυτό μονάχα.

Βάζει και τον Καραγκούνη μέσα, που έπαιξε σε 35 ματς του ΠΑΟ και τελείωσε 3 μέρες με τη Super League πριν αρχίσει η προετοιμασία του Euro 08, και μάλιστα με ενέσεις, και κουτσό σχεδόν. Γιατί έχει κι ένα φιλότιμο ο άνθρωπος και θα ‘παιζε και με ένα πόδι. Αλλά τόσο δηλαδή κρέμεται από έναν Καραγκούνη;

Τί να κάνει ένας μόνος του;

Κι έπειτα, τη ΜΑΛΑΚΙΑ του Αντωνάκη, τη λέμε “ατυχία”, “μιά κακή στιγμή”.

Αφού το ξέρετε πως έχετε ΜΑΛΑΚΑ για goalkeeper γιατί δε τη χώνετε τη γαμήδω τη μπάλα στο πλεχτό;

Δε ξέρω πως θα νιώθουν οι μαλάκες που ανανέωσαν στον Οττο. Που ακόμα και χεσμένο βρακί του ‘γλυψε ο Γκαγκά-τσης.

Πιστεύω πως ο Οττο τελείωσε.

Σήμερα υποτίθεται κατεβήκαμε με 4-3-3, εγώ είδα ένα 5-4-1.

Αυτό δεν είναι σύστημα φίλε.

Αυτό λέγεται, κάθομαι και τα τρώω.

Κρίμα γιατί ο Χαριστέας ακόμα κι αν δεν έφτασε εκεί που ήθελε, έκλαψε για την αποτυχία.

Για μένα τελικός θα ‘ναι Ολλανδία – Ισπανία. Και Κροατία θα πάει ψηλά.

Εμείς όμως, στη κλαψομουνιά μας ξανά.

Για να αλλάξει κάτι, πρέπει να αλλάξουν κι άλλα πράγματα.

Τα λέμε στο Mundial 2010.

Κι ας ελπίσουμε – άάάάάάάάάμα περάσουμε – να μήν είναι σαν του 1994.

Αμήν.

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Σκασίλα μου μεγάλη…

censored copy

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008

Κυνηγός Φαντασμάτων

501832893_c3c352df2a

Ολοι όταν είμαστε παιδιά, έχουμε ένα ενδόμυχο φετίχ.. Φετίχ βέβαια όχι με τη σεξουαλική έννοια, όμως με αυτή που σε τραβάει στο άγνωστο. Γενικά όταν είμαστε πιτσιρικάδες, έχουμε ένα “βίτσιο” με το άγνωστο. Γιατί ακόμα δε ξεχωρίζουμε τον Μύθο από την Αλήθεια, κι αυτό είναι το πιό όμορφο – γιατί τα πιό ωραία παραμύθια τα φτιάξαμε εμείς, και δε μας τα ‘πε κάποιος.

Οταν ήμουν εγώ παιδί, είχα τις μεγαλύτερες αντιφάσεις μέσα μου. Από τη μία με γοήτευε το σκοτάδι σε ένα παρατημένο δωμάτιο, από την άλλη, το φοβόμουν – γιατί η παχιά υγρασία ήταν σαν να μαρτυρούσε μία μορφή ζωής που εγώ δεν ήξερα ποτέ.

Γοητευόμουν από τα παρατημένα νεοκλασσικά της Αθήνας…

Θυμάμαι στη Πλάκα (τώρα δε ξέρω αν αυτό το κτίσμα υπάρχει ακόμα), ήταν 1989-1992 περίπου. Στα κλασσικά στενά της Παλιάς Αθήνας, είχα δεί ένα μεγάλο κτήριο χωρίς μπαλκόνια ή χωρίς κάτι πολύ όμορφο πάνω του – ούτε ακροκέραμα ίσως, ή χωρίς περίτεχνους γύψους. Το χρώμα (ΑΝ είναι αυτό που εγώ θυμάμαι στ’ αλήθεια) ήταν σκούρο μουσταρδί.

