Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Οι Φίλοι Από Το Σχολείο

Μου λείπετε κωλόπαιδα.

Να ναι καλά αυτός ο παπάρας που λέγεται και υπάλληλος στα NOKIA CLUB SERVICE STORES.

Πού κολλάει το'να με τ' άλλο;

Μα αυτός φταίει, που μου διέγραψε ολάκερο τηλέφωνο, ενώ του είπα, "ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΦΟΡΜΑΤ, ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ".

Και το 'κανε.

Πάνε τα τηλέφωνά σας.

Και με όσους χαθήκαμε λόγω σχολών, εκεί να δεις κλάμμα.

Σας βλέπω στα όνειρά μου και ξυπνάω μέσα στη κατάθλιψη.

 

Τώρα έχω SONY ERICSSON.

Και αντίγραφο του τηλεφωνικού μου καταλόγου.

Από ότι απέμεινε, έστω.

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2007

Football Manager 2008 - Ο Βασιλιάς είναι εδώ!

1335855576_a816eabbc8

Δε πάει πολύς καιρός από τότε που έγινε το release για τον καλύτερο manager όλων των εποχών και όπως κι άλλοι φίλοι της μπάλας, έτσι κι εγώ το προμηθεύτηκα δίχως πολλή σκέψη, όπως είχα κάνει το 2007 με το FM2007.

Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ψυχρή, όσον αφορά στο skin του installer, με τη μόνη διαφορά πως άλλαξε το χρώμα και φυσικά από 2007, έγινε 2008.

Όσον αφορά στην ιστορία μου με το FM, δεν έχω πολλή, το πρώτο που έπαιξα ήταν το προϊστορικό πλέον FM2001, και λόγω κακού υπολογιστή, ξαναέπαιξα πέρυσι, το 2007.

Όταν όμως έτρεξα το παιχνίδι.. Ξαφνικά συνειδητοποίησα μια τρελλή ευκολία στα πάνελ και στη δημιουργία μάνατζερ (καθώς μπορείς να επιλέξεις ακόμα και avatar για τον μάνατζέρ σου - δηλαδή εσένα!).

Διάλεξα την ομάδα μου, τις χώρες που θέλω να παρακολουθώ, και τελικά ξεκίνησα τον Ιούνιο του 2007 την εργασία μου στην ομάδα!

Εκεί που προσπαθούσα να εξοικιωθώ με το νέο μου παιχνίδι, τσακ! Πετάγεται σε pop-up μορφή ο Advisor!

"Κοίτα ευκολίες..." σκέφτηκα.

Φυσικά αυτές οι ευκολίες σε έναν παλιό παίχτη του FM είναι ολίγον τί άχρηστες, αφού ξέρει την νοοτροπία του παιχνιδιού, πόσο μάλλον κάτι Team Τalk που τη πρώτη φορά που έπαιξα το 2007 τα έψαχνα με ύφος εξαθλίωσης.

Θα μου πείς, το advisor καλό καλό, αλλά μή μας σπάσει και τα νεύρα. Κι όμως! Μπορείς να του πείς να μή σε ξαναενοχλήσει forever, να μή σε ξαναενοχλήσει για το Χ chapter βοήθειας, ή να εμφανιστεί αργότερα! Δεν είν' κακό, είναι?

Τέλος πάντων, βρήκα πολλές ευκολίες που δεν είχε το 2007!

Στο πάνελ του μάνατζερ, βλέπω να έχει γίνει τελείως extended, με όλα τα καλά, να μπορείς να τα βουτήξεις σύντομα και χωρίς να ψάχνεσαι!

Το Save/Load έγιναν πολύ πιό γρήγορα, καθώς και το prossesing ανά μέρα που πατάς Continue, όπως και η μνήμη του Η/Υ μου, δε βογγάει!

