Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Ταξιτζήδες χωρίς χάρτη = Χειρότεροι από αδέσποτα πρόβατα σε ένα τεράστιο λιβάδι

Σόρρυ αν θα πληγώσω κάποιους, αλλά οι ταξιτζήδες για μένα είναι η χειρότερη φάρα (σε συντριπτικό ποσοστό) ακόμα κι από την Εφορία ή τους μπάτσους ή ακόμα και τους πολιτικούς.

Οι άνθρωποι, είναι άχρηστοι. Άχρηστοι και πολλές φορές σπασαρχίδες.

Και επαναλαμβάνω, δεν είναι όλοι έτσι! Αλλίμονο, να λέμε και τα δίκια τους. Εχω μπεί σε ταξί που ο Τάριφμαν ήταν λεβέντης και καλός, αλλά most of the times μπαίνω σε κάποιον άχρηστο ηλίθιο που ή θα ναι πιωμένος και θα με στείλει στη Συγγρού, ή παρλαπίπας, ή απλά θα χει τσίτα τα ηχεία με τα τσιφτετελάδικα σαν να 'ναι το σαλονάκι του. Μή πω και για μερικούς κλέφτες που πειράζουν το ταξίμετρο λές κι εγώ δε θα το καταλάβω.

Μιάς που κρατάω μέσα μου πολλή κούραση και μπόλικο θυμό από το χθεσινό βράδι, θα σας διηγηθώ  τί έπαθα εγώ και η φίλη μου γυρίζοντας από ένα ποτάκι (τί ποτάκι δηλαδή, ένα red bull ήπιαμε τα πιώματα χαχα) κατά τις τρείς η ώρα.

Μένω στα Βόρεια Προάστεια. Δε θα πώ οδούς και λοιπά, δε θα θελα να με επισκεφτείτε αύριο να μου ρίξετε λουλούδια ή αυγά.

Το μόνο πράγμα που με ανησυχούσε χτές ήταν οι τρελλοί Ελληνάρες που θα 'χαν πιεί λόγω Τσικνοπέμπτης τα κέρατά τους και μετά θα σκοτώνανε τον ανδρισμό τους πάνω σε κάποια κωλόνα, ή πάνω σε κανένα αμάξι.

Η μέρα μου, ήταν αλήθεια όμορφη χτές...

Ξύπνησα καλά, έφαγα καλύτερα, και βγαίνοντας το βράδι, ήταν το πιό ωραίο κλείσιμο σε μιά μέρα που ήταν ανοιξιάτικη, σε μία ακόμα πιό ανοιξιάτικη νύχτα.

Τα λεφτά μας ήταν μετρημένα, τα βάλαμε όλα μαζί και βγαίναμε ίσα-ίσα για ένα ποτάκι ο καθείς και το ταξί πέρα δώθε.

Το ταξί του γυρισμού το υπολόγισα στα 11 €. Συνήθως μου παίρνουν 9,50€ λόγω διπλής κλεψ.....εεεε.....ταρίφας, και λέω, ας είμαστε ασφαλείς με λίγα ψιλάκια ακόμα.

Μπαίνοντας στο ταξί, λοιπόν, ηρέμησα. Ηθελα να πάω σπίτι. Λογικό -- ήμουν πτώμα και τη Τετάρτη είχα ξενυχτήσει μέχρι τις 8 το πρωϊ. Τέσπα, με ρώτησε πού πάω, του είπα... Το ταξί το πήρα από το ύψος του Θησείου.

Στην αρχή δε στρίβει στη Μιχαλακοπούλου, αλλά το πάει από Κηφισίας. Λέω okkkkkkkk προφανώς θα στρίψει να βγούμε κόμβο Κατεχάκη και να πάρουμε Μεσογείων. Ελα μου που όχι.

Πήραμε την Εθνικής Αντιστάσεως και άρχισα να κοιτάω το κολλητάρι μου με θυμό, απελπισία και βουρκωμένα μάτια.

Ταμπέλα. "Νέο Ψυχικό". Πάει το δικό μου ψυχικό. Εγώ τη Μεσογείων ήθελα.

Το κολλητάρι με καθησυχάζει. "Ξέρω από πού θα βγούμε, μην χάνεις τον προσανατολισμό σου..." Της λέω "ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ, ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΩΝ Β.Π.".

Το ταξίμετρο ήταν ΗΔΗ στα 6€.

Το επόμενο εγκεφαλικό το έπαθα μόλις είδα την Βασιλέως Γεωργίου. Του Χαλανδρίου. Αυτή την άβολη πόλη που πάνε οι δρόμοι της σαν να είναι σχιζοφρενιασμένοι.

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ Ο ΤΑΡΙΦΜΑΝ ΛΕΠΟΝ, χάνει τη Πλατεία Κέννεντι.

Κι εγώ αρχίζω να χάνω την υπομονή μου.

Του λέω, "Πάρε τη Διονύσου, να κάνουμε μιά δυό στροφές δεξιά, ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΒΓΟΥΜΕ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ."

Βγήκαμε στον σταθμό ΧΑΛΑΝΔΡΙ στη Δουκίσσης Πλακεντίας.

Ο Τάριφμαν ούτε νύξη για το ότι ΔΕ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΝ' ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ. ΟΥΤΕ GPS ΟΥΤΕ ΧΑΡΤΗ. ΜΟΝΟ DERTI.