Τα τζάμια του είχαν όλα σπάσει και οι κουρτίνες, σκισμένες, σχεδόν παλιόπανα πλέον, χόρευαν στο αίσθημα του λεπτού αέρα της Πλάκας.

Είχα πάθει τη πλάκα μου, μικρό καθώς ήμουν! Τα κοίταζα με ενδιαφέρον, πλέκοντας μέσα στο μυαλό μου ιστορίες γι αυτούς που κάποτε κατοίκησαν εκεί… Μόλις είχα αρχίσει να μαθαίνω την έννοια της εγκατάλλειψης και του σκουριασμένου.

Δεν με εγκατέλειψε αυτό το πάθος έκτοτε.

Στα στενάκια των Εξαρχείων, με τη φίλη μου, μας άρεσε η μυρωδιά των υπογείων και των υγρών τούβλων, οι ήχοι από τους ποντικούς, ή ακόμα και τα σουρσίματα που έφτιαχνε η φαντασία μας πάνω στα σπασμένα πατώματά τους.

Επιβλητικά, να πέφτει πάνω σου η θωριά τους.

Να μαντεύεις και να λες πως και τα κτίσματα ζήσαν κάποτε, κι εμείς σαν αχάριστοι φίλοι τα παρατούμε στα κύματα των καιρών.

Τί μπορεί να ‘χουν δεί οι τοίχοι, τί μπορεί να δώ μέσα από το σπασμένο παραθύρι – ώπα, μία παρατημένη λάμπα οροφής, σκουριασμένη, πλέον νεκρή, κοιτά το απόλυτο σκοτάδι – κι ίσως και εμένα που τώρα με κοιτάζει, να κλαίει με λυγμούς για τους ανθρώπους που τη φώτιζαν και τη ξεσκόνιζαν προτού την αφήσουν μόνη με την ηχώ του τριξίματός της.

Κάπως έτσι και στα νεκροταφεία που πήγαινα, μαντεύοντας την υγρή αίσθηση της ανάσας του ξύλου, τις κλεφτές ματιές στα μισάνοιχτα μαυσωλεία.

Την μυρωδιά της σήψης, που τόσο καλά ξέρω από μωρό παιδί.

Το ψυχοπλάκωμα που όλοι έχουμε κάποτε ανάγκη…

Κι έπειτα, καθάριο το μυαλό, πίνει έναν καφέ για όλα αυτά που άφησε.

Μα, είναι μαγεία…

Ακόμα και ένα σπίτι που κάποιος μέσα δολοφονήθηκε αγρίως, μία οικογένεια στις Ηνωμένες Πολιτείες, δε μπορεί κανείς να το κατοικήσει, γιατί έχουν δεί τα πνεύματά των που φωνάζουν για δικαίωση.

Κι έπειτα, οι φυλακές…

Πάντα είχα μία πόρωση με τις παρατημένες φυλακές και πάντα γούσταρα τις ιστορίες γύρω από το Αλκατράζ. Κλάμα, βάσανο, θλίψη, λερωμένα πατώματα.

Και τα παλιά Αγγλικά νοσοκομεία που ακόμα ακούγεται ο ήχος από τους αρρώστους, τα συρτάρια και την αναταραχή στα χειρουργεία.

Τα παρατημένα κρεββάτια που κάποιος θα πέθανε εκεί στο λερωμένο στρώμα. Βήματα, και τρίξιμο από τις ρόδες των αναπηρικών καρεκλών. Και στο τέλος, ενώ το σκηνικό μου αλλάζει σε πεθαμένο ξανά, ο ήχος από τις ντουλάπες του νεκροτομείου.

Τα ναυάγεια… Ο Τιτανικός και τα ανέπαφα μπουκάλια που βρίσκουν κάτω από τον ωκεανό, τόσα χρόνια από το 1912…

Δεν είμαι άνθρωπος νοσηρός.