Τέλειο GUI όσον αφορά στο Database που θα χρησιμοποιήσεις, επιλέγοντας Small, Medium και Large Database! (Εγώ χρησιμοποιώ large database)

Βέβαια υπάρχουν μικροατέλειες στις Ομάδες, (αν και βρίσκω ΑΨΟΓΟ το γεγονός πως τα ονόματα και τα στατιστικά είναι πολύ ακριβή -- Όχι όπως στο PES 2007 που δαγκώνεις τα αυτά σου για να καταλάβεις ποιός είναι ο κύριος με το αναγραμματισμένο όνομα -- Καθώς επίσης και το πολύ έξυπνο κολπάκι με τα λάβαρα που έχουν μόνο τα χρώματα της ομάδας -- Πάλι επίσης όχι όπως στο PES που μόνο όσες ΠΑΕ πλήρωσαν έχουν αξιοπρεπή εμφάνιση και λάβαρο), αλλά όσες μικροατέλειες μπορεί να έχει, δεν θα κάνουν το χρήστη ούτε να βαρεθεί ή να βλαστημίσει!

Η Artificial Inteligence είναι πολύ πιό βελτιωμένη από πέρυσι, καθώς και το πακέτο του 2007 όσον αφορά στις δυνατότητες και τους παίχτες, τις εθνικές και όλα, είναι άκρως εθιστικό!

Και όπως πάντα, αν είσαι τρελλός με το Football Manager, παίχτο σε Window Mode. Αν δε μπορείς να το κάνεις μέσα από τις ρυθμίσεις του παιχνιδιού, φτιάξε ένα νέο Shortcut στο Desktop σου, το οποίο οδηγεί στο FM.exe, και μετά τα εισαγωγικά, κάνε ένα κενό με το Spacebar σου και γράψε

-small_screen -windowed

έτσι ώστε να έχει μιά μορφή

"D:\Football Manager 2008\fm.exe" -small_screen -windowed

και πάτα το ENTER!

Τζέτ έτσι;

Γι αυτό είμαστε πωρωμένοι με το FM!

Ο Βασιλιάς πέθανε (FM2007), ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ (2008)!

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

ΝΤΡΟΠΗ! ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΛΑΚΙΣΤΗΡΙ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΕ ΣΚΥΛΟ ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΚΑΥΤΟ ΛΑΔΙ!

Κάντε κλικ στον παρακάτω δεσμό, στο blog του ΠΡΕΖΑΤV -- ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΘΕΣΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ! ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ, ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙ ΤΟ ΚΩΛΟΠΑΙΔΟ! ΑΙΣΧΟΣ!


http://prezatv.blogspot.com/2007/10/blog-post_22.html

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Μου τελειώνουν τα τσιγάρα...

Δεν ξέρω αν είμαι τελείως ντεμοντέ, ή ένας άλλοτε Englishman in NY, αλλά τα blog πολιτικού περιεχομένου δε μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Μου αρέσουν όμως άρθρα σατυρικά, που δεν έχουν το στυλ το δημοσιογραφικό.

Θα μου πείτε, γούστα είναι αυτά.

Ναι, γούστα. Συμφωνώ κι επικροτώ.

Ομως, τι απέγιναν τα blog τέχνης, ή ακόμη και σκίτσου;

Γιατί υπάρχουν ελάχιστα blogs με τέχνη, βιβλίο, και Περιβάλλον;

Δηλαδή, είναι πιό σοβαρός ο σχολιασμός του κάθε υποψήφιου του ΠΑΣΟΚ, από το ότι οι Διάβολοι της Ταζμανίας, εξαφανίζονται από ένα τραγικό καρκίνωμα στο πρόσωπο και μία ολόκληρη ήπειρος έχει σημάνει συναγερμό για να βρεθεί θεραπεία;

Είναι πιό σοβαρό το πόσο θα πληρώσω το πετρέλαιο, από το να κάνω ένα μία κίνηση να σώσω τον πλανήτη;

Τα λευκά δελφίνια τέλος - το μάθατε, πιστεύω. Χέστηκε κανείς; Γιατί εγώ δεν είδα κανένα να χέζεται.

Πού πήγαν τα "αστεία"; Ενα ανέκδοτο, ή ακόμα και μιά εύλογη ερώτηση στο γιατί ο ΑΝΤ1 έγινε φούξια εν μία νυκτί!

Ο Οκτώβριος (όχι Οκτώμβριος) έχει διπλή σημασία σαν μήνας για μένα. Ο πρώτος είναι η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, στις 4/10 κι ο δεύτερος λόγος γιατί πρέπει και οφείλουμε να ενημερωθούμε και να βοηθήσουμε να εξαλειφθεί ο Καρκίνος του Μαστού.