Σε κάτι φανάρια του λέω, "Άσε μας εδώ και άντε στο καλό άνθρωπέ μου." Και τί μου λέει. "Δε βολεύει τ' αμάξι;"

Τί να του πώ. Πως το αμάξι πάει όπου το πάς; Πως δε με βολεύει αυτός ο οδηγός-Βασιλιάς των Ηλιθίων, που PROPABLY έκανε απεργίες για να ανέβουν οι τιμές;;;;;;;;;;! ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΩ ΤΟΤΕ;

Τον πλήρωσα ΕΝΩ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΩ, και αντί να πει, άστο ρε παιδί μου, θα σε πάω εκεί που θες, μας παράτησε στη Στάση Μετρό Χαλανδρίου. Η ώρα ήταν 3:15.

Μου λέει το κολλητάρι, πάμε να δούμε τον χάρτη. Πήγαμε. Βρήκαμε κάποιαν άκρη. Κατάπιαμε τον θυμό μας, και περπατήσαμε 7 χιλιόμετρα. Μέσα στη νύχτα, κουρασμένοι και νυσταγμένοι, και φυσικα ΞΕΝΕΡΩΜΕΝΟΙ και ΤΣΑΤΙΣΜΕΝΟΙ.

Φτάσαμε σπίτια μας στις 4:20.

Τα πόδια μου έχουν 2 τενοντίτιδες και 4 οικογένειες μυών στα σκουπίδια. Κουτσαίνουμε κι οι δύο. Αλλά, ποιός χέστηκε.

Ποιός τους παρακολουθεί αν κάνουν σωστά τη δουλειά τους; Κι εγώ αν καταθέσω παράπονα, ποιός θα με ακούσει;

Ειλικρινά, συγνώμη από τους τάριφμεν που έχω γνωρίσει και κάνουν ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ τη δουλειά τους, τους σέβομαι, και τους συμπαθώ.

Ομως πρέπει επιτέλους να γίνει και κάτι για τον κάθε κοπρίτη που πιάνει ένα τιμόνι, κι ούτε καν ρωτάει "Απο πού να πάμε".

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2008

Κι άλλο bloggοπαίχνιδο! Weeeeee!

Φέρτε μου κι άλλα φέρτε μου κι άλλα!!!

Η Φίλτατη Diianeira με κάλεσε σε ένα διπλό bloggoπαίχνιδο!

(Θα ήταν τριπλό, αλλά το desktop μου το έδειξα χτές!)

Α. Ενα ποίημα που με εκφράζει τώρα

..Δε με εκφράζει μόνο τώρα, αλλά για μένα είναι φιλοσοφία ζωής.

Καλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου
και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα!
Να 'μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου
σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα.


Η τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει,
μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω,
να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω!

Κώστα Καρυωτάκη

Τελευταίο Ταξίδι

Ελεγεία και Σάτιρες (1927)

Β. Περί Φιλίας

Αν μπορούσα να γράψω για τη φιλία... Δε θα τελείωνα ποτέ...

Θα ήθελα απλά να βάλω μιά εικόνα - λίγο χιουμοριστικό, λίγο αληθινό...

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Blog-Game: Το Desktop Μου

Κάντε κλικ για να δείτε μεγαλύτερη την εικόνα

Η Ενεσούλα με κάλεσε να σας δείξω το desktop μου!

Ας πούμε και κάποια πράγματα γι αυτό...!

Συνήθως τα wallpapers τα φτιάχνω εγώ, προτιμώ τη τυπογραφία σε μαύρο φόντο, για να ταιριάζει με τα μασκαρεμένα μου ΧΡ (να 'ναι καλά το Vista Customization Pack) και τα εικονίδιά μου είναι χωρισμένα έτσι ώστε δεξιά να έχω παιχνίδια και φακέλλους, κι αριστερά κυρίως προγράμματα κι ένα δυό αρχεία του notepad μου.

Αυτό στη μέση πάνω είναι η μηχανή widget του laptop μου (Acer Aspire Series 5100) και τρέχει πάντα, μήπως και ξεμπουκώνει τη μνήμη μου!

Στη taskbar μου βλέπετε τα συχνά χρησιμοποιούμενα προγράμματά μου (Quick Start) και στο System Tray τον Windows Live Messenger, το Pidgin, το AVG Antivirus και μερικά ακόμα που μας κρύβονται!

Φυσικά σαν κλασσικό φρίκουλο, έχω εμμονή με το Vampire the Masquerade!

Πληροφορίες για τη φυλή μου (Ventrue) εδώ !

Τώρα ποιόν να πάρω στον λαιμό μου να κάνει το ίδιο...!

Λεπόν!

2.Die.4

Tzonakos

Demon

...άμα έχετε όρεξη, κάντε το ίδιο!

Delete Cyberbullying - Διαβάστε.

~
Ολες οι πληροφορίες είναι εδώ.
~
Επειδή όλοι μας υποφέραμε από κάποιον bully.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

ΠΡΟΣ: PRESS-GR ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΗ BLOGS

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΑΤΕ ΤΟΥΣ BLOGGERS ΚΑΙ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΣΑΣ ΘΑ ΤΟΝ ΠΙΟΥΝ 50.000 ΕΛΛΗΝΕΣ BLOGGERS.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.