Απλά μου αρέσουν οι Νοσηρές Ιστορίες…

H μυρωδιά της αρρώστιας που χει γίνει πάχνη και πνίγει την ευτυχία των ζωντανών…

Μαύρα Μεσάνυχτα – Επεισόδιο 20 – Τέλος Α’ Σαιζόν

Εδώ είναι το επεισόδιο 20 από τη παροχή του VEOH.TV.

Εδώ εξηγώ σε προηγούμενο ποστ μου πώς να το κατεβάσετε, καθώς και να δείτε τα link για προηγούμενα επεισόδια.

Κάνοντας κλικ στη label "Μαύρα Μεσάνυχτα" Θα δείτε όλα τα ποστ που έχουν να κάνουν με αυτό.

Περίληψη από το site της σειράς:

Η Σιλβή στο κρατητήριο και ο Ζαν - Κλόντ ανακρίνεται. Επιμένει ότι εκείνος είχε βάλει τη βόμβα στο αυτοκίνητο του Αποστόλη. Όσο κι αν προσπαθεί ο Ερρίκος να μάθει τι συμβαίνει, ο Σερέτης κρατάει κλειστά τα χαρτιά του για τον μάρτυρα κατηγορίας. Ο Θράσος αποφασίζει να παίξει σκληρό παιχνίδι προκειμένου να ελευθερώσει τη Σιλβή και το Ζαν - Κλόντ. Δίνει εντολή να αποσταλεί το επίμαχο dvd ακόμα και στη γυναίκα του Σερέτη. Η Λένα πανηγυρίζει στο σπίτι τη σύλληψη της Σιλβή και την επισκέπτεται και στο κρατητήριο για να την κάνει κουρέλι. Σπάει τα νεύρα όλων αλλά η Αγγέλα βρίσκει τη λύση να την κοντρολάρει. Ο Λάζαρος εκβιάζει τη βοήθεια του Νικόλα με σκοπό να μάθει ποιος είναι ο μυστικός μάρτυρας του Σερέτη. Η Πένυ «ανοίγεται» στο Νικόλα και του φανερώνει πράγματα για κείνη και την οικογένειά της. Η Αγγέλα σιγουρεύεται για το «κόλλημα» που ‘χει ο Βασίλης με τη Τζία και προειδοποιεί και τους δυο ανάλογα. Η Τζία θυμώνει με την επιπολαιότητα που δείχνει ο μικρός αλλά εκείνος βρίσκει τον τρόπο να της γίνει απαραίτητος. Ο Σερέτης δολοφονείται και όλα ανατρέπονται.

↓↓↓Εδώ μιά μικρή γεύση... ↓↓↓

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Truth Revealed!

Δυστυχώς πριν αποφασίσω το ποστάκι για το προηγούμενο παιχνιδάκι που σας έχω αφήσει μετέωρους, έγινε ο σεισμός στην Αχαϊα… Σε τέτοιες περιπτώσεις το πρώτο που πρέπει να κοιτάξουμε είναι να μήν υπάρχουν ζημιές και θύματα…

Αλλά σε σεισμογενή χώρα ζούμε, ξέρω – δεν συνηθίζεται – όμως θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να ζήσουμε με αυτό, και φυσικά να “οχυρώσουμε” τις περιουσίες μας όσο καλύτερα γίνεται ώστε να ‘μαστε ασφαλείς.

Στο παιχνίδι μας τώρα.

Οι προτάσεις που είχατε να μαντέψετε την αληθινή, ήταν:

  1. Είμαι 182 σε ύψος και φοράω 47 νούμερο παπούτσι
  2. Όταν ήμουν 16 χρόνων, έκανα το μαλλί μου πλατίνα προς τιμήν του ΕΜΙΝΕΜ.
  3. Μου αρέσει να κοιμάμαι πάνω από 8 ώρες/μέρα.
  4. Είμαι φανατικός αντικαπνιστής.