Δε βλέπω κανέναν να ασχολείται με αυτά. Δεν είναι μέρος του κόσμου που χρειάζεται να σωθεί;

Μπά, ξέρουμε όλοι ότι οι "Παγκόσμιες Ημέρες" είναι απλά μιά ανακωχή στη συνέχεια της κτηνωδίας.

Ασχολούμαστε με το διάστημα, ενώ καλά καλά δεν έχουμε μάθει τον πλανήτη μας, με τα καλά και τα κακά του, με τα ζώα και με τα κτήνη.

Τον Αλογοσκούφη και τον Βενιζέλο θα σκεφτώ, ή θα με πιάσουν τα κλάμματα βλέποντας κάποιο νεκρό κουτάβι από το κρύο;

Από ότι φαίνεται, ο άνθρωπος σαν όν, έχει αρκετή ευαισθησία να μας πρίζει τα αρχίδια από το πρωϊ μέχρι το βράδι για τους πολιτικούς και τα άπλυτα των Σελέμπριτι, και κλείνει αριστοτεχνικά τα μάτια στα προβλήματα του πλανήτη μας, και στην αναισθησία των ανθρώπων.

Λυπούνται τα παιδάκια που πεθαίνουν, μόνο για όση ώρα κρατάει το βίντεο του ρεπορτάζ τους.

Και τί να τη κάνω εγώ τη κριτική στο πρόσωπό τους; Θα ακούσει κανείς; Αυτοί είναι τόσο άθλιοι που διαβάζουν τα ποστ και τα ρεπορτάζ που τους αφορούν κι έπειτα κάνουν αυτό που θέλουν εξ' αρχής.

Βοηθήστε τον πλανήτη να αναπνεύσει.

Μη περιμένετε τα πάντα από τους άλλους, όπως οι οδηγοί στην γελοιογραφία!

11611-kikloforiako

 

Κάντε κάτι μόνοι σας, και αν δε σας αρέσει η ζωή που φτιάξατε, βελτιώστε τη. Και υιοθετίστε ένα σκυλάκι.

Εγώ θα πάω να πάρω τσιγάρα και θα ταϊσω τις γάτες μου.

Tiamat - Cain



I gave you my love
Though crystallized
I sent you a rose with nevermore
So many years
So many hours
And only thistles on my shore
For all that it's worth
The blood on my hands
Is the blood of divinities
And all that is lost
Sound or unsound
Only bonds between you and me

If I go will you follow
Me through the cracks and hollows
And I would be your Cain
If you would be here now

The Mother-of-Pearl
Handcrafted by God
You're the tower they built to reach the sky
A White Falcon beauty
My mark on your skin
Follow me down the stairs when we die
Your soul is in heaven
Your body in hell
It doesn't matter much to me
In the night of the unborn
Sound or obscene
Only bonds between you and me

If I go will you follow
Me through the cracks and hollows
And I would be your Cain
If you would be here now

Blessed be our Lady Nuit
Guide us to Ra-Hoor-Khuit
In your night we find shelter
Before the Helter Skelter

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2007

Χύμα

Πονάει το κεφάλι μου... Ειδικά τώρα τελευταία, μόνο για αυτό υπάρχει το κεφάλι μου!

Μπορεί να είναι και της ηλικίας...

Φοβάμαι να αντιμετωπίσω την ενηλικίωσή μου, μου φαίνεται...

Θέλω να ακούσω μουσική, αλλά καταλήγω να βλέπω τμήματα κινουμένων σχεδίων που έβλεπα ως παιδί στη Youtube.

Ισως φοβάμαι για τον ελεύθερο χρόνο μου, που θα μειωθεί απίστευτα όταν βρω δουλειά -;- .

Θέλω ησυχία. Θέλω να κοιμηθώ ώρες ατελείωτες και να μή ξυπνάω με τίποτα.

Και επίσης θα ήθελα ένα ψυγείο-Κέρας που να έχει μέσα όλες τις αγαπημένες μου σπεσιαλιτέ ότι ώρα τις ζητήσω, και μάλιστα, χωρίς τη συσκευασία "Γλυκοκουταλιές της ΦΑΓΕ".

Τί λέω, νυχτιάτικα, καλά δε πάω μου φαίνεται!