ΤΟ ΓΑΜΗΣΑΤΕ ΚΑΙ ΨΟΦΙΣΕ.

Blog-οπαίχνιδο: 123η Σελίδα, δεξιά από τη παράγραφο Νο...

Η Demon με προσκάλεσε να συμμετάσχω στο πρώτο μου blogοπαίχνιδο και είμαι πολύ ευτυχής, αλήθεια!

Οι κανόνες είναι απλοί. Βουτάς το πιό κοντινό σου βιβλίο και πάς στη σελίδα 123 (αν δεν έχει, πάρε το επόμενο πιό κοντινό που θα έχει τόσες σελίδες), μέτρα 5 παραγράφους, και αντέγραψέ μας τις επόμενες 3.

Στο τέλος θα προσκαλέσω 5 φίλους του μπλογκ μου να κάνουν το ίδιο!

"Τί είναι;", φώναξα. "Τί είναι αυτό που φοβόμαστε;" Ο βόμβος, ήταν παντού ολόγυρα. "Ελα γρήγορα, διαφορετικά είμαστε χαμένοι!..." Είπε ο Χάουαρντ και με τραβούσε σαν τρελλός. "Γκρέμισαν όλα τα οδοφράγματα. Είμαστε πολύ ευαίσθητοι, προειδοποιηθήκαμε, όμως αν δυναμώσει κι άλλο, είμαστε χαμένοι. Εχουν δύναμη κοντά στο δάσος του Mulligan κι εδώ είναι που υλοποιήθηκαν. Πειραματίζονται, τώρα. Δοκιμάζουν τον δρόμο. Αργότερα, όταν θα 'χουν μάθει, θα απλωθούν. Αν καταφέρουμε, τουλάχιστον να βρούμε το αγρόκτημα...!"

Κατά κάποιον τρόπο είχα εμπιστοσύνη στον Χάουαρντ. Είχε καταλάβει πως μας απειλούσε κάποια καινούργια κι άγνωστη φρίκη, και με κάποιον μυστηριώδη τρόπο ήξερε αρκετά γι αυτήν, κι είχε καταλάβει τα όρια των δυνατοτήτων της...

Καταφέραμε να φτάσουμε στο αγρόκτημα, νιώθοντας ασφαλείς προς το παρόν. Εκεί, ο Γουέλλς, έπεσε στα τέσσερα, επιτέθηκε στον Χάουαρντ και τον δάγκωσε σαν λυσσασμένος σκύλος, ώσπου ο Χάουαρντ τον αναισθητο- ποίησε με ένα χτύπημα. Φωνάξαμε τον γιατρό, ο οποίος προσπάθησε να κάνει κάποια επέμβαση στο κεφάλι του Γουέλλς, για να αφαιρέσει την υποτιθέμενη σφαίρα. Ο γιατρός, βλέποντας μόνο αυτός τί συνέβαινε μέσα στο κρανίο του Γουέλλς, γέρασε δέκα χρόνια μέσα σε μιά ώρα...!

Φρανκ Μπέλκναπ Λονγκ

Αυτοί που τρώνε το διάστημα

~ Με τη σειρά μου προσκαλώ τους

Laplace

Penthesila

2.Die.4

Aqua

If... ιγένεια

να κάνουν το ίδιο!

Καλή διασκέδαση χιχιχι!

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Κατασκευάσματα και Φαντασίες

Εζησα για να το ακούσω και αυτό...

Σε μιά κουβέντα με τους γονείς μου, και πάνω στη πλάκα, τους είπα πως μου τη λέγανε που έβγαινα έξω τα Σάββατα και άν πήγαινε 00:01 με 'πριζαν στα τηλέφωνα και στα πού είσαι.

Φυσικά, η απάντησή των, ήταν πως μιλάω περί καταπίεσης (;) και πως τα χω "φτιάξει" στο μυαλό μου.

Ομως εγώ θυμάμαι... Δε μπορεί να είμαι πάλι εγώ το πρόβλημα και να κατασκευάζω ιστορίες. Στη τελική όταν το κάνω προσπαθώ να τις παλέψω... Και το παραδέχομαι κι όλας.

Αυτό δε το κατάλαβα. Δηλαδή είναι ντροπή να παραδεχτείς πως σαν γονιός έκανες και κάποια παρανοϊκά; Ακόμα περιμένω να παραδεχτούν πώς τα προβλήματα που είχα με το σχολείο τα μπερδεύανε σε όλους τους καβγάδες και τους τσακωμούς. Να κάνω δηλαδή μιά μαλακία με το φαγητό που μαγείρευα, και να εμπλέκουν και το σχολείο στη μέση. Αυτή τη σαλάτα - πιπίλα τη θυμάμαι ακόμα.

Το ότι στην εφηβεία μου είχα καραμπινάτη κατάθλιψη, και αυτοκτονικές τάσεις, γι αυτό φταίω μονάχα εγώ; Το περιβάλλον μου δε φταίει; Βέβαια οι γονείς μου δεν ήσαν κέρβεροι, αλλά κολλημένοι. Και από μικρή ηλικία δεν  υποστήριζα την εκδοχή του "Επειδή δε με μαστιγώνουν πρέπει να είμαι ευτυχής". Αυτά είναι μετριοπρέπειες. Είναι σαν να βλέπεις κάποιον κακομοίρη στη Πάνια και τον Μικρούτσικο και να λές, "αχ τον κακομοίρη, εγώ δεν είμαι σαν αυτόν, άρα τί δίκαια μου φέρθηκε η ζωή".