Οι απαντήσεις λεπόν!

  • Οχι ευτυχώς δεν είμαι ψηλέας. Θα ‘χα πρόβλημα, αφού είμαι ήδη Goofy enough.
  • Ε όχι δα… Είπαμε τον θαυμάζουμε, αλλά ως ένα σημείο. Μή καταλήξω σαν τον… Stan!
  • Οχι, είμαι φανατικός καπνιστής και πιώμα του κερατά.

Αρα η αληθινή πρόταση είναι η *3* και παραδέχομαι με σκυμμένο κεφάλι την οκνηρία μου…

Δεν ήταν δύσκολο – αλλά δεν είχα κάτι καλύτερο να βάλω!

Προσεχώς: Ανεβάζω μία φανταστική σειρά για τους λάτρεις των Vampires και ειδικά των παιχτών του Masquerade, στο VeohTv. Οχτώ βίντεο (μίνι τηλεσειρά) σε ένα κανάλι. Stay tuned, γιατί θα ανεβάσω embed ένα flashάκι για preview.

Μέχρι τότε, take care!

 Rose

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

Νύστα και Blogoπαίχνιδο

Το βίντεο παρακάτω είμαι εγώ – στη περίπτωση που θα ήμουν μικρό γατάκι… :P

Η demon με κάλεσε σε ένα παιχνιδάκι…!

Πρέπει να γράψω 4 προτάσεις, εκ των οποίων μία θα είναι η αλήθεια! Ξεκινήστε το μάντεμα λεπόν…

  1. Είμαι 182 σε ύψος και φοράω 47 νούμερο παπούτσι
  2. Όταν ήμουν 16 χρόνων, έκανα το μαλλί μου πλατίνα προς τιμήν του ΕΜΙΝΕΜ.
  3. Μου αρέσει να κοιμάμαι πάνω από 8 ώρες/μέρα.
  4. Είμαι φανατικός αντικαπνιστής.

Η αλήθεια θα shine soon enough! Εσείς απλά μαντέψτε… Ποιά πρόταση είναι αληθινή;

(2.Die.4 μή με καρφώσεις, puh-leeease!)

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Αντίο, Φίλε.

Νίκος Σεργιανόπουλος

Rest In Piece

Σήμερα Προβλέπεται Παρέλασις ΕΜΟ Στον Δήμο Αμαρουσίου | Στις 21:00

giannakhs_emo

Εδώ βλέπουμε τον αρχηγό των κλαψομούνηδων της αυριανής σύναξης ΕΜΟ στο Μαρούσι.

Παναγιώτης Κλαψομουνάκης ο Πρώτος.

Επίτευγμα: Εκανε την Εθνική Ελλάδος πελατεία για τους Ισπανούς, τώρα κάνει το ίδιο με το συμπαθές σωματείο της Τρούμπας.

printezis_emo

Εδώ βλέπουμε τον gay-emo-τραγουδιστή Ζωρζ Πριντεζί.

Φημίζεται για τα σκουλαρίκια του κυρίως, καθώς από Forward δε λέει και πολλά.

Τραγουδάει συχνά σε καμπαρέ της Τρούμπας προς τέρψιν των οπαδών του κρατικοδίαιτου σωματείου του Τραβεστί Εφήβου.

 

bourousis_emo

Εδώ βλέπουμε τον κατά κόσμον Μεσιέ Μπουρουσί.

Συνήθως, χορεύει μεταμεσονύχτιο χωρό της κοιλιάς, κάπου στην οδό Νοταρά (Τρούμπα, where else).

Εδώ τον βλέπουμε με μία σικ φανελλίτσα δανεισμένη από το συμπαθές κομμάτι κρέας “Μπιγκ Μακ”. Οχι, παρδόν, “Μπιγκ Σόφο”.

In Luv μαζί του, ο Ζωρζ Σιγαλά.

11ff4

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2008

Μαύρα Μεσάνυχτα – Επεισόδιο 19

Εδώ είναι το επεισόδιο 19 από τη παροχή του VEOH.TV.