Ισως πρέπει να γίνω κι εγώ ένα φυτό από αυτά που κοροϊδεύω. Να βλέπω Λιακόπουλο, Πάνια, και Δρούζα και να κοιμάμαι και να δουλεύω...! Αλλά τί νόημα έχει η ζωή χωρίς τον πόνο της σκέψης;

Δε ξέρω... Νιώθω λες και πάω να ανεβάσω πυρετό...

Βαριέμαι...

Θα διαβάσω μερικά blogs και θα δω κανά cartoon...


Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2007

Ο Δαιμονιστής


Περίληψη από το βιβλίο:

Δεν μπορώ να σας πω τ' όνομά μου, γιατί δεν έχω όνομα. Είμαι γόνος μιας αρχαίας ράτσας.
Είμαι δαιμονιστής. Κι αυτή είναι η ιστορία μου...

Έτσι ξεκινά η αφήγηση ενός ανθρώπου που δεν είναι ακριβώς άνθρωπος. Ενός πλάσματος που ζει με διάφορες μορφές ανάμεσά μας. Το πρόβλημα και ταυτόχρονα η κόλασή του είναι ο έρωτας.
Γι' αυτόν κλέβει, γι' αυτόν σκοτώνει, γι' αυτόν βυθίζεται διαρκώς στην αθλιότητα. Η ιστορία του διαβάζεται σαν άγριο θρίλερ ή σαν απίστευτο βέβηλο χρονικό. Όμως πίσω από τις συγγραφικές επινοήσεις που υποδαυλίζουν έντεχνα μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου, αγωνίας αλλά και απόγνωσης, O δαιμονιστής αποτιμάται πρώτιστα ως μια βαθιά στοχαστική αναζήτηση των ορίων και των διαστάσεων της ερωτικής επιθυμίας. Ως ένα βιβλίο φαντασίας που φωταγωγεί αδιάκριτα τις σκοτεινές ατραπούς της ηδονής, εκεί όπου θρυμματίζεται αλλά και ανασυντίθεται κάθε φορά η ανθρώπινη υπόσταση.


Αγόρασα το βιβλίο με περίσσια χαρά διαβάζοντας αυτό το κείμενο, πριν από τέσσερις περίπου μήνες. Το διάβασα σε 2 το πολύ νύχτες!


Η αλήθεια είναι πως μάλλον το υπερεκτίμησα. Βλέπετε, ως εραστής των Δαιμόνων και των Βρυκολάκων, υπέθεσα πως κάτι τέτοιο θα διαπραγματεύεται το βιβλίο. Κι έπεσα έξω.

Το βιβλίο ήταν καλό, αλλά έχω κάποια προβλήματα ακόμη με αυτό.

Ως υπόθεση, ήταν πιασάρικο, με όμορφες περιγραφές (μου θύμισε αρκετά τον τρόπο που έχει γραφτεί το "Αρωμα" του Πάτρικ Ζίσκιντ) αλλά με ένα τεράστιο κατά: το βρίσιμο.

Ηταν αισχρό μερικές φορές, όχι όμως από τις πράξεις των ηρώων, αλλά από την γλώσσα του συγγραφέα.

Η βωμολοχία (δεν είμαι του πουριτανισμού) δεν είναι κακή - όμως μέχρι ενός σημείου!

Σε ένα βιβλίο όπως είναι αυτό, που η ροή του βιβλίου τρέχει και σε κρατά σε εγρήγορση (τόσο πολύ που δε προλαβαίνεις να πεις "ουφ" και ξαφνικά, νά σου από την αρχή νέα περιπέτεια), δεν είναι όμορφο να βρίζεις τόσο πολύ. Και κατά τη γνώμη μου, είναι ένα από τα πράγματα που δεν θα αφήσουν τον Δαιμονιστή να γίνει ένα κλασσικό βιβλίο της Σύγχρονης λογοτεχνίας.


Προσωπικά, προτιμώ το στύλ Ξανθούλη - μπορεί να σε βρίσει και να μη το πάρεις και χαμπάρι!

Το χιτ βέβαια του βιβλίου είναι τα 2 τελευταία "κεφάλαια" και με αποκορύφωση το τέλος, σου αφήνει μιά γλυκόπικρη ανάμνηση αυτού του τέρατος.

Θα ήθελα απλά να πώ στον Ωγκίστ (καλό, ε) πως έχει το ταλέντο της συγγραφής, να μην αναλώνεται σε λέξεις που υποτιμούν το ταλέντο του.
Και μιάς που το έθιξα αυτό, θα ήθελα να συμπληρώσω, πως πριν από 15-20 μέρες, σε ένα BHMAgazino, ή Κ, δεν θυμάμαι ακριβώς, ήταν μιά κοπελιά στη στήλη των βιβλίων και έκανε τις περιλήψεις των βιβλίων. Οπως είναι λογικό, έγραψε ένα άρθρο για τον Αύγουστο Κορτώ και τον Δαιμονιστή.
Μεταξύ πολλών αλλοπρόσαλλων γυναικουλίστικων "ουάου", έγραψε πως είναι η καλύτερη γραφή σύγχρονου έλληνα, έγραψε πως είναι τεχνίτης των λέξεων, πως η εξωτερική του ομορφιά συνάδει αυτής της γραφής του, και ένα γλύψιμο, άλλο πράμα. Κάποια στιγμή νόμιζα πως διάβαζα άρθρο για τον Αρθούρο Ρεμπώ, όχι για τον Αύγουστο Κορτώ.
Ναι, πες τα καλά του, αλλά μη κάνεις σαν δεκαπεντάχρονη που μόλις έχει δεί τον Ρουβά να σκίζει το πουκάμισό του μπροστά σου!
Γιατί πρέπει να υποτιμούμε τόσους συγγραφείς;
Ο Νίκος Βλαντής κατά τη γνώμη μου είναι πολύ καλύτερος μπροστά στον τρόπο γραφής του Κορτώ, και απο όσα ξέρω (όντας Vlandis Fan) έχει πολλούς περισσότερους αναγνώστες!
Λοιπόν, καλός ο Δαιμονιστής, αλλά δεν τον προτίνω σε ανθρώπους που αγαπούν περισσότερο την Ακαδημαϊκή γραφή. Αυτά.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2007

Nouvelle Vague... Γίνεται?

Σπούδασα σκηνοθέτης. Τελείωσα πριν από 2 βδομάδες τις σπουδές μου, και στέκομαι υπερήφανα που τα κατάφερα.

Βλέπετε, υπάρχουν πολλά εμπόδια στα όνειρά μου... Κι ελπίζω να μή με παρεξηγήσετε για τη λογοδιάρροιά μου!


Ξεκίνησα τις σπουδές μου το 2004, στη σχολή Σταυράκου. Μαζί με μένα, εννοείται πως ξεκίνησαν κι άλλα παιδιά τις σπουδές στο αντικείμενο αυτό.

Από τη πρώτη κι όλας μέρα, αδιόρατα, χωριστήκαμε οι σπουδαστές, από τους χομπίστες.

Δεν ήταν ρατσιστικό, να πεις πως "Εγώ, ήρθα εδώ, να βγάλω φράγκα από τη τέχνη μου", ούτε και καταδικαστέο να πεις "Εγώ 'στάρω το σινεμά, και θέλω να μάθω τα μυστικά του". Όμως υποσυνείδητα, υπήρχε ο "ρατσισμός".


Στο πρώτο έτος, στα αναγνωριστικά πρώτα μαθήματα, ξέραμε πως βασική προϋπόθεση για να συνεχίσεις, ήταν η θέληση κι η τόλμη.

Το point is το πρώτο και τελευταίο πράγμα που έμαθα από τη γκόμενα που μου έκανε Αισθητική κινηματογράφου:

"Είσαι εδώ, είτε έχεις τα λεφτά, είτε όχι, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το άν θα αντέξεις από αυτή τη στιγμή να βγάλεις από πάνω σου τη ματιά του θεατή. Θα έχεις το μάτι του κινηματογραφιστή, ακόμα κι αν παρατήσεις τη σχολή σε έξι μήνες. Θα βασανίζεσαι, θα βλέπεις μια ταινία, και θα τη βλέπεις σαν δημιουργός. Αν είσαι έτοιμος, προχώρα."


Οταν ξεκινήσαμε τη σχολή, εμείς η τάξη του 2004, ήμασταν 20 σκηνοθέτες κι άλλοι 15 εικονολήπτες. Οταν αποφοιτήσαμε, είχαμε μείνει 15 μεικτοί.

Γιατί?

Διότι, είτε δεν άντεξαν αυτό που 'χε πεί εκείνη η καρικατούρα για καθηγήτρια, ή απλά επειδή δεν ήταν αρκετά υπεύθυνοι για να τελειώσουν κάτι με αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον.

Στο πρώτο έτος, λοιπόν, ήταν κάποιοι τύποι στο τμήμα... Θα ασχολειθώ με τη μία μόνο.

Ηταν λέει καθηγήτρια Φυσικής... Μιά μικρή, κοντή κομπλέξω, προσθέτω εγώ. Δε με νοιάζει το ότι γράφτηκε ως σπουδάστρια Σκηνοθεσίας, όσο με πείραξε η απάντησή της στο "Γιατί ήμαστε εδώ" που έθεσε ο μέγας Σκαλενάκης στο πρώτο μάθημα Θεωρίας...

"Ετσι... χωρίς λόγο... απλά μου αρέσει... μάλλον για χόμπι..."

[Παύση]

Χόμπι. Ναι, όντως γιατί όχι? Δεν δώσαμε πολλοί από 5.000 ευρώπουλα/χρόνο απλά για ένα ....χόμπι.

Θα μου πεις, τα δικά σου λεφτά τρώει? Οχι. Απλά τον χρόνο μου. Γιατί τα παράτησε αμέσως μετά το τέλος του Πρώτου έτους.

Και στην αποφοίτηση, μείναμε εμείς κι εμείς...! Αυτοί που όντως θέλουμε να γίνουμε κινηματογραφιστές, και που πολλοί από μας, δεν τα είχαμε έτοιμα τα 15 χιλιάρικα για να σπουδάσουμε σκηνοθέτες (γιατί εικονολήπτες όσο να 'ναι, πιό εύκολα βρίσκεις δουλειά) σε μία κωλοχώρα που δεν έχει ΚΑΝ σινεμά.

Θα μου πείτε, ΜΑ! έχουμε τη χρυσή δεκαετία.
Θα σας πω ΜΠΑ! τί μου λέτε! Την εποχή δηλαδή που στην Ιταλία ο Φελίνι έκοβε κι έραβε σε κινούμενους καμβάδες αριστουργήματα σύγχρονης τέχνης, εμέις εδώ γελούσαμε με τη βλάχικη προφορά της Στυλιανοπούλου και το αδερφίστικο στυλάκι του Παράβα, και θα το ονομάσουμε και Σινεμά? Με συγχωρήτε... Προφανώς εγώ είμαι λάθος.

Θα μου πείτε, ΜΑ! έχουμε τον Τεό!
Ναι τον Angelbird. Τον μαέστρο της αργόστροφης κυκλικής πλοκής και της μνημειώδους έκφρασης "Φύση, μόνος εγώ, μόνη κι εσύ, πάρε ένα μπισκότο". Αυτό το χρυσό παράδειγμα ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ! που σε κάνει να απορείς "Η Ελλάδα είναι πάνω ή κάτω από τη Ρωσσία"... Και που λατρεύεται από άλλους folklore σχιστομάτηδες, φανατικούς του Πειραματικού Κινηματογράφου. Αυτόν, τον υπέρτατο αλτρουϊστή συναδέλφου, που έλαβε τον Φοίνικα με ύφος "Μή σας πω μου τον χρωστούσατε κι όλας". Αυτόν τον χρυσό άνθρωπο, που ενώ έχει ήδη δικά του λεφτά, απαιτεί σε κάθε του παραγωγή χορηγία από το Κέντρο Κινηματογράφου.
Κρίμα, γιατί εγώ νόμιζα πως το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου υπάρχει κυρίως ως οικονομική βοήθεια στους νεότερους σκηνοθέτες που δέν έχουν χρήματα να διαθέσουν για να συνθέσουν με ψυχή και αίμα ένα όραμά τους, μία ταινία.


Μάλιστα, αυτό είναι το Σινεμά μας.
Αν εξαιρέσεις κάποιες ταινίες, φωτεινά παραδείγματα σωστής τεχνικής, αυτό είναι το Ελληνικό Σινεμά.

Και εύλογα, θα με ρωτήσετε, "κι εσύ αφού τα κατηγορείς και τα ήδη ξέρεις, τί σκατά κάνεις εκεί;"

Το όνειρό μου πραγματικότητα κάνω.
Θέλω να φτιάξω ταινίες, ή να σκηνοθετήσω-βοηθήσω σε μία σπιρτόζικη τηλεοπτική σειρά.
Θέλω να δώ κι άλλους νέους καλλιτέχνες να συμφωνούν, και να βοηθήσουν μαζί μου.


Ρε πούστη μου, είναι τόσο δύσκολη μία Ελληνική Νουβέλλ Βάγκ?
Οχι, το λέω γιατί οι έλληνες κάπως την έχουμε δει με τους άλλους λαούς του κόσμου, και δεν είπαμε ποτέ "Ναι ρε παιδί μου, οι κουτόφραγκοι έχουν γυρίσει και σελίδες της ιστορίας."

Και δε θέλω τη Νουβέλλ Βαγκ των επωνύμων!

Είμαι 22 ετών, και κουβαλάω ένα άγνωστο επίθετο. Ηδη φοβάμαι καλά καλά για τις εξετάσεις Αδειας ασκήσεως επαγγέλματος.

Δε με λένε Αγγελοπούλου, Καρβέλα, Θήλυ Βούλγαρη, ή Άρρεν Βούλγαρης, ούτε Σοφία Κόπολλα, κι ούτε καλά καλά δε με λένε εκείνον εκεί το πρώην αμόρε της Πάρις Χίλτον τον Κώστα έχω-πλοία-πολλά.

Εγώ δηλαδή, δεν αγαπώ το σινεμά;
Και μή σας πώ και πιό πολύ;
Γιατί;;;!
Μα, είναι δυνατόν να αναρωτιέστε το γιατί;;

Θα απαντήσω με απλότατο ερώτημα.
Σπούδασες μάνατζερ. Ησουν φτωχός κι άγνωστος και σου είπαν πως σε μία εταιρία δέχονται κόσμο μόνο με τεράστια βιογραφικά. Ομως... ο διευθυντής, ήταν ο γιός του ιδιοκτήτη... κι ίσα ίσα που έβγαλε μιά σχολίτσα.

Η κόρη Βούλγαρη, φέτος, νά σου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (και μάλιστα σε συνέντευξή της στο Κ της Κυριακής δήλωσε πως δεν θέλει να κάνει ταινίες). Ο γιός Βούλγαρης στα 25 του, νάσου με ταινία μεγάλου μήκους ("Ροζ") - σε μία χώρα που αναγκάζεσαι να είσαι μικρομηκάς μέχρι τα 37 σου για να βγάλεις κεφάλαια -. Η κόρη Βίσση - Καρβέλα, νά σου σειρά υπερπαραγωγή στο mega. Κι εκείνη κοντά στα 25. (Μία όμως ηθοποιός της σειράς, σε ερώτηση δημοσιογράφου για τη Σοφία Καρβέλα, όλως τυχαίως -;- ξέχασε να υμνήσει το ταλέντο της νεαράς.) Καλά, και για τη κόρη Angelbird δεν είχα αμφιβολία... Θα τρέξει σύσσωμο το κέντρο Κινηματογράφου να της γλύψει τα πισινά...

Εμείς ρε παιδιά, γιατί δεν έχουμε μέλλον;
Επειδή ήμαστε χωρίς βύσματα;

Επειδή εγώ παρέδωσα μία πτυχιακή ταινία που δεν ήταν για τα δόντια τους, πάει να πει πως είμαι ΟΥΦΟ;
Που δούλεψα πάνω της 2 χρόνια, που τη μόνταρα χωρίς βοήθεια, πού, πού, πού;
Και μου λέει ο άλλος, από το πρώτο καρέ, "Τί λέει εκεί δε καταλαβαίνω;"
Ναι ρε φίλε, κάτσε να σου μεταφράσω τη Κθουλική Μυθολογία!

Λοιπόν, ναι, μία Νουβέλλ Βαγκ κι ας μήν έχω το Τρυφώ για επίθετο.

Φτάνει πιά !

Re-Entry

Μετά από πολύ καιρό, επανέρχομαι στο blogging...

Δυστυχώς η σχολή απομύζησε πολλές από τις ελεύθερες ώρες μου, αλλά τώρα, μπορώ να είμαι συνεπής στα άρθρα μου!

Αποφοίτησα κι επιτέλους, έχω λίίίίγο χρόνο παραπάνω!


Ελπίζω να είστε όλοι καλά!