Ναι, ήμουν παράξενο παιδί, ναι, είχα προβλήματα, αλλά αυτά ξεκινούν κυρίως από το σπίτι. Δηλαδή επειδή δεν είμαι γκα-γκα ή της αναπηρίας, δεν έχω δικαίωμα στο να θέλω μια πιό λογική μεταχείρηση;

Εγώ ναι, δεν ήμουν το καλύτερο παιδί (κι ας μήν έκανα τα αίσχη που έκανε ο πατέρας μου, πχ), εκείνοι γιατί δε παραδέχονται πως είναι δύσκολοι γονείς;

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Quote Of The Day 23/2/2008

nate

“Nathaniel (commenting on the engravement on his headstone):

Is that the best anyone could come up with, Father, Husband, Caregiver?
Nate: What would you prefer; Introvert, Sadist, Mindfucker?

-Nate Fisher, Six Feet Under

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

Quote Of The Day 22/2/2008

“Sean: But she’s a multiple personality.
Liz: Oh please! Who isn’t? To my mother, I’m a child. To Jan, I’m a heartless, rejecting bitch. And to my dog, I’m God.
Sean: Maybe I should get a dog.

Liz Cruz, Nip/Tuck

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2008

Γλυκόπικρα

Πόσες φορές σκέφτομαι...

Τους δαίμονες που με κλείνουν στον εαυτό μου και μου τρώνε το κεφάλι κάθε ώρα που περνάει...

Οταν δε μπορώ να κοιμηθώ...

Και κοιτάω την τηλεόραση, δίχως να παρακολουθώ...

Σαν φυτό, που τρέφεται από φαντάσματα

Που δε μπορεί να πιστέψει το καλό όταν συμβαίνει, λόγω καχυποψίας

Και οι φορές

Οι φορές που με πλήγωσες είναι περισσότερες από τις καλύτερές μου αναμνήσεις

Κι οι μνηστήρες δε κουράζονται ποτέ τη Πηνελόπη να τη περιμένουν

Αλλίμονο

Αλλίμονο στον Οδυσσέα

Που για να τους συνθλίψει

Θα 'πρεπε να κάνει

Επίθεση Αυτοκτονίας.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2008

Ήσουν ο Μεσσίας μου, και θα είσαι πάντα..


Η βροχή πέφτει...
Οι δρόμοι είναι τόσο κρύοι και άδειοι
Κατευθύνομαι σε άλλον έναν εφιάλτη
Ψάχνω τη Λύτρωση
Δε ξέρω που να πάω να κρυφτώ
-
Θέλω να γίνεις ο Σωτήρας μου
μπορείς να σπάσεις αυτό το κελί από πάγο
είσαι το μοναδικό άτομο που μπορείς να με σώσεις
Το βλέπω στα μάτια σου
Θέλω να γίνεις ο Σωτήρας μου
Πάρε με στην Αιωνιότητα
Είσαι ένας άγγελος δίχως φτερά
και μόνο εσύ μπορείς να με ελευθερώσεις
-
Βλέπω όλα εκείνα τα κενά πρόσωπα
που δεν έχουν στο βλέμμα τους αισθήματα
που κανείς δε νοιάζεται για τον πόνο,
είμαι ένα αβοήθητο παιδί
και ξαπλώνω για να κοιμηθώ -
Εύχομαι να μπορούσα να κοιμηθώ για πάντα
Στο άγγιγμα του χεριού του Θανάτου
-
Θέλω εσένα για να με σώσεις
Να με σώσεις από αυτόν τον πόνο
Σε παρακαλώ μικρέ μου άγγελε
Μή με αφήσεις να πεθάνω ξανά
-
Θέλω εσένα για να με σώσεις
Να με σώσεις από αυτόν τον πόνο
Σε παρακαλώ, μή με αρνείσαι,
Μή με αφήσεις να πεθάνω ξανά...

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Ερώτηση της Ημέρας #13

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Είδα τον Ομπράντοβιτς πολύ φοβισμένο από τον Γιαννάκη σήμερα. Πάρα πολύ. Τόσο, που στο γαμήσι στο εξοχικό του (ΣΕΦ) με την αιώνια πουτάνα (ΟΣΦΠ) ήταν τόσο γλυκό, όσο 18 τεμάχια μπαλάκια.
Περαστικά ρε..
Και που 'σαι...
Μη φοβάσαι τόσο...
Τον είδατε κι εσείς που έτρεμε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Ναι. Ετρεμε. Από τα γέλια.

Lex Luthor... Το Νέο Μου Απόκτημα Κι οι Περιπέτειες Ενός Καταναλωτή

Lexmark X4550

Πρωϊνή Βόλτα στη media markt. Ωραίο κατάστημα!

Χρειαζόμουν ένα πολυμηχάνημα ούτως ή άλλως, και καθώς έβλεπα κάτι προσπέκτους είδα πως μπορώ να afford ένα τέτοιο ζουζούνι, καθώς είχα και ανάγκη το Wi-Fi οπότε η αναζήτηση γινόταν όλο και πιό ειδική.

Βλέπετε, δύο λάπτοπ μέσα στο σπίτι, ποιός τα γουστάρει τα καλώδια;

Οπότε είχα δει κάτι τιμές σε τέτοια καταστήματα που κυμαινόντουσαν κάπου στα 50-70 €.

Βρίσκω λοιπόν έναν υπάλληλο να τον ρωτήσω.

Μου λέει, ευγενικά, πως αποκλείεται να είδα τέτοιο μηχάνημα με μονο 50€.

Τέσπα, σκέφτηκα, ας μη πλακωθώ σήμερα.

Μου δείχνει το μηχανηματάκι τούτο και πασσάροντας το λαλά, της τάξεως των 130 € (με έκπτωση).

Πάω σπίτι, κι αρχίζω να κάνω σαν τρίχρονο που βλέπει πρώτη φορά σφηνοτουβλάκια και LEGO.

Το φτιάχνω, όλα ωραία.

Και τώρα, εγκατάσταση. Εφιάλτης μου οι εγκαταστάσεις.

Στο πρώτο Πι-Σι, όλα καλά, όλα τέλεια!!

Οδηγοί εγκατάστασης, drivers και δε συμμαζεύται, πολύ κατανοητός ο installer, λέω "Τί τύχη θεέ μου (;)".

|Παρακαλώ εισάγετε όνομα εκτυπωτή|

(Χμ, σκέφτομαι. Lexmark. Lex (νόμος στα λατινικά). Lex! Lex Louthor!)

|Lex Luthor|

-Enter-

|Παρακαλώ εισάγετε όνομα υπολογιστή|

(Αυτό ήταν εύκολο. Εχω μιά μανία να ονοματίζω τα άψυχα.)

|Book Of Thel|

-Enter-

Το πρόγραμμα με ευχαρίστησε, φτιάξαμε τα δικτυακά συναφή και πάμε στο δεύτερο ΠιΣί.

Έεεεελα μου όμως που το χει η μοίρα μου να μή χαρώ.

Κάνοντας ακριβώς την ίδια διαδικασία, μου βγαζε άλλα ντ' άλλα.

Ενα παραθύρι να διαλέξω τον εκτυπωτή μου και όταν τον επέλεγα, δεν είχε πουθενά ΟΚ. Τίποτα δεν έπιανε.

Δεξιά κλικ, αριστερά κλικ, Enter, Τίποτα.

Βάλε βγάλε το γαμημένο, έφαγα 5 ώρες προσπαθώντας να το κάνω να αλλάξει γνώμη.

Πουθενά το ΟΚ.

Και τα νεύρα μου κρόσσια.

Οπως είναι λογικό με τη σημερινή χιονόπτωση, σύν το ότι είναι Κυριακή, το τμήμα εξυπηρέτησης πελατών το χε γυρίσει στο fax.

Κάποια στιγμή βάλε βγάλε, το πρόγραμμα ξύπνησε και καταφέραμε να το εγκαταστήσουμε. Και να δουλέψει.

Στον τρίτο computora τί γίνεται όμως;

Τρώω άλλες 2 ώρες παλεύοντας να το κάνω να συνεννοηθούμε.

Κι η απορία μου είναι η εξής. Το manual δεν είχε καμμία νύξη για το πρόβλημα. Το site της lexmark δεν είχε καν ακόμα support για το μοντέλο μου.  Εγώ τί θα πρεπε δηλαδή να κάνω;

Γιατί οι εταιρίες κάνουν τόσες μαλακίες;

Ενα λογισμικό χωρίς bugs και παπαριές δεν έχω δεί.

Ο εκτυπωτούλης μου όμως είναι τζετ και μετά από την οδύσσειά μας (γιατί και αυτός θα παιδεύτηκε με το ούσμπ (USB lol) και τα νευράκια μου γινήκανε και κρόσσια.

Τουλάχιστον δουλεύει, φυσσάει και χαίρομαι που τον απέκτησα.

Μέχρι το επόμενο ΟΚ που δεν θα εμφανίζεται.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2008

Η Χριστίνα.

 

Πάντα όταν είμαι στη φάση να κοιμηθώ, ξυπνάει ένα υποσυνείδητο που είχα θάψει ηθελημένα πολλά χρόνια πριν.

Χθες...

Θυμήθηκα μια κοπέλα, μιά "γνωστή", μη πω φίλη και την υπερτιμήσω, με την οποία είχαμε καλή παρέα στο Γυμνάσιο.

Η κοπέλα ήταν ολίγον τί μπάζο...

Οχι κακή κοπέλα.

Ομως ήταν πολύ "το παιδί των γονιών"...

Το κλασσικό κορίτσι με τη γκρίζα φόρμα και τα ατιμέλητα μαλλιά. Το γέλιο με τα ψιλοκίτρινα δόντια και τα οβάλ χρυσά γυαλιά.

Ηταν ολίγον τί αλόγα. Ηταν ατσούμπαλη και ψηλή.

Θυμάμαι, πως το μόνο που κάναμε όλη μέρα, ήταν να κουτσομπολεύουμε τους γύρω μας και να μιλάμε για celebrities και ποπ μουσική του πώλου.

Μιλούσε πάντα με το χέρι μπροστά στο στόμα, λίγο υποκριτικά και λίγο conspiracy-ακά.

Κάποτε τσακωθήκαμε.

Δε θυμάμαι πλέον γιατί.

Δε μου ξαναμίλησε, και στοιχηματίζω πως με κουτσομπόλευε με τον τρόπο που κάναμε όταν ήμασταν παρέα.

Και δεν τη μισώ.

Από ότι κατάλαβα, κατάφερε να μπεί στο Οικονομικό που ήθελε.

Ομως το βημάτισμα της άγαρμπης δε το βγαλε ποτέ από πάνω της.

Και τέτοιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν το βηματισμό τους.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

14 Φεβρουαρίου, Μέρα Των Βλαμμένων

 
 
Και μαζί σε αυτούς τους βλαμμένους, να 'μαι κι εγώ.
 
Αυτό το τραγούδι, ήθελα να το ζήσω κάποτε, το ήξερα το τραγούδι πρίν σε γνωρίσω.
 
Τώρα, σχεδόν πέντε χρόνια εδώ, θέλω να στο χαρίσω, τη μέρα της Παγκόσμιας Βλαμμάρας.
 
Και να σου πώ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
 
Και πως θα είμαι εδώ.
 
Ετσι κι αλλιώς... L' Amore, Non Muore Mai...

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΟΣΟΙ ΑΠΕΡΓΕΙΤΕ! ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ!!!!!!!

Και δε με νοιάζει ΚΑΘΟΛΟΥ να αφήσετε γλειώδη σχόλια, το ορκίζομαι!!!!!

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ Η' ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΩ

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑΤΙ ΒΑΡΙΕΣΤΕ!

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩ ΕΙΔΗΣΕΙΣ (ΟΧΙ ΟΤΙ ΕΧΑΣΑ ΤΙΠΟΤΑ)

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΣΗΜΕΡΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ!

ΓΙΑΤΙ ?

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΤΕ ΤΕΜΠΕΛΧΑΝΑΔΕΣ!!!!!!!!!!!!!

ΕΛΛΗΝΑΡΕΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕΣΩ ΜΙΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ Η' ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΓΙΑ "ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΑΛΟ".

ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΤΕ ΡΕ ΧΑΪΒΑΝΙΑ;

ΟΧΙ ΔΕ ΜΕ ΡΩΤΗΣΑΤΕ ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΥΣΚΟΛΗ, ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ Η' ΑΤΥΧΟΥ ΠΟΥ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΜΑΞΙ Η' ΔΙΠΛΩΜΑ.

ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΤΑΡΙΦΕΣ ΤΟΥ ΠΟΥΤΣΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΕΒΑΣΕΤΕ ΤΑ ΚΟΜΙΣΤΡΑ.

ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΖΟΥΜΠΗΧΤΕ!

ΣΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΛΙΟΑΜΟΡΦΩΤΟΙ ΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΟΙ ΑΛΗΤΕΣ!

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Ομορφη μικρή... Τσοπάνα...!!

Πριν συνεχίσετε να διαβάζετε... δείτε αυτό το άρθρο.

Είμαστε πουτάνες. Οι μπλόγκερς. Γράφουμε μόνο για το χρήμα (ενώ οι δημοσιογράφοι, δεν πληρώνονται), διαδίδουμε ψεύδη και ανεβάζουμε πλέον ανεπίτρεπτα. Απλά γινόμαστε ένα λινκ ο ένας με τον άλλον, κοιτώντας πως θα έχουμε περισσότερη επισκεψιμότητα...

Θλιβερό.

Το πιό θλιβερό, είναι αυτός ο φόβος των δημοσιογραφίσκων όσον αφορά στην κατάθεση σκέψεων, απόψεων και κρίσεων.

Τους ενοχλεί που οι μπλόγκερς είμαστε μία "πατρίδα" από ανθρώπους τόσο διαφορετικούς κι όμως τόσο όμοιους.

Τους ενοχλεί που μπορεί ο καθένας να γράψει με τη μέθοδο της αρθρογραφίας. Αλλωστε, αυτοί το ... σπούδασαν.

Δεν είδα κανέναν στο δικό μου χώρο να παραπονιέται που ο κάθε άσχετος μου τρώει τη δουλειά που σπούδασα.

Τί φοβάστε; Πως τα μπλογκς έχουν δύναμη; Που ο καθένας μας μπορεί να κρίνει, να αρθρογραφήσει, να κοροϊδέψει, να καγχάσει, να αηδιάσει, να πεί την αλήθεια;

Γιατί από αυτό το ΑΡΘΡΟ (το γράφω με κεφαλαία επειδή μάλλον δεν είναι γραμμένο από... ιερόδουλη), καταλαβαίνω μια ασχετοσύνη όσον αφορά στη μπλογκόσφαιρα.

Μεγάλη ασχετίλα και άγνοια.

Κι επειδή οι δημοσιογράφοι είναι πουτάνες, λογικά μπαίνει σε πολύ καυτά μπλογκς η κυρία, ή ψάχνει το DVD της Ζαχοπουλειάδας και είναι μέσα στη πίκρα από την απογοήτευσή της, αρχίζει και λέει παπαριές.

Και για να τη πληροφορήσω, πολύ σπάνια, υπάρχει μπλογκ μόνο για το κέρδος.

Κρίμα, γιατί ο "αδελφός" Σταθμός ΣΚΑΪ κάνει αφιερώματα στη μπλογκόσφαιρα κι εσείς χύνετε χολή, πίκρα και κομπλεξαρισμένα ξερατά.

 

Δημοσιογράφοι κουφάλες, έρχονται κρεμάλες...

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2008

Ερώτηση Ημέρας #12

 

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΖΟΥΡΑΦΣΚΙ ΗΤΑΝ ΝΟΜΙΜΗ?

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2008

Η Ασυνεννοησία στον Ερωτα Κάνει Όσο Κακό Κάνει Κι η Πατάτα Στο Αλάτι

Είναι η ζωή καργιόλα μεγάλη, αλλά τί να πείς.

Οι έρωτες, κι οι αγάπες, πικρά μας χαιρετάνε, αλλά αυτοί που μένουμε πίσω, μάλλον έχουμε πρόβλημα.

Ωστόσο, μου αρέσει να μιλάω με αυτούς που ερωτεύομαι.

Να ανοίγονται αμοιβαία οι ψυχές μας, διάπλατα στα μάτια του άλλου.

Τί να το κάνεις, εάν έχεις τη πιό όμορφη, ή τον πιό όμορφο, αν δεν υπάρχει επικοινωνία;

Μαλακία σκέτη με σαντιγύ ολίγη.

Αν δεν εμπιστεύεσαι, πως θα εμπιστευθείς;

Κάθε μέρα, βλέπω και ακούω κόσμο, να τσαμπουνάνε κάτι πράγματα τέτοιου στύλ, πως ο ένας ο γαμιάς, η άλλη "δε καταλαβαίνει τι της λένε", ο άλλος παραπέρα είναι αλλαζόνας και προβληματικός στο κρεββάτι, και κάνω κι εγώ δυό βήματα πίσω και σκέφτομαι ρε πούστη μου, δοκιμάσατε ποτέ να μιλήσετε πριν κάνετε τον άνθρωπο ρόμπα;

Δε καταλαβαίνω, το πώς μπορείς να ρωτήσεις τον κολλητό σου για κάποιο σεξουαλικό/ή άλλο πρόβλημα σχέσης, και δε μπορείς με τον/την υπαίτιο!!!

Λες κι ο κολλητός θα στο λύσει.

Ναι, ο κολλητός, θα σε ακούσει, θα σου συμπαρασταθεί, θα σου πεί και δυό λόγια και τέλος.

Δε λύνει το πρόβλημα.

Γυρίζεις σπίτι σου, και αυτό συνεχίζει να υπάρχει.

Ρε δε πιστεύω πως έχουμε όλοι τα θέλω από τις σχέσεις μας, αλλά τους συμπεριφερόμαστε σαν ταμπού.

Μα, άν μπορείς να πείς τα πικάντικα στον κολλητό σου, γιατί να μή μπορείς να τα πείς στη σχέση σου; Οταν τα κάνεις καλά είναι, αλλά στο μπλα μπλα σου πέφτει;

Και μετά αναρωτιέμαι γιατί τα ζευγάρια χωρίζουν και λένε στον ψυχαναλυτή πώς το μόνο που τους έφερνε κοντά, είναι το σεξ.

Κάποτε είπε μια φίλη σε εναν κολλητό (αυτή μόλις είχε χωρίσει)

"Της μιλάς της δικιάς σου;"

"Ναι, της μιλάω"

"Ε, ποτέ μή πάψεις να της μιλάς."

Βέβαια αυτό ισχύει στα άτομα που όταν μιλάς σε ακούν.

Γιατί άμα δε σε ακούει ο άλλος, δε πα' να λες ό,τι θές...!!!

Τεσπά.

Απλά απορώ.

Γιατί είναι σπάνιο να βρεις ζευγάρι να επικοινωνεί πραγματικά.

Βέβαια...

Μερικοί από μάς, έχουμε και τα τυχερά μας *wink*.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008

ΘΕΛΩ ΚΑΦΕ. ΤΩΡΑ. ΕΞΩ.

coffee

ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ (Commentium) ΓΙΑΤΙ ΚΟΝΤΕΥΩ ΝΑ ΦΡΙΚΑΡΩ.

Ψηφιακός καφές ε... Λέει...!

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

ΤΟ ΝΕΟ DUKE NUKEM ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΟΝΤΑ!!!!!!!!!!

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!!!!!!!!

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ TEASER ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ DUKE NUKEM : FOREVER!

STAY TUNED... WE 'RE GONNA BE... MAKIN' BAC'N!!!!!!!!!!!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: ΕΘΑΨΑΝ ΑΝΑΠΟΔΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Ερώτηση Ημέρας #11

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Αν ο ΟΣΦΠ νικούσε τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, θα έκανε ένσταση σήμερα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
Καλό.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

BLOG ACTION DAY: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ


ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΥΧΕΡΟΙ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΜΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΙΑΣ ΜΕ ΜΙΑ ACTION DAY ΣΤΑ BLOGS ΜΑΣ (ΚΙ ΑΣ ΜΑΣ ΑΓΝΟΗΣΑΝ Ο-Λ-Α ΤΑ Μ.Μ.Ε. ΚΑΘΩΣ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕΣΩ ΑΥΤΩΝ...)

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΙ ΗΤΤΕΣ, ΟΙ ΝΙΚΕΣ, ΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ, ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΑ ΡΕΚΟΡ, ΤΟ ΠΟΣΟΙ ΦΙΛΑΘΛΟΙ ΗΜΑΣΤΕ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΟΠΑΔΟΙ ΠΟΥ ΑΙΜΟΡΡΑΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΠΑΝΙΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΗΜΑΣΙΑ.

ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΜΟΝΑΧΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ.

ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ ΜΑΣ.

ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ, ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΒΙΩΣΟΥΜΕ, ΤΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΓΛΥΚΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ, ΚΙ ΑΛΛΟΤΕ Η ΑΠΙΣΤΗ ΣΧΕΣΗ.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΑΧΘΗΚΑΜΕ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΑΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ.

ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ.

ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΗΦΑΝΟΥΣ, ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΣΚΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ, ΚΑΙ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΠΟΥ ΣΦΑΓΙΑΣΤΗΚΑΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΠΡΑΣΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΙΔΑΝΙΚΑ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΙ, ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΦΥΛΛΙΟΥ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΤΡΙΦΥΛΛΙ!

ΑΙΩΝΙΑ ΠΙΣΤΟΙ ΣΕ ΣΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ...
ΑΚΡΟΠΟΛΗ - ΛΥΚΑΒΥΤΤΟΣ - ΛΕΩΦΟΡΟΣ


ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ.
ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΣ.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΛΑΜΠΡΟ.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2008

Δύο Υπέροχα και Δωρεάν Tweaks για Windows XP...


Όταν έρχεται η μαύρη ώρα να κάνουμε φορμάτ... πάντα μία σκέψη μας ταλανίζει: Και πόσες ώρες θα φάω να ξαναπεράσω τα προγράμματά μου; Πόσην ώρα μέχρι να ξανακάνω τις ρυθμίσεις μου; Να βάλω τα themes μου (ή όπως εγώ π.χ. που ντύνω τα XP μου VISTA);

Η αλήθεια είναι πως τα Παράθυρα, είναι το πιό διαδεδομένο λογιστικό για όλους τους απλούς χρήστες που δεν είναι απαραίτητα επαγγελματίες ώστε να αναζητήσουν την ασφάλεια - αποστείρωση του Mac ή που δεν θέλουν να βάλουν κουτσούς πιγκουϊνους στο PC τους.

Το 2001 (αν δεν απατώμαι) όπου κυκλοφόρησε η πρώτη κόπια των XP, μέχρι και σήμερα που φτάνουμε στο Service Pack 3, δεν έχω δεί αλλαγές ουσιαστικές στο λογισμικό των Windows.

Ωραίο είναι το Κέντρο Ασφαλείας, και κάτι άλλα μικρά πράγματα, όμως ακόμη λείπουν 2 επιλογές από το Context Menu των Windows και οι οποίες με ώθησαν να σας τις παρουσιάσω, αφότου τις δοκίμασα.

Και οι 2 εφαρμογές είναι δωρεάν και πανάλαφρες σε χρήση δίσκου και μνήμης RAM.

  • UNLOCKER

Πόσες φορές πηγαίνετε να διαγράψετε/μετακινήσετε/ διαγράψετε ένα αρχείο και τα Windows σας το απαγορεύουν, κάνοντας τη δουλειά σας σαλάτα και μοιράζοντας folders εδώ κι εκεί;

Πάμπολλες!

Ο Unlocker είναι ακριβώς αυτό που λείπει από τα Windows μετά από την πόρτα του "Δεν είναι δυνατό να μπλα μπλα..." -- Ξεκλειδώνει, τερματίζει, μετακινεί, διαγράφει. Με ένα κλικ.

Το εγκαθιστάτε, το αφήνετε να τρέχει στο backround, και όταν τα Windows σας ρίξει τη ... Πόρτα! αυτό θα ανοίξει έναν διάλογο μαζί σας με το αρχείο και με το πρόγραμμα το οποίο το χρησιμοποιεί.

Οπως πάντα, υπάρχει και η επιλογή "Χωρίς Ενέργεια".

Το σάϊτ του προϊόντος είναι εδώ!

  • EXTENSION CHANGER

Τα τερτίπια των Windows τα ξέρουμε!

Πολλές φορές μας ανακατώνει τις προεκτάσεις των αρχείων, ή απλά δε μπορεί να τις διαβάσει.

Επίσης κάτι που λείπει από τα ανακατωσούρικα Windows λοιπόν είναι αυτό το δωρεάν προγραμμάκι (βάρους 335ΚΒ) το οποίο το τρέχετε όποτε εσείς θέλετε.

Βάζει την καταχώρησή του στο Context Menu και με ένα κλικ ανοίγει το παραθυράκι που μας αναφέρει την ήδη εφαρμοσμένη προέκταση, κι ένα κουτάκι για να την αλλάξετε.

Παραδείγματος χάρην, σήμερα έκανα scan με το HiJack This και θέλησα να σώσω το log ώστε να το επεξεργαστώ αργότερα.

Τα Windows είχαν τη φαεινή ιδέα να μήν εφαρμόσουν μία προέκταση στο αρχείο, με αποτέλεσμα να έχει ώς τύπο αρχείου "ΑΡΧΕΙΟ".

Δεξί κλικ, αλλαγή στο κουτάκι γράφοντας txt, πατάμε ΟΚ και το αποτέλεσμα είναι πασιφανές.

Το σάϊτ για να κατεβάσετε και να διαβάσετε κι άλλες πληροφορίες για το προγραμματάκι, είναι εδώ!

Ελπίζω να σας φάνηκαν χρήσιμα!

Αφήστε τα σχόλιά σας εάν τα δοκιμάσετε!