Εδώ εξηγώ σε προηγούμενο ποστ μου πώς να το κατεβάσετε, καθώς και να δείτε τα link για προηγούμενα επεισόδια.

Κάνοντας κλικ στη label "Μαύρα Μεσάνυχτα" Θα δείτε όλα τα ποστ που έχουν να κάνουν με αυτό.

Περίληψη από το site της σειράς:

Η Τζία τους έχει σοκάρει όλους με τις αποδείξεις που κρατάει στα χέρια της. Αποδείξεις που καίνε τον Σερέτη αλλά και την ίδια. Είναι όμως αποφασισμένη να το τραβήξει ως το τέλος. Ο Θράσος εκτιμάει την αυτοθυσία της και παρότι η ηθική του τον φρενάρει, παίρνει τη μεγάλη απόφαση να χρησιμοποιήσει τον «άσσο στο μανίκι». Στήνει λοιπόν με τη βοήθεια των υπολοίπων σχέδιο εκβιασμού του Σερέτη. Απ' την άλλη ο Σερέτης στήνει το δικό του κόλπο για νέο ισχυρό χτύπημα. Στη βίλα, η Λένα πείθεται απ' την Αγγέλα ότι ο καλύτερος τρόπος για να χειριστεί το Θράσο είναι να μην του ξαναμιλήσει. Να δώσει όρκο σιωπής. Και τον εφαρμόζει. Ο Νικόλας ανοίγει την καρδιά του στην Πένυ, παραδέχεται τα λάθη του και κείνη αποφασίζει τελικά να είναι μαζί του, σε μια σχέση που θα χτιστεί με εμπιστοσύνη και αλήθειες. Ο Βασίλης φρικάρει όταν μαθαίνει το παιχνίδι της Τζίας με το Σερέτη και απαιτεί εξηγήσεις. Η Τζία του φανερώνει μυστικά απ' το παρελθόν της. Η Σιλβή συλλαμβάνεται απ' την αστυνομία για τη δολοφονία του Αποστόλη.

↓↓↓Εδώ μιά μικρή γεύση... ↓↓↓

Δεν έχω σχόλιο. Δεν έχω λόγια. I’m hurt.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Και γκρίνια.

Εντάξει, η γκρίνια με το καλοκαίρι, μου πέρασε -ΚΑΠΩΣ- οπότε έχω κι άλλα θινγκς να ασχοληθώ.

Αρχικά, σαν σήμερα 2 Ιουνίου του 1971, ο Παναθηναϊκός πηγαίνει σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών όπου παίζει με τον Παντοκράτορα Αγιαξ και χάνει 2-0.

Τόσα χρόνια μετά, παραμένει η μοναδική Ελληνική ομάδα που έχει παίξει σε τέτοιο Τελικό και η μοναδική που στα 100 της χρόνια παρουσίας, έχει πάει 4 φορές στους 4 καλύτερους της Ευρώπης σε Διασυλλογικό επίπεδο στο Champions League.

Οι άλλοι ούτε στα πιό τρελλά σας όνειρα δε τα 'χετε δεί αυτά, αλλά είπαμε - στην Ελλάδα, ακόμα κι οι σκουπιδιάρηδες είναι ξιππασμένοι. Τέτοιο είναι το επίπεδο, βλέπετε...

Εν συνεχεία, κι όσον αφορά στο Νομοσχέδιο για τα Μπλογκς, από δώ και μπρός είμαι κάτοικος του Σαν Μαρίνο και πίνω σαμπάνιες στις προβλήτες. Νο Ελλάντα, νο κοπρέντο, νο κομμέντο κου λου που.

Τέλος, για το ματς της Τετάρτης.

Εκεί θα γίνει ο τάφος σας πούστρικα σκουλίκια.

ΘΡΗΝΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΕΣΥ ΚΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ,

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΑΜΕ ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